ตอนที่ 95 ยกระดับแผนที่เป็นแผนที่ระดับกลาง

น้ำเสียงเป็นกลางไร้อารมณ์ดังก้องไปทั่วโลกและบอกเนื้อหาทั้งห้านี้อย่างรวดเร็ว

ขณะที่ลั่วเหยากำลังมึนงงอยู่ ข้อมูลบางอย่างจากเสินลู่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ

[คุณได้รับ100เหรียญทองและ100ค่าประสบการณ์]

เธอจ้องเขม็งข้อความที่ปรากฏและค่อยๆเลือนหายไป

เมื่อถึงจุดนี้เธอจึงได้สติอีกครั้ง

“นี่...”

เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ในความคิดของเธอ การประกาศโลกครั้งนี้ไม่ต่างจากเด็ก5ขวบจากครอบครัวธรรมดาได้กลายเป็นคนที่รวยที่สุดในโลกด้วยการใช้วิธีทำธุรกิจของตนเอง

คนที่เห็นข่าวประเภทนี้

ปฏิกิริยาแรกคือ – “อะไรนะ!? เป็นไปได้ยังไง?”

“ล้อเล่นหรือเปล่า?”

“เขาเอาทุนทำธุรกิจมาจากไหน?”

“เขาเรียนรู้วิธีอ่านเขียนและทำธุรกิจตั้งแต่อายุ5ขวบเลยเหรอ?”

“เขาทำเงินจำนวนมากในช่วงเวลาสั้นๆได้ยังไง? ไม่ใช้เวลาในการสร้างความมั่งคั่งเลย?”

มีช่องโหว่มากมายในการเก็บรวบรวมทรัพย์สิน

แต่สุดท้ายคำพูดมากมายของเธอก็กลายเป็นเพียงการถอนหายใจ

“เฮ้อ”

“ไม่เป็นไร”

ลั่วเหยารู้สึกว่ามันไม่ค่อยสำคัญ “เรื่องความสัมพันธ์ฉันจะจัดการด้วยตัวเอง”

เธอไม่อยากสำรวจข้อมูลของผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว

แม้ว่าประกาศโลกไม่ได้บอกว่าเป็นใคร

แต่คนทั่วโลกต่างรู้ดีว่าบุคคลที่กล่าวถึงต้องเป็น‘พี่ใหญ่เรียกดวงดาว’ของเขต66

ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นนอกจากนี้

“แต่”

ลั่วเหยากลับมารู้สึกตื่นเต้นอีกครั้งเมื่อเธอคิดว่าพี่ใหญ่เรียกดวงดาวนี้มีพลังมากพอที่จะล้มราชามอนสเตอร์ด้วยตัวคนเดียว

“เขต87มีทางรอดแล้ว!”

“ดีจังเลย!”

เธอกระโดดด้วยความตื่นเต้น

ตอนนี้มีข้อมูลหลายอย่างจากเสินลู่ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคนในเขต66

[ประกาศเขต: ราชามอนสเตอร์ในเขตนี้พ่ายแพ้แล้ว ระดับแผนที่ในเขตนี้จะได้รับการเพิ่มระดับเป็นแผนที่ระดับกลาง ด่าน6-10ของเส้นทางหลักจะเปิดออก]

[แจ้งเตือน: แผนที่ของเขตนี้ได้รับการอัปเดต เพิ่มพื้นที่รอบนอกระดับกลาง]

[ขีดจำกัดสูงสุดของเลเวลในแผนที่ปัจจุบัน: 60]

[แจ้งเตือน: คุณสามารถเข้า‘โลกใหญ่’ได้แล้ว!]

“ห๊ะ!? นั่นสินะ”

“หลังจากชนะราชามอนสเตอร์ของแผนที่เริ่มต้นแล้ว เนื้อหาของแผนที่ระดับกลางจะเปิดขึ้นและเลื่อนขั้นเป็นแผนที่ระดับกลาง”

ลั่วเหยาไม่สนใจข้อมูลเรื่องการอัปเกรดแผนที่

ตอนนี้เลเวลของเธอยังต่ำอยู่ การอัปเกรดนี้จึงไม่มีผลอะไรกับเธอ

ในเวลานี้

เธออดใจรอไม่ไหวที่จะไปหาพี่ใหญ่ของเขตแล้ว!

......

