ตอนที่ 15 ท้องฟ้าสีดำสิ้นสุด

เมื่อหาข้อมูลไปเรื่อยๆ เขาก็ได้ข้อมูลเกี่ยวกับท้องฟ้าสีดำมากขึ้น

ตัวอย่างเช่นคริสตัลมอนสเตอร์จะเกิดขึ้นในบริเวณท้องฟ้าสีดำปรากฏ ต้องทำลายมันเท่านั้นท้องฟ้าสีดำถึงจะหายไป ไม่อย่างนั้นท้องฟ้าสีดำจะอยู่ตลอดและมีมอนสเตอร์มากขึ้น

อีกตัวอย่างหนึ่งคือหลังจากฆ่ามอนสเตอร์ที่เกิดขึ้นบนโลก พวกมันจะไม่ให้ค่าประสบการณ์และไม่ดรอปไอเทมให้

“ถ้างั้น…”

หลิงอี้เก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ “ตอนนี้ผู้เล่นเมืองอึ๋งหั่วคงกำลังหาคริสตัลมอนสเตอร์อยู่”

เขามองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นหมอกสีดำขนาดต่างๆบนอากาศ

ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้น หมอกสีดำหายไปและเกิดมอนสเตอร์ต่างๆปรากฏขึ้นแทน

เสือโคร่งที่ทั้งตัวเป็นเปลวไฟ อินทรีทองคำที่ปีกเป็นเหล็กทั้งสองข้าง มอนสเตอร์ของเหลวที่ดูเหมือนแอ่งพิษ และมอนสเตอร์หินหน้าตาประหลาดที่กระโดดไปมา...

ในหมู่มอนสเตอร์พวกนั้นเขายังเห็นผลไม้คริมสันที่เขารู้จักด้วย

มันเหมือนแอปเปิลยักษ์ที่กระเด้งไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย

'ดูเหมือนมอนสเตอร์ที่เกิดขึ้นจะมีพฤติกรรมเหมือนมอนสเตอร์ในเสินลู่'

มอนสเตอร์โจมตีคนและเดินไปรอบๆเมื่อไม่เห็นใคร

จากข้อมูลที่เขาเพิ่งตรวจสอบ โดยปกติแล้วมอนสเตอร์ที่เกิดในโลกนี้จะไม่โจมตีอาคารถ้ามันไม่พบใครอยู่ในนั้น

นั่นแปลว่าการซ่อนอยู่ในบ้านปลอดภัยกว่าจริงๆ

ในขณะที่หลิงอี้คิดเรื่องนี้อยู่ เสียงสั่นสะเทือนก็ดังมาจากระยะไกล

ครืนน!

เสียงนั้นอยู่ไกลหลายร้อยเมตร แต่มันทำให้หลิงอี้รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน

เมื่อมองไปยังทิศทางของเสียง เขาเห็นว่าในเมืองที่มืดมิดมีมอนสเตอร์สูง60-70เมตรเดินอยู่!

ครืนน!

เกิดการสั่นสะเทือนอีกครั้ง แสดงว่ามอนสเตอร์ก้าวไปอีกก้าว

'อะไร!? นั่นเป็นมอนสเตอร์ด้วยเหรอ?'

เดิมทีเขาปฏิบัติกับมอนสเตอร์เหมือนเป็นมอนสเตอร์ในเกมที่เคยเล่นในอดีต

เขารู้สึกว่าพวกมันตัวเล็กขนาดที่ว่าเอามาทาบกับหน้าจอได้

แต่เขารู้แล้วว่าตัวเองคิดผิด

นี่คือโลกที่มอนสเตอร์มีอยู่จริง ไม่มีสิ่งที่เรีกว่าทาบหน้าจอได้อีก

มอนสเตอร์ตัวนี้ตัวใหญ่มาก!

ครืนน!

มอนสเตอร์ตัวใหญ่เดินไปอีกก้าว เสียงฝีเท้าที่เหยียบบนดินเป็นเหมือนการเหยียบหัวใจของทุกคน

แต่สิ่งที่ทำให้หลิงอี้และคนอื่นๆสบายใจก็คือมอนสเตอร์ไม่ได้เคลื่อนที่มาทางนี้

มันมุ่งหน้าไปทางเหนือซึ่งเป็นใจกลางเมือง

“เฮ้อ~”

หลิงอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาเพิ่งเห็นว่าบนหน้าผากตัวเองมีเหงื่อออกเล้กน้อย

ห้องอาหารยังมืดอยู่

แต่ตอนนี้ตาของเขาเริ่มชินกับความมืดแล้ว และเขาเห็นผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามกำลังย่อตัวแล้วเอามือปิดหูด้วยความกลัว

แม้ว่าหลิงอี้จะเป็นผู้เล่นที่เพิ่งเข้าสู่เสินลู่ แต่เขาแทบไม่มีพลังอะไรและค่อนข้างสงบ

เขารู้สึกหิวน้ำจึงหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะมาดื่ม

หลังดื่มน้ำเสร็จแล้วเขาจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

'หืม? เดี๋ยวก่อนนะ'

'ในเมื่อฉันเห็นผลไม้คริมสัน แปลว่าท้องฟ้าสีดำน่าจะอยู่ระดับ3 '

'สำหรับท้องฟ้าสีดำระดับ3 มอนสเตอร์มีเลเวล1-30เท่านั้น'

'หรือว่ามอนสเตอร์ตัวใหญ่นั่นเลเวลไม่เกิน30? '

หลิงอี้ไม่คิดว่ามอนสเตอร์ตั่วนั้นมีเลเวล20-30

นอกจากว่ามันจะเป็นบอสมอนสเตอร์

เขาเปิดดูข้อมูลท้องฟ้าสีดำอีกครั้งและพบว่าไม่ได้มีแค่มอนสเตอร์ธรรมดาเท่านั้นที่ปรากฏตัว แต่มอนสเตอร์ชั้นยอดและบอสมอนสเตอร์จากเส้นทางสายหลักมีโอกาสปรากฏตัวด้วยเช่นกัน

และสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดคือราชามอนสเตอร์ปรากฏตัว!

