บทที่ 15 - เขาถอนคำร้องขอความเมตตา

บทที่ 15 - เขาถอนคำร้องขอความเมตตา

กระบี่นี้ของตู้ซิงเหอ มีนัยแอบแฝง

ตามที่กำนันบอก ปีศาจตนนี้ไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายฟ้าดินไม่ยอมรับในตำบลอวิ๋นซาน ไม่เคยกินคน แค่ขโมยของจนชาวบ้านอกสั่นขวัญแขวน เธอจึงไม่อยากฆ่าฟันโดยไม่ยั้งคิด กระบี่นี้จึงเป็นทั้งการหยั่งเชิงตื้นลึกหนาบางของฝ่ายตรงข้าม และต้องการทำให้มันหมดทางสู้ จะได้นั่งลงคุยกันดีๆ

"อ๊าก!"

ปราณกระบี่ระเบิดออก แม้มันจะไหวตัวทันเบี่ยงหลบเล็กน้อย แต่ก็ยังถูกฟันเข้าที่ต้นขา ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงก่อนจะร่วงลงพื้น ในหมู่บ้านยามค่ำคืนมืดสนิทจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง กำนันได้ยินแค่เสียงของหนักๆ ตกกระแทกพื้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันตกลงตรงไหน

ตู้ซิงเหอขยับสองนิ้ว รวบรวมแสงจันทร์ที่สาดส่องกระจัดกระจายให้มาบรรจบกัน ในที่สุดก็เห็นร่างจริงของปีศาจ

"เป็นคนจริงๆ ด้วยหรือเนี่ย?"

กำนันประหลาดใจ

สตรีในชุดหรูหราที่ถูกแสงจันทร์ส่องกระทบนอนคว่ำอยู่บนพื้น เลือดไหลซึมออกมาจากชายกระโปรง ย้อมดอกไห่ถังบนผ้าให้เป็นสีแดงฉาน นี่เป็นครั้งแรกที่กำนันได้เห็นโฉมหน้าแท้จริงของอนุภรรยาคนงามแห่งตระกูลลู่ งดงามดุจบุปผาและดวงจันทร์จริงๆ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ก็ไม่อาจบดบังความงามได้

แต่เขาไม่มีเวลามาชื่นชมความงามอันน่าสงสารของนาง "แย่แล้ว ทำอนุภรรยาสุดที่รักของนายท่านลู่บาดเจ็บขนาดนี้ ข้าจะไปอธิบายกับเขาอย่างไรดี..."

"ผู้น้อยเพียงแค่อยากออกมาสูดอากาศตอนกลางคืน ทั้งสองท่านจะทำอะไรหรือเจ้าคะ?"

อนุภรรยาตระกูลลู่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้

พอมองเห็นว่ากำนันเป็นผู้ชาย นางก็ยิ่งดูกลัวจนกำชายกระโปรงแน่น

"จับขโมย"

ตู้ซิงเหอปรายตามอง เมินเฉยต่อน้ำตาของมัน เดินเข้าไปใช้กระบี่ยาวเขี่ยชายกระโปรงที่มันพยายามปิดบังต้นขาไว้ออก

"ท่านเซียน อย่างไรนางก็เป็นผู้หญิง..."

กำนันเอ่ยปากห้าม

ทว่าวินาทีถัดมา เขากลับเหมือนถูกบีบคอ พูดไม่ออก

เพราะหลังจากตู้ซิงเหอเลิกชายกระโปรงขึ้น ขาของอนุภรรยาตระกูลลู่ที่เปิดเผยสู่อากาศ กลับเต็มไปด้วยขนสีน้ำตาลรุงรัง โฉมงามกับอสูรร้ายหลอมรวมอยู่ในร่างเดียวกัน ขนสัตว์ถูกเลือดชุ่มโชกจับตัวเป็นก้อน ตัดกับขาอีกข้างที่ขาวผ่องเนียนละเอียดอย่างชัดเจน

มันหรี่ตาลง ลุกฮือขึ้นต่อต้าน นิ้วทั้งสิบงอกยาวเป็นกรงเล็บแหลมคมพุ่งเข้าใส่เธอ ตู้ซิงเหอเตรียมพร้อมอยู่แล้ว จึงเข้าปะทะทันที เธอสะบัดกระบี่ร่ายเวท แสงสายหนึ่งพุ่งเจาะเข้าไปที่ผิวหนังด้านนอกต้นขาของมัน เพียงชั่วพริบตาเกล็ดน้ำแข็งก็เกาะกุมบาดแผล ทำให้ช่วงล่างของมันเสียสมดุล

ในระหว่างที่พยายามรักษาอาชี เธอก็ตระหนักได้เรื่องหนึ่ง

นั่นคือเธอไม่ถนัดการรักษา เป็นโดยสันดาน

ในเมื่อใช้พลังวิญญาณจาก 'คัมภีร์กระบี่นิชาง' รักษาแผลแล้วทำให้เนื้อตาย งั้นถ้าเธอทำตามแนวทางนี้ มันมิใช่ท่าไม้ตายหรอกหรือ?