[เวลาจุติที่เหลืออยู่: 3 นาที]

“ฮู่ววว”

หลิงอี้ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เขาเริ่มผ่อนคลายร่างกายของตัวเอง

การต่อสู้อย่างดุเดือดติดต่อกันเกือบสามชั่วโมงทำให้เขาเหนื่อยทั้งกายและใจ

แรงกายของเขาเพิ่มขึ้นและหมดไปอยู่เรื่อย ตอนนี้เขาอยากนอนพักยาวแล้วจริงๆ

“ในที่สุดก็ฆ่าราชามอนสเตอร์ได้แล้ว”

หลิงอี้รู้สึกโชคดีอย่างบอกไม่ถูกเมื่อมองราชามอนสเตอร์ที่กลายเป็นจุดแสงและกระจายไปทั่วฟ้า

เขาหันไปมองจักรพรรดิน้ำแข็งที่บินกลับไปด้านข้างของเขาและชมเธอ “เสี่ยวปิง ต้องขอบคุณคุกสวรรค์เยือกแข็งของเธอเลย ไม่อย่างนั้นการฆ่ามันในช่วงเวลาสุดท้ายคงเป็นเรื่องลำบาก”

คุกสวรรค์เยือกแข็งทำลายโล่ฟองของสุดยอดฟองสบู่ ทำให้มันได้รับความเสียหายมหาศาลจากการโดนดาวตกพุ่งชนโดยตรง

เขาไม่รู้ว่าดาวตกสร้างความเสียหายมากขนาดไหน เพราะตอนนั้นราชามอนสเตอร์จมอยู่ในทะเลเพลิงแล้ว

สรุปโดยย่อ สุดยอดฟองสบู่ที่ไม่มีโล่ฟองเสียพลังชีวิตมากกว่า14.63%จากการระเบิดของดาวตกที่ตกลงมาต่อเนื่อง

เมื่อได้ยินคำชม ความยินดีจึงปรากฏขึ้นในดวงตาสีขาวของจักรพรรดิน้ำแข็ง

เธอพยักหน้าเล็กน้อยและจ้องมองใบหน้าของเจ้านายอย่างระมัดระวัง

หลังจากมองอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เริ่มเปลี่ยนร่างให้กลายเป็นจุดแสงสีฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนและลอยไปติดกับร่างของหลิงอี้อย่างนุ่มนวล

เธอรู้สิ่งที่เจ้านายคิดอยู่ในใจ เมื่อไหร่ควรอกอมาเมื่อไหร่ควรกลับไป เธอรู้ทุกอย่างที่เจ้านายต้องการจะทำ

หลังจากจักรพรรดิน้ำแข็งกลับไป หลิงอี้ก็ไม่รีบดูผลเก็บเกี่ยวที่ได้มาแต่หันไปสนใจจุดที่ห่างไปไม่กี่กิโลเมตร

เขาสัมผัสได้ว่ามีผู้เล่นสองสามคนอยู่ตรงนั้นผ่านสกิล[เรียกร้องเทพสายลม]

ในหมู่คนพวกนั้น มีคนคุ้นเคยเข้ามาในการรับรู้ของเขาและหายไปในทันที

ถ้าเขาเดาไม่ผิดคนคนนั้นคงเป็นลั่วเหยา

เมื่อวานพี่พวกเขาเจอกัน สายลมจำลักษณกายภาพของเธอได้ ดังนั้นเขาจึงจำเธอได้อย่างง่ายดาย

หลิงอี้คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตามไปดู

ในไม่ช้า

ร่างนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้งในการรับรู้ หลิงอี้จึงบินตรงไปหา

แค่มองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่าเป็นเธอ

“อ๊ะ!? พี่ใหญ่พี่ใหญ่! ฉันอยู่นี่!”

ลัวเหยาที่อยู่ด้านล่างมองไปรอบด้าน เมื่อเห็นเขาเธอจึงกระโดดโบกมือให้เขาทันทีอย่างมีความสุข

หลิงอี้ร่อนลงช้าพร้อมกับสายลมอ่อนๆ ทำให้ฝุ่นละทราบบนพื้นถูกพัดปลิว

“เธอมีอะไรหรือเปล่า? หรือว่าเป็นเลเวล10แล้ว?”

