บทที่ 14 - คัมภีร์กระบี่นิชางฉบับไม่สมบูรณ์

บทที่ 14 - คัมภีร์กระบี่นิชางฉบับไม่สมบูรณ์

ระบบนิ่งเงียบไปพักใหญ่

การชิงดีชิงเด่นในวังหลังไม่ใช่การท่องตำรา ดังนั้นการตั้งค่าจึงให้ความอิสระแก่โฮสต์สูงมาก เพื่อให้สามารถตอบสนองความชอบของจักรพรรดิในยุคนั้นๆ ได้ ไม่ว่าจะโปรดปรานสตรีแนวไหน

แต่นี่ดันมาเจอโฮสต์ที่มุ่งมั่นจะบำเพ็ญเซียน

จนกระทั่งยามสาม มันถึงได้คายตำราเล่มหนึ่งออกมาให้ตู้ซิงเหอ

หน้าปกตำราเป็นภาพสตรีถือกระบี่ร่ายรำอย่างงดงามพลิ้วไหว——

'คัมภีร์กระบี่นิชาง' ฉบับไม่สมบูรณ์

ท่วงท่าร่ายรำมีชีวิตชีวา สง่างาม เพลงกระบี่วิจิตรพิสดารไร้เทียมทาน

ตู้ซิงเหอเปิดดูเนื้อหาข้างใน ลึกล้ำพิสดาร มันคือเคล็ดวิชาที่สามารถฝึกฝนได้ถึงระดับจินตนาขั้นปลาย และวิชาควบคุมกระบี่อีกชุดหนึ่ง! คัมภีร์กระบี่เล่มนี้เหมาะสำหรับผู้มีรากปราณน้ำ บทนี้ชี้ทางสู่มรรคผลแห่งเซียนได้เลยทีเดียว น่าเสียดายที่ระบบให้มาแค่เศษเสี้ยว

สี่กระบี่สี่ระดับขั้น เรียงตามลำดับคือ: กอบกุมนทีน้ำค้างแข็ง, ยืมหยาดน้ำค้างรุ่งอรุณ, ทำลายยอดหิมะ และ หงส์ร่อนลงมา

ที่วิเศษยิ่งกว่าคือ ผู้บำเพ็ญเพียรธาตุน้ำที่ฝึกฝนเคล็ดวิชากระบี่นี้ ยังสามารถบรรลุผลมหัศจรรย์ในการรักษาอาการบาดเจ็บได้ แม้จะไม่ถึงขั้นชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนชีพสร้างกระดูกใหม่ แต่ก็เพียงพอจะพลิกสถานการณ์การต่อสู้ได้

ออกท่องยุทธภพ จะขาดหน่วยรักษาไปได้อย่างไร!

ตู้ซิงเหอมีสามรากปราณ แต่ก็มีธาตุน้ำเกี่ยวข้อง คัมภีร์กระบี่นี้เธอฝึกได้ เธอก็เป็นหน่วยรักษาได้เช่นกัน

แต่เทียบกับการรักษาแล้ว เธอชอบฆ่าให้เหี้ยนมากกว่า

สายตาของตู้ซิงเหอเบนไปยังอาชีที่กำลังตั้งใจฝึกเดินลมปราณอยู่ที่มุมห้อง

หากนางทำสำเร็จ ในอนาคตมิใช่จะเป็นหน่วยรักษาผูกติด เป็นถุงเลือดเคลื่อนที่ของเธอหรอกหรือ?

ลองนึกถึงวิชาประจำสำนักจิ่วหยางที่เหล่าผู้อาวุโสปิดบังซ่อนเร้น ไม่ยอมถ่ายทอดให้คนนอกง่ายๆ ปรมาจารย์หยวนหมิงพูดตรงๆ ว่าร่างเดิมพรสวรรค์ต่ำเตี้ยเกินไป เป็นการดูถูกเพลงกระบี่เก้าสุริยันของพวกเขา จึงไม่ยอมสอนให้นางแม้แต่ท่าเดียว

"ตอนนี้ฉันมี 'คัมภีร์กระบี่นิชาง' อยู่ในมือ สามารถเอาไปเปิดสำนักตั้งนิกายได้เลยนะเนี่ย"

ตู้ซิงเหอพูดพลางนั่งขัดสมาธิบนพื้น กลืนยาอุ่นรักลงไปหนึ่งเม็ด แล้วเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาขั้นแรกของคัมภีร์กระบี่นิชาง 'กอบกุมนทีน้ำค้างแข็ง'

สองมือของเธอวางบนหัวเข่า หงายฝ่ามือขึ้น หลับตาเดินลมปราณ

กระแสความร้อนสายหนึ่งพุ่งจากจุดตันเถียนขึ้นสู่เบื้องบน เธอโคจรพลังอย่างเป็นธรรมชาติ ทำใหัจิตใจปลอดโปร่ง พลังวิญญาณอันเบาบางที่ล่องลอยอยู่โดยรอบได้รับรู้ถึงการเรียกหาของเธอ จึงรวมตัวจากสายน้ำเล็กๆ กลายเป็นแม่น้ำ ไหลบ่าเข้าสู่หว่างคิ้วของเธอ

มีเคล็ดวิชาอันลึกล้ำคอยช่วย ประสิทธิภาพในการบำเพ็ญเพียรกลับได้ผลดีเป็นทวีคูณ!