พอนำมาใช้ในการต่อสู้จริง ก็ได้ผลดีเยี่ยมอย่างที่คิด

จังหวะที่ร่างของปีศาจเซถลานั่นเอง ตู้ซิงเหอก็ฉวยโอกาสใช้ปลายกระบี่จ่อที่คอหอยของมัน

แพ้ชนะ ตัดสินกันในพริบตา

"...ท่านผู้ยิ่งใหญ่ไว้ชีวิตด้วย ข้าไม่เคยทำร้ายใคร ไม่ใช่ปีศาจกินคน! หากท่านไม่เชื่อ..."

ปีศาจไม่กล้าขยับเขยื้อน ได้แต่ร้องขอชีวิต

"ถ้าข้าไม่เชื่อ เจ้าจะผ่าท้องพิสูจน์หรือไง?"

ตู้ซิงเหอถามเสียงเรียบ

"ขอให้ข้าได้พิสูจน์เถิด"

มันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยกสองมือขึ้นสูงต่อหน้าตู้ซิงเหอ แสดงเจตนาว่าไม่ต่อสู้และไม่หนี เห็นเพียงไหล่ทั้งสองของมันขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงสองครั้ง จากนั้นก็ 'โอ๊ก' พ่นบางอย่างออกมาดุจน้ำตกกองเต็มพื้น

ดูจากสีแล้ว สงสัยว่าจะเป็นแม่น้ำฮวงโหไหลลงมาจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

กำนันจินตนาการไม่ออกเลยว่าเอวบางร่างน้อยของอนุภรรยาตระกูลลู่ ยัดอาหารจำนวนมหาศาลขนาดนี้เข้าไปได้อย่างไร กลิ่นพิลึกพิลั่นตลบอบอวลไปทั่ว

ปีศาจตะโกนแก้ต่าง "ท่านผู้ยิ่งใหญ่โปรดดู อย่าว่าแต่เนื้อมนุษย์เลย แม้แต่เนื้อสัตว์ข้าก็ไม่กิน!"

บนพื้นมีเศษอาหารที่ยังไม่ย่อยจำนวนมาก พอมองออกลางๆ ว่าเป็นอะไร

กล้วย

ซากกล้วยจำนวนมหาศาล

ตู้ซิงเหอกลั้นหายใจอย่างแนบเนียน

"เปลี่ยนที่คุยกันเถอะ"

......

ตู้ซิงเหอเมินเฉยต่อการประท้วงของกำนัน แล้วหิ้วคอปีศาจลิงตัวนี้กลับไปที่บ้านของเขา

หลังจากการสอบสวน ปีศาจลิงที่คอตกตัวนี้ก็ยอมรับสารภาพว่าเป็นคนก่อเหตุลักทรัพย์ในตำบลอวิ๋นซานหลายคดี

"แล้วอนุภรรยาตัวจริงของตระกูลลู่ล่ะ? เจ้าฆ่านาง หรือเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน?"

กำนันรีบถามด้วยความร้อนใจ

"อนุภรรยาตัวจริง?"

ปีศาจลิงมองเขาอย่างแปลกใจ "ข้านี่แหละอนุภรรยาของนายท่านลู่! ไม่มีคนอื่น วันนั้นข้าแปลงร่างเป็นคนลงจากเขา เขาเป็นคนจะพาข้ากลับบ้านเอง ปีศาจลิงอย่างพวกเรามีข้อได้เปรียบเรื่องการแปลงร่าง ต่อให้บำเพ็ญเพียรน้อย ก็พอจะตบตาได้บ้าง เพียงแต่กระบี่ของท่านเซียนฟันเจ็บเหลือเกิน ข้าทนไม่ไหวเลยคืนร่างเดิม"

ช่วงเวลาที่ผ่านมา นายท่านลู่ถึงกับร่วมเรียงเคียงหมอนกับปีศาจลิง

เมื่อทราบเรื่องนี้ นายท่านลู่ที่รีบมาถึงบ้านกำนันกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง ประสานมือคารวะ "ข้ารู้อยู่แต่แรกแล้วว่านางไม่ใช่คน แต่นางไม่มีจิตคิดร้าย ทั้งยังเป็นสตรีที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาและงดงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ ข้าจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ นึกไม่ถึงว่าจะปิดไม่มิดเสียแล้ว... ข้าจะชดใช้ค่าเสียหายให้ทุกคน ขอท่านเซียนโปรดละเว้นชีวิตนาง ให้ข้าพานางจากไปเถิด"

กำนันซาบซึ้งใจ

นี่มันตำนานรักต้องห้ามระหว่างคนกับปีศาจชัดๆ

ตู้ซิงเหอเอ่ยขึ้น:

"สตรี? มันเป็นลิงตัวผู้"

นายท่านลู่: ?

ปีศาจลิงหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด

ครู่ต่อมา ใบหน้าของนายท่านลู่แดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ "แต่โบราณกาลคนกับปีศาจอยู่ร่วมกันไม่ได้ ขอท่านเซียนโปรดสังหารลิงปีศาจตนนี้ด้วยเถิด!"

นายท่านลู่ถอนคำร้องขอความเมตตา แต่ตู้ซิงเหอกลับหมดอารมณ์จะฆ่าปีศาจ เธอปรายตามองเย็นชา เขาถึงได้รู้ตัวและเงียบเสียงลง

ตอนนั้นเอง ปีศาจลิงก็ร้องขอความเป็นธรรม "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้เมตตา ข้าและครอบครัวอีกสิบหกชีวิตหิวจนหมดหนทาง ข้าถึงต้องลงเขามาหาเสบียง ไอ้แซ่ลู่นั่นบอกว่าขอแค่ข้ายอมเป็นของเขา ก็จะไม่มีวันหิวท้อง แต่ลำพังข้าอิ่มท้องตัวเดียวจะมีประโยชน์อะไร? ไม่พอ มันไม่พอเลยสักนิด..."

พอพูดถึงเรื่องสะเทือนใจ น้ำตาเม็ดโตก็ร่วงเผาะ

นายท่านลู่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ เกือบจะเป็นลม "เจ้าแอบเลี้ยงดูครอบครัวลับหลังข้าเรอะ!"

การเป็นอนุคือหน้าที่การงาน การหาเลี้ยงครอบครัวคือชีวิตจริง

จากคำบอกเล่าของปีศาจลิง มันอาศัยอยู่ในตำบลอวิ๋นซานมานาน ไม่เคยลงมารบกวนชาวบ้าน แต่ไม่รู้ทำไม ช่วงหนึ่งปีมานี้ สิ่งมีชีวิตบนเขามักตายอย่างปริศนา ต้นไม้ก็ไม่ออกผล ลิงเป็นสัตว์กินพืช พวกมันชอบกินผลไม้ แถมยังดูดซับพลังฟ้าดินเพื่อยืดอายุขัยได้ แต่จู่ๆ ทั้งสองอย่างกลับขาดแคลน พอเห็นครอบครัวหิวจนแทบจะขาดสติ มันจึงเกิดความคิดลงเขามาหาอาหาร

การยอมพลีกายให้นายท่านลู่ สำหรับปีศาจลิงแล้วก็คือการค้าขายแลกเปลี่ยน

ฟังจบ ตู้ซิงเหอก็ขมวดคิ้ว:

"คดีลักทรัพย์ในตำบลอวิ๋นซานเป็นเรื่องเล็ก สิ่งมีชีวิตบนเขาตายผิดปกติและไม่ออกผลสิถึงจะน่าสงสัยกว่า"

ปีศาจลิงเห็นดังนั้น ก็คุกเข่าดังตุ้บ "ขอท่านผู้ยิ่งใหญ่โปรดลงมือตรวจสอบความจริง"

"เจ้าไม่ต้องคุกเข่าให้ข้า"

ปีศาจลิงซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ช่างจิตใจงดงามยิ่งนัก!"

"ข้าจะลองไปดูสักหน่อย แต่ไม่ได้ทำเพื่อช่วยเจ้า และไม่ได้มุ่งไปแก้ปัญหา" ตู้ซิงเหอเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างเชื่องช้า "ความผิดปกติย่อมมาพร้อมกับวาสนา ข้าจะไปดูว่ามีผลประโยชน์อะไรให้กอบโกยได้บ้าง ถ้าปัญหามันยากเกินไป หรือไม่มีน้ำมันให้รีด ข้าจะไปทันที"

นางหันไปมองกำนัน "จริงสิ สาเหตุการขโมยตรวจสอบแน่ชัดแล้ว จ่ายค่าตอบแทนมาด้วย"

ธุรกิจเล็กๆ งดเชื่อเบื่อทวง

(จบแล้ว)