เขาถามเธอทันทีที่ลงถึงพื้น

“ใช่!” ลั่วเหยาพยักหน้าอย่างบ้าคลั่งและพูดอย่างตื่นเต้น “ฉันถึงเลเวล10เลยมามอบของที่สัญญาเอาไว้”

ขณะพูดเธอก็หยิบ[จิตวิญญาณบ่อสวรรค์]ออกจากกระเป๋าเป้และส่งให้หลิงอี้

มันเป็นหินรูปไข่มีพื้นผิวเรียบและส่องแสงสีเหลือจางๆ

หลิงอี้ยื่นมือไปหยิบมัน หินก้อนไกลเข้ามือเขาซึ่งมันให้ความรู้สึกเหมือนไข่อุ่นๆที่เพิ่งลวกมา

เขาเขย่ามันและรู้สึกว่าสิ่งนี้ใช้เป็นเครื่องอุ่นมือได้ มันค่อนข้างน่าสนใจเลย

เมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่ด้านหน้าเธอกำลังเล่นกับไอเทมชิ้นนี้ ลั่วเหยาเลยรู้ว่าอีกฝ่ายไม่รีบร้อน “พี่ใหญ่ คุณจะไปสมัครปฏิบัติการช่วยเหลือเมื่อไหร่?”

“อ๊ะ? อืม...เรื่องนี้...”

หลิงอี้ก้มหน้าแล้วคิดอยู่ในใจ: ‘สุดยอดฟองสบู่เป็นราชามอนสเตอร์ที่อ่อนแอที่สุด มังกรห้าหัวแข็งแกร่งกว่ามันมากนัก นี่ยังไม่รวมถึงมอนสเตอร์จำนวนมากของเขต87และบอสมอนสเตอร์...'

‘ฉันสามารถสู้ด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้ได้ แต่ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่...”

การสู้กับราชามอนสเตอร์สุดยอดฟองสบู่ในครั้งนี้ ทำให้เขาพบว่าแรงกายในปัจจุบันของเขาเป็นข้อเสียอย่างมาก

มันไม่เป็นปัญหานักในการสู้กับสุดยอดฟองสบู่ที่บินไม่ได้ และมันไม่สกิลโจมตีระยะไกลเขาจึงไม่โดนมันโจมตี

แต่มังกรห้าหัวไม่ได้จัดการง่ายแบบนั้น

ในเวลานั้นมันอาจปล่อยจักรพรรดิน้ำแข็งแล้วเข้ามาฆ่าเขาโดยตรง

ถ้าหมดแรงกายในช่วงวิกฤต สิ่งที่ทำทั้งหมดอาจกลายเป็นเรื่องสูญประโยชน์

ดังนั้นเขาต้องทำให้มั่นใจ!

——เขาสามารถคัดลอกความทนทานของจักรพรรดิน้ำแข็งเพื่อแก้ปัญหานี้ได้ แต่ตอนนี้เขาลังเลที่จะทิ้งพลังเวท900แต้ม

“อืม...”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็พูดกับหญิงสาวตรงหน้าว่า “รออีกหน่อย”

“รอให้ฉันแข็งแกร่งกว่านี้ก่อน”

“นั่นก็ดี!”

ลั่วเหยาพยักหน้าและตอบอย่างจริงจังว่า “ตามจริงแล้วความมั่นใจจะมีมากขึ้นเมื่อแข็งแกร่ง เพราะทุกคนมีโอกาสแค่ครั้งเดียวในการสมัครปฏิบัติการช่วยเหลือ”

“พี่ใหญ่เป็นคนที่มีความหวังมากที่สุดในตอนนี้ อัตราความสำเร็จจะสูงมากถ้าคุณค่อยๆลงมือทำ คงจะน่าเสียดายถ้าคุณล้มเหลวเพราะความรีบร้อน”

หลังจากพูดแบบนั้นลั่วเหยาก็กลัวว่าพี่ใหญ่จะรีบร้อนเกินไปจึงรีบพูดเสริม “ฉันไม่รีบเลยนะไม่รีบเลย พี่ใหญ่ต้องไปอย่างมั่นคงนะ”

“อืม”

หลิงอี้พยักหน้าและหยุดพูด

เหลือเวลาจุติแค่ไม่กี่วินาที

“ไว้เจอกันครั้งหน้านะพี่ใหญ่” ลั่วเหยาโบกมือลาเขาด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นร่างของทั้งสองก็หายไปพร้อมกัน

......