ตอนที่รับรู้ถึงจุดนี้ ตู้ซิงเหอเกือบจะเก็บทรงไม่อยู่

ต่อให้จิตใจมั่นคงแค่ไหน จู่ๆ พบว่ามีขนมเปี๊ยะหล่นทับใส่หัว ก็ย่อมต้องดีใจจนสติหลุดกันบ้าง

เธอรีบอาศัยกระแสความร้อนจากยา เข้าฌานอีกครั้ง

......

เมื่อแสงรุ่งอรุณปรากฏ ตู้ซิงเหอก็ขยับเปลือกตาเล็กน้อยแล้วลืมตาขึ้น

ผ่านหน้าต่างกระดาษ แสงยามเช้าสาดส่องเข้ามาในดวงตาของเธอ แต่มันกลับดูพร่ามัว

เธอกวาดตามองไปรอบๆ เห็นอาชีกำลังมองเธอด้วยใบหน้าเป็นกังวล จึงรู้สึกอบอุ่นในใจ "ข้าไม่เป็นไร แค่นั่งสมาธิทั้งคืน สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรการนั่งสมาธิก็เหมือนการนอนหลับ ต่อไปเจ้าก็จะชินเอง"

"บนหน้าท่านมีอะไรเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง เดี๋ยวข้าไปตักน้ำมาเช็ดหน้าให้นะเจ้าคะ รอสักครู่"

อาชีพูดจบก็หันไปตักน้ำมา

ตู้ซิงเหอยกมือลูบหน้า พบว่าสาเหตุที่มองเห็นภาพมัวๆ เมื่อครู่ เป็นเพราะขนตาและใบหน้าของเธอมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง

พลังวิญญาณนั้นไร้รูปร่าง แต่กลับสามารถรวบรวมสิ่งที่จับต้องได้ขึ้นมา

ใจของตู้ซิงเหอเต้นแรง ก้มลงมองมือตัวเอง ฝ่ามือค่อยๆ ก่อตัวเป็นชั้นน้ำแข็งบางๆ เธอไม่ใช่รากปราณน้ำแข็งกลายพันธุ์ แต่ยามนี้การจะทำให้น้ำกลายเป็นน้ำแข็งกลับทำได้อย่างใจนึก ทั้งยังสิ้นเปลืองพลังวิญญาณน้อยมาก

"หรือว่า 'คัมภีร์กระบี่นิชาง' จะเปลี่ยนรากปราณของฉันได้?"

"ไม่ ไม่ใช่ แต่เป็นการทำให้ฉันควบคุมพลังของรากปราณน้ำได้ลึกซึ้งขึ้นต่างหาก!"

หัวใจของเธอเต้นรัว ไม่กล้ายืนยันว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองถูกต้องหรือไม่

รากปราณคือรากฐานในการรวบรวมพลังธาตุทั้งห้า ต่อให้คุยโวเรื่องรากปราณกลายพันธุ์วิเศษเลิศเลอแค่ไหน ก็อดทำให้คนสงสัยไม่ได้ว่า——น้ำแข็ง ก็คือน้ำที่อุณหภูมิลดลงจนแข็งตัวไม่ใช่หรือ? แต่ลำพังแค่รากปราณน้ำ กลับไม่อาจควบคุมพลังแห่งน้ำแข็งได้

ดังนั้น 'คัมภีร์กระบี่นิชาง' เกรงว่าจะเป็นการทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรควบคุมพลังแห่งน้ำได้รอบด้านยิ่งขึ้น

เพียงแต่ ตู้ซิงเหอที่เพิ่งฝึกไปได้คืนเดียว ยังไม่มีการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่อะไรนัก

ความสามารถในการสร้างน้ำแข็งได้ตามใจชอบนี้...

บอกได้แค่ว่าสามารถกินโค้กใส่น้ำแข็งได้ทุกที่ทุกเวลา

"นายท่าน ข้าตักน้ำมาแล้วเจ้าค่ะ!"

ขณะที่กำลังครุ่นคิด อาชีก็เดินโงนเงนยกอ่างน้ำบาดาลกลับมา นางตักน้ำมาเต็มอ่าง มือซ้ายก็ไม่ใช่ข้างที่ถนัด ร่างกายเซถลาไปข้างหน้า น้ำเต็มอ่างทำท่าจะสาดรดใส่ตัวนายท่าน!

พูดช้าแต่เหตุการณ์เกิดเร็ว ตู้ซิงเหอเงยหน้ามอง น้ำในอ่างพลันแข็งตัวในชั่วพริบตา หยุดค้างกลางอากาศอยู่หนึ่งวินาที ก่อนจะร่วงกราวลงพื้นกลายเป็นเศษน้ำแข็งแตกกระจาย

"คุณพระช่วย..."