แต่ตามข้อมูลแล้วราชามอนสเตอร์จะมาพร้อมกับฟ้าดินที่ผิดแปลก ซึ่งเรื่องนี้ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของหลิงยอี้ได้มาก

'นี่น่าจะเป็นท้องฟ้าสีดำระดับ3 ถึงจะไม่รู้ว่ามีขอบเขตขนาดไหน แต่กองกำลังของเมืองอึ๋งหั่วคงแก้ปัญหาได้เอง’

เขาได้ยินมาว่าในเมืองอึ๋งหั่วมีผู้เล่นเลเวล30-40มากมาย

เลเวลสูงสุดในหมู่พวกเขาอยู่ที่เลเวล60-70

ถ้าเป็นท้องฟ้าสีดำระดับ3คงจะไม่มีปัญหาอะไร

ในขณะที่หลิงอี้คิดอยู่ เขาก็เห็นผู้คนมากมายปรากฏขึ้นในเมือง

ชายคนหนึ่งปรากฏตัวข้างไฟLEDและใช้พลังลึกลับควบคุมมีดบินเข้าโจมตี หรือผู้หญิงที่บินขึ้นไปบนอากาศด้วยเปลวไฟทั่วร่างกายและใช้ไฟนั้นโจมตี หรือแม้แต่คนที่แปลงร่างเป็นมอนสเตอร์และสู้ระยะประชิดตัวกับมอนสเตอร์

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นผู้เล่นของที่นี่

สกิลแปลกๆมีให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีสกิลพิเศษ

หลิงอี้มองเข้าไปใกล้ๆและพบว่าบางคนกำลังต่อสู้เพียงลำพังในขณะที่คนอื่นๆร่วมมือกัน พวกเขาไม่ได้ทักทายกันราวกับว่าไม่มีใครรู้จักกัน

ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นในโลกปัจจุบันจะไม่ใกล้ชิดอย่างที่คิด

หลิงอี้หันความสนใจไปที่การต่อสู้อีกครั้ง

เขาพบว่ามอนสเตอร์ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้เล่นเลย และพวกมันเกือบถูกฆ่าในการปะทะครั้งเดียว

มีมอนสเตอร์แค่บางตัวเท่านั้นที่สามารถเข้าปะทะได้ต่อเนื่อง

แต่มันอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งนาที

“ท้องฟ้าสีดำคงจบในไม่ช้า”

เขาดูเวลาและเห็นว่าเป็นเวลาบ่ายโมงครึ่ง “ฉันน่าจะกลับได้กลับบ้านตอนบ่ายสอง”

......

แต่หลินอี้ประเมินต่ำเกินไป

ใช้เวลาแค่สิบห้านาทีเท่านั้น หรือประมาณบ่ายโมงสี่สิบห้าท้องฟ้าสีดำก็สิ้นสุด

ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติในชั่วพริบตา

แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างสะท้อนแสงสีเหลืองในห้องอาหาร

บางคนส่งเสียงเชียร์ราวกับว่าพวกเขารอดชีวิตจากภัยพิบัติ บางคนรีบออกไปราวกับว่าพวกเขาทนอยู่ไม่ไหว บางคนดูสงบราวกับว่าพวกเขาคิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้

“เมืองอึ๋งหั่วของเราเป็นเมืองอันดับ1ของนครเชียนเจียง แค่ท้องฟ้าสีดำระดับ3ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”

ชายหน้าขาวผมเขียวออกมาคุยกับฝูงชนอย่างรื่นเริง “ต่อให้มอนสเตอร์บุกเข้ามา ฉันก็ปกป้องพวกคุณได้อยู่ดี”

“เพราะฉันเป็นผู้เล่นเลเวล7!”

เมื่อคนรอบข้างได้ยินพวกเขาก็แอบด่าอยู่ในใจ แต่ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“โอ้!? คุณเป็นผู้เล่นด้วยเหรอ? มาทำความรู้จักกันดีกว่า”

“พี่ชายเก่งจริงๆ”

“แค่ดูหน้าก็รู้แล้วว่าเก่งขนาดไหน”

เมื่อได้ยินว่าชายผมเขียวบอกว่าจัวเองเป็นผู้เล่น บางคนก็อยากรู้จักเขาทันที

แต่ก็มีหลายคนที่มองเขาด้วยสายตาดูถูก

หลิงอี้ได้ยินชายหัวเขียวพูดแบบนี้จากระยะไกล เมื่อเขามองไปรอบๆด้วยความสงสัย เขาก็ได้ยินคนหนุ่มสาวที่โต๊ะข้างๆกระซิบกัน

“เสินลู่เดือนมิถุนายนเพิ่งเปิดเมื่อวานเอง แปลเขาเป็นผู้เล่นที่เข้าเสิ่นลู่เดือนที่แล้ว ขึ้นเลเวล7ในหนึ่งเดือน? มีศักยภาพเรื่องขี้โม้สิไม่ว่า”

“ยังไม่ถึงเดือนจะขึ้นเป็นเลเวล10 หนังหน้าคนที่กล้าพูดแบบนี้คงจะหนาจริง”