ตอนที่ 14 ท้องฟ้าสีดำ

เขาส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป

หวังอ้าวมองหลานชายที่ยังหน้าบูดบึ้งอยู่ เขากลัวว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปหลานชายเขาจะป่วยเอาซะก่อน

“อันที่จริง หลานไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก”

“นี่เพิ่งจะวันแรกเอง หลานยังมีโอกาสอยู่”

“ถ้าเขารับค่าประสบการณ์มากมายในครั้งเดียวได้ หลานก็ทำได้เหมือนกัน”

หวังอ้าวลูบเคราด้วยรอยยิ้ม “อย่าลืมข้อมูลที่พวกเรามี!”

เหตุผลที่หวังเส่าอู๋มั่นใจมากว่าจะเป็นคนแรกที่จะเลื่อนเป็นเลเวล10 เป็นเพราะตระกูลหวังของพวกเขามีข้อมูลของมอนสเตอร์ชั้นยอดในเส้นทางหลัก

สิ่งนี้ถูกค้นพบเมื่อสองเดือนที่ก่อนโดยสมาชิกบางคนของตระกูลหวัง

ด้วยวิธีการดังกล่าวเขาจะประสบความสำเร็จในการฆ่ามอนสเตอร์ชั้นยอดหลายตัวและทำลายสถิติในการเพิ่มเลเวล

เมื่อตระกูลหวังทำให้วิธีนี้สมบูรณ์แบบได้ หวังอ้าวเชื่อว่าหลานชายของเขาต้องทำได้ดีกว่านี้แน่นอน

“จริงด้วย!”

เมื่อได้ยินหวังอ้าวพูดเรื่องนี้ ความหวังจึงเกิดขึ้นในใจหวังเส่าอู๋อีกครั้ง

เขากระโดดขึ้นและพูดอย่างตื่นเต้น “ด้วยข้อมูลนั้น อย่างน้อยฉันจะได้ค่าประสบการณ์สองสามร้อยแต้ม การเพิ่มสองสามเลเวลจะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ด้วยวิธีนี้ฉันตามเขาทันแน่!”

“แต่มันไม่ปลอดภัย”

หวังอ้าวส่ายหัวด้วยสายตาเยือกเย็น “วิธีที่ดีที่สุดคือยับยั้งการพัฒนาของตัวแปรนั้น”

แม้แต่หวังอ้าวซึ่งเป็นผู้เล่นกลุ่มแรกที่เข้าเสินลู่ยังต้องขมวดคิ้วเมื่อคิดเรื่องนี้

เห็นได้ชัดว่าสกิลที่เรียก’ดาวเพลิง’เป็นสกิลเกี่ยวกับปรากฏการณ์ดาราศาสตร์

คนที่ใช้สกิลนี้ไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากรอการโจมตีจากบนฟ้า และคนที่ใช้สกิลนี้หาตัวได้ยากมาก

ต่อให้พวกเขาใช้เงินมากมายจ้างคนให้ตามหาคนในเขต66 แต่เกรงว่าพวกเขาจะไม่ได้กลับมาอะไรเลย

“อืม ลองดูก่อนแล้วกัน…”

......

เวลาเที่ยงซึ่งแดดแรงส่อง หลิงอี้ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน

หลังจากล้างจานเสร็จอย่างเร่งรีบเขาก็แต่งตัวและเตรียมตัวออกไป

มันไม่สะดวกเลยถ้าไม่มีโทรศัพท์ในโลกสมัยใหม่นี้ วันนี้เขาจึงตั้งใจจะไปซื้อโทรศัพท์

ถ้าเขามีแค่เงินสนับสนุนที่ได้เมื่อวานเขาคงไม่คิดเรื่องนี้

แต่ตอนนี้เขามีเหรียญทอง!

อัตราแลกเปลี่ยนของเหรียญทองกับเหรียญเฉวียนฉิว(สากล)คือ 1:50

1เหรียญทองสามารถแลกเหรียญเฉวียนฉิวได้50เหรียญ

สกุลเงินเฉวียนฉิวเป็นสกุลเงินสากลของคนทั่วโลก ทุกคนใช้เงินสกุลนี้ก่อนที่เสินลู่จะปรากฏเกิดขึ้น

เงินตราเหล่านี้สามารถแลกเปลี่ยนในฟอรัมเสินลู่ได้

ก่อนจะออกไปข้างนอกเขาได้แลก200เหรียญทองเป็น10,000เหรียญเฉวียนฉิว

ตอนนี้เขาจึงมีเงิน10,000เหรียญเฉวียนฉิว!