อาชีตะลึงตาค้าง

ตู้ซิงเหอเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

แต่สีหน้าเธอยังคงเรียบเฉย เข้าไปพยุงอาชีขึ้นมา ดุเบาๆ ว่า "ทำงานอย่าใจร้อนซุ่มซ่าม ค่อยๆ ทำ ให้มั่นคงหน่อย บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? ให้ข้าดูซิว่าเจ็บไหม"

เมื่อครู่ที่ล้มลงไป หัวเข่าของอาชีถลอกปอกเปิก

แต่ทว่า ความมั่นใจของตู้ซิงเหอก็พองโตขึ้นจากการล้มครั้งนี้เช่นกัน ร่างกายของคนเราไม่เหมือนกัน เธออาจจะเป็นอัจฉริยะในการฝึกคัมภีร์กระบี่เล่มนี้ก็ได้! แค่ปรายตามองน้ำก็กลายเป็นน้ำแข็ง!

ตู้ซิงเหอวางมือทาบลงไป พยายามใช้เคล็ดวิชาของ 'คัมภีร์กระบี่นิชาง' รักษาให้นาง

ไอสีขาวจางๆ ลอยออกมา พันรอบแผลของอาชี

หนึ่งนาทีผ่านไป แผลไม่สมานตัว แต่เลือดหยุดไหลแล้วจริงๆ

อาชีดีใจ "ข้าไม่เจ็บแล้ว วิเศษจังเลย"

เลือดสีแดงสดเปลี่ยนเป็นสีม่วง บาดแผลค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวม่วงช้ำๆ

ตู้ซิงเหอสังเกตดู ภายใต้การรักษาด้วยวิชาเซียนของเธอ แผลถลอกเล็กๆ บนหัวเข่าของอาชี...

เริ่มเกิดอาการเนื้อตายแล้ว

ดูท่าเธอจะเชี่ยวชาญแต่วิธีสร้างน้ำแข็ง แต่เรื่องการรักษาเยียวยายังไม่เอาไหนเลยสักนิด

ขณะที่กำลังรู้สึกผิด ในหัวก็มีเสียงชมเชยจากระบบดังขึ้น:

【ทารุณกรรมนางกำนัน คะแนน+10】

【ความโหดเหี้ยมของโฮสต์ทำให้ระบบต้องทึ่ง!】

ถูกสายตาเทิดทูนบูชาของเด็กสาวจ้องมองจนมโนธรรมในใจเริ่มปวดแปลบ ตู้ซิงเหอรีบแลกยารักษาแผลของจริงจากร้านค้าในระบบมาทาให้นางอย่างเป็นงานเป็นการ

ตู้ซิงเหอล้างหน้าล้างตา ชำระเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะบนผิวออก แล้วขี่กระบี่บินไปยังยอดเขาที่สูงที่สุดในละแวกนั้น เริ่มฝึกเพลงกระบี่นิชาง ตั้งแต่ฟ้าสางจนกระทั่งดาวเดือนเคลื่อนคล้อย จึงกลับมายังตำบลอวิ๋นซาน ไปสมทบกับกำนันที่ใต้ต้นไทรใหญ่ใกล้จวนตระกูลลู่ เพื่อรอดักจับปีศาจร้ายที่จะปรากฏตัวมาขโมยของ

"ลำบากท่านเซียนแล้ว"

ไม่เจอกันแค่วันเดียว กำนันก็พบว่ารัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวตู้ซิงเหอเปลี่ยนไปอย่างมาก แค่เข้าใกล้หน่อย ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวนาง

ซู้ด...

ดูเหมือนจะไม่ใช่อุปาทาน!

กำนันขยับเข้าไปใกล้หน่อย แขนก็หนาวจนขนลุกซู่

แม้จะไม่รู้ว่าเกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นกับท่านเซียน แต่กำนันก็ยิ่งแสดงความเคารพต่อนางมากขึ้น

"ขอแค่ปีศาจนั่นกล้าเผยตัวออกมาขโมยของ ย่อมหนีไม่พ้นสายตาข้าแน่"

ตู้ซิงเหอทำหน้านิ่ง เอามือไพล่หลัง

เธอฝึกท่า 'กอบกุมนทีน้ำค้างแข็ง' มาทั้งวัน สะบัดกระบี่ทีก็มีเกล็ดน้ำแข็งร่วงกราว แถมเธอเพิ่งอยู่ระดับสร้างรากฐานขั้นต้น ยังเก็บงำพลังได้ไม่สมบูรณ์ ไอเย็นที่แผ่ออกมาจึงเป็นผลข้างเคียง ทำให้เธอกลายเป็นแอร์เคลื่อนที่

ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน เหนือน่านฟ้าจวนตระกูลลู่พลันปรากฏเงาดำผอมแห้งสายหนึ่งไหววูบ ปีนข้ามกำแพงออกมา

ตู้ซิงเหอไม่พูดพร่ำทำเพลง ชักกระบี่ฟันฉับ!

(จบแล้ว)