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

หลิงอี้เดินออกจากร้านโทรศัพท์และนั่งบนเก้าอี้ข้างนอก เขากำลังคิดว่าจะไปกินข้าวกลางวันที่ศูนย์การค้าดีไหม

ที่นั่นคือศูนย์การค้าเทียนซิงอันมีชื่อเสียงของเมืองหั่ว เป็นอาคารขนาดใหญ่ที่รวบรวมอาหาร เสื้อผ้า และความบันเทิงเอาไว้

ชั้น1ขายผักผลไม้และของในชีวิตประจำวัน ชั้น2ขายเสื้อผ้า รองเท้าและหมวก ชั้น3ขายเฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ในบ้าน โทรศัพท์และคอมพิวเตอร์ ชั้น4ร้านอาหารรสเลิศ ชั้น5เครื่องเล่นเกมและโรงหนัง...

บังเอิญว่าวันนี้เป็นเสาร์คนเลยมาที่ศูนย์การค้าเยอะ

พอมองไปรอบๆก็เจอหนุ่มสาวที่แต่งตัวสวยหล่อ

“อืม...ไปกินข้าวดีกว่า”

หลิงอี้เดินช้าเพื่อดูสิ่งต่างๆไปด้วย เขาเดินขึ้นมาจากชั้นสามตรงไปหาร้านอาหารที่ดูเงียบเหงา

เขาไม่กินอาหารเย็นอยู่แล้วและไม่อยากต่อคิวยาวเพราะอาหารร้านนี้อร่อยกว่าร้านอื่น

แต่พอเดินเข้าไปในร้านจริงๆเขาถึงได้รู้ว่าร้านนี้คนแน่นมาก

เหลือแค่โต๊ะที่อยู่ด้านหลังเท่านั้นที่ว่าง

“ยินดีต้อนรับ คุณต้องการ...” พนักงานทักทายหลิงอี้ด้วยรอยยิ้มทันที

หลังจากนั้นไม่กี่นาที

ในขณะที่หลิงอี้กำลังเพลิดเพลินกับอาหารกลางวัน เสียงเล็กราวกับกระต่ายน้อยก็ดังมาจากด้านหลังฝั่งซ้าย

“เอ่อ...สวัสดี ขอโทษนะ...ฉันขอนั่งตรงนี้ได้ไหม?”

แม้ว่าเสียงจะเล็กแต่ก็ได้ยินชัดเจน และเสียงของเธอยังหวานน่าฟังด้วย

หลิงอี้หันไปมองและเห็นว่าเป็นผู้หญิงวัยยี่สิบกำลังถือจานอาหารอยู่

เด็กสาวมองเขาด้วยดวงตาสีน้ำเงินซึ่งเป็นสีน้ำเงินเหมือนกับวันท้องฟ้าโปร่ง ดวงตาของเธออ่อนโยนและไม่เป็นอันตราย

แก้มทั้งสองข้างของเธอเริ่มเป็นสีแดงอ่อนเพราะความเขินอาย

นิ้วของเธอที่ถือจานอาหารเรียวยาวและขาวพ่อง เล็บของเธอถูกทาด้วยยาทาเล็บสีชมพู

“เชิญเลย”

เมื่อหลิงอี้พยักหน้าตอบ หญิงสาวจึงเดินมานั่งตรงข้ามเขาและวางจานอาหารลง

หลังจากนั้นเธอก็ทานอาหารกลางวันอย่างสง่างามและเงียบสงบ

กลิ่นหอมสดชื่นของนมลอยมาจากหญิงสาว หลิงอี้แกล้งทำเป็นไม่ได้กลิ่นแล้วกินอาหารต่อ

แต่บรรยากาศอันเงียบสงบอยู่ได้ไม่นาน

เมื่อหลิงอี้กินอาหารใกล้เสร็จ

ท้องฟ้า

จู่ๆก็มืดลง!

จากห้องอาหารที่เดิมทีสว่างจ้าจากแสงอาทิตย์กลับกลายเป็นความมืดที่เหมือนกับตอนกลางคืน

เขามองไม่เห็นมือตัวเอง!

ในขณะที่หลิงอี้กำลังสับสนอยู่ เสียงตื่นตระหนกในห้องอาหารก็ดังขึ้น!

“ท้องฟ้าสีดำ! ท้องฟ้าสีดำเกิดขึ้นแล้ว!”

“ระดับล่ะระดับอะไร?! ขอร้องล่ะ อย่าสูงกว่าระดับสองเลย!”

“ชู่วววว! ทุกคนช่วยเงียบหน่อย มอนสเตอร์กำลังจะเกิดแล้ว!”

“ที่นี่มีผู้เล่นบ้างไหม? จะเลเวลอะไรก็ได้ขอให้ฉันสบายใจขึ้นหน่อยเถอะ…”

เสียงดังที่ปะทุขึ้นลดลงอย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตาทุกอย่างก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

มุมของหลิงอี้อยู่ริมหน้าต่าง เมื่อมองผ่านหน้าต่างไปเขายังเห็นว่าข้างนอกยังมืดอยู่

นอกจากไฟข้างทาง โคมไฟ และไฟLEDบนถนน เขามองไม่เห็นแสงใดๆอีก

'ท้องฟ้าสีดำ? มันคืออะไร?’

หลิงอี้ขมวดคิ้วด้วยความครุ่นคิด เขาเปลี่ยนหน้าจอเป็นโหมดมืดแล้วเริ่มค้นหา

จากนั้นไม่นานเขาก็ได้ข้อมูลดังนี้

[โอกาสมักมาพร้อมกับอันตราย การปรากฏตัวของเสินลู่ก็เช่นกัน ]

[เราพบว่าตั้งแต่เสินลู่ปรากฎขึ้น ปรากฏการณ์’ท้องฟ้ามืดกะทันหัน’อาจเกิดขึ้นได้ทุกที่ทุกเวลา และปรากฏการณ์นี้จะมาพร้อมกับมอนสเตอร์ต่างๆในเสินลู่]

[เราเรียกปรากฏการณ์นี้ว่าท้องฟ้าสีดำ!]

[ตามเลเวลของมอนสเตอร์ที่ปรากฎ เราจะแบ่งท้องฟ้าสีดำออกเป็นสี่ระดับโดยเรียงจากต่ำไปสูง]

[ท้องฟ้าสีดำระดับ3 มอนสเตอร์เลเวล1-30  ท้องฟ้าสีดำระดับ2มอนสเตอร์เลเวล31-60 ท้องฟ้าสีดำระดับ1 มอนสเตอร์เลเวล61-90 ท้องฟ้าสีดำขนาดใหญ่มอนสเตอร์เลเวล90ขึ้นไป]

[หลังจากท้องฟ้าสีดำปรากฏขึ้น คนธรรมดาโปรดอยู่ในที่กำบัง ห้ามเดิน ห้ามทำให้เกิดแสง ห้ามส่งเสียง...]

เมื่อเห็นแบบนั้นหลิงอี้จึงเริ่มเข้าใจเรื่องท้องฟ้าสีดำ เพียงวันเดียวสถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นสวรรค์ของเหล่ามอนสเตอร์

“ปรากฏว่าเมื่อพื้นที่มืดลงมอนสเตอร์จะปรากฏตัว...ขอแค่แข็งแกร่งก็ไม่จำเป็นต้องกลัว” หลิงอี้พูดกับตัวเอง

แต่เขาในตอนนี้อ่อนแอมาก ดังนั้นเขาควรหาที่ซ่อนเหมือนกัน

ต่อให้เป็นท้องฟ้าสีดำระดับ3 แต่มันมีโอกาสทที่มอนสเตอร์จะเกิดมากกว่าสิบยี่สิบตัว

ถ้าไม่ใช้[ดาวตก]เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมันเลย

แต่ในโลกนี้ไม่สามารถใช้[ดาวตก]แบบสุ่มสี่สุ่มห้าได้

ถาไม่ระวังคงจะโดนคนอื่นเข้าใจผิด จากการกำจัดมอนสเตอร์คงกลายเป็นองค์กรมืดที่เข้ามาทำลายเมืองแทน