ตอนที่ 10 ดาวตกอันน่าทึ่ง

หลิงชิงอวี่คิดว่าชายหนุ่มชื่อหลิงอี้คนนี้น่าสนใจมาก

ไม่ใช่แค่เขามีความรู้เรื่องเสินลู่ไม่เยอะ แต่ร่างกายของเขายังไม่แข็งแรงอีก

เหมือนปลาเค็มที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะกลายเป็นผู้เล่น

ไม่เหมือนคนอื่นที่เตรียมพร้อมเป็นอย่างดี

เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของเขาที่อายุพอๆกับเธอ เธอจึงเม้มปากแล้วถาม “นายน่าจะรู้เรื่องโครงการอัจฉริยะของเมืองเราใช่ไหม?”

“รู้สิ”

“ถ้าอย่างนั้นนายต้องรีบลงมือแล้วก่อนที่หมาป่าจะฟื้นแรง รีบไปฆ่าให้มากกว่านี้จะได้เพิ่มเลเวลเร็วๆ ไม่อย่างนั้นโครงการอัจฉริยะคงไม่มีทีว่างสำหรับนาย”

เมื่อได้ยินแบบนั้นหลิงอี้จึงทำหน้าแปลกๆแล้วเลิกคิ้วขึ้น

“เธอเลเวลเท่าไหร่”

“ฉันเหรอ?”

หลินชิงอวี่กอดอกพูดด้วยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ “ฉันเลเวล2 มีค่าประสบการณ์15!”

“แล้วนายล่ะ?”

“ฉันสูงกว่าเธอนิดหน่อย”

“สูงกว่าฉันนิดหน่อยเหรอ?”

หลินชิงอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองหลิงอี้ด้วยความสงสัย

ชัดเลยว่าเธอสงสัยกับคำตอบของเขา

แต่ด้านนอกกำลังสู้กันอยู่เธอจึงไม่มีเวลามาคุยกับหลิงอี้ หลังจากมองเขาด้วยความสงสัยเธอก็กระโดดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เธอวิ่งไปไกลกว่าสิบเมตรในชั่วพริบตา

“ค่อนข้างเร็วเลย…” หลิงอี้ก็พึมพำขณะมองด้านหลังเธอ

เขาเงยหน้าขึ้นและมองระยะไกล

เขาไม่สนใจผู้เล่นที่กำลังสู้กับหมาป่าทุ่งหญ้าในสนามและมองตรงไปที่ราชาหมาป่าสูงห้าเมตร

มันยังยืนนิ่งปล่อยให้สายลมพัดขนของมัน เมื่อลมพัดจากล่างขึ้นบนขนทุกเส้นก็พลิ้วไหวราวกับว่าเปลวไฟสีเงินจางๆติดอยู่บนตัวมัน

มันเป็นเหมือนจอมพลในกองทัพที่อยู่ตรงกลางกองทัพโดยไม่เคลื่อนไหวเอง

แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็สร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่ผู้เล่นทุกคน

แน่นอนว่าไม่รวมถึงหลิงอี้

“ในเมื่อแกไม่ยอมขยับ ถ้าอย่างนั้นฉันจะใช้สกิล”

“หวังว่าแกจะไม่หนีนะ”

หลิงอี้ยิ้มขณะพูด ดูเวลาอีกครั้ง

[เวลาจุติที่เหลือ: 36 นาที]

เขายกมือขึ้นปล่อยดาวตกไปยังจุดที่ราชาหมาป่ายืนอยู่

ได้เวลาแล้ว!

จู่ๆดาวตกเส้นผ่านศูนย์กลางขนาด35เมตรก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า!

......

ลั่วเหยาถอยออกจากเขตต่อสู้หลังจากฆ่าหมาป่าเลเวล2

[ยินดีด้วย ค่าประสบการณ์ของคุณเพียงพอแล้ว คุณเลื่อนเป็นเลเวล3]

“เลื่อนเป็นเลเวล3แล้ว”

พอยิ้มออกมาเธอก็รู้สึกเจ็บขาอย่างรุนแรง

คิ้วเรียวยาวขมวดกันเล็กน้อย

เมื่อมองลงไปก็พบว่ามีบาดแผลยาวสามสี่เซนติเมตรบนขาและมีเลือดไหลออกมา

“ฮึ...”

เมื่อเห็นแบบนั้นเธอจึงขมวดคิ้วมากขึ้น

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงออกมาจากใจของเธอ 'กลับกันเถอะ ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ต่อแล้ว’

'หมาป่าทุ่งหญ้าพวกนี้ฟื้นแรงรวดเร็ว มันจะสายเกินไปถ้าไม่ยอมกลับ’

ยังมีวิญญาณอีกดวงหนึ่งอยู่ในร่างของลั่วเหยา

วิญญาณนั้นคือฉินเมิ่งหย่า เธอเคยเป็นความภาคภูมิใจรุ่นแรกของเสินเซี่ย

เธอเสียชีวิตจากการจู่โจมเมื่อครึ่งเดือนก่อน

เพื่อป้องกันไม่ให้เธอฟื้นคืนชีพศัตรูจึงเผาร่างกายของเธอ

แต่ด้วยผลของไอเทมระดับSวิญญาณของเธอจึงหลบหนีมาได้ และเธอเลือกเข้าร่างของลั่วเหยาที่ตอนนั้นยังเป็นคนธรรมดาอยู่

แต่ลั่วเหยาต้องเติบโตถึงเลเวลเดียวกันกับก่อนที่เธอจะเสียชีวิตนั่นคือเลเวล72 เธอถึงจะสามารถฟื้นคืนชีพได้อย่างสมบูรณ์

ดังนั้น

เพื่อที่จะชุบชีวิตตัวเอง เธอจึงความพยายามอย่างเต็มที่ในการช่วยเธอเพิ่มเลเวล

‘ไม่เป็นไร...’ ลั่วเหยาตอบภายในใจ

มีความเสียใจอย่างเห็นได้ชัดในน้ำเสียงของเธอ

ถ้าเธอไม่ได้เจอราชาหมาป่า เธอคงได้ค่าประสบการณ์มากกว่านี้

ในขณะที่ลั่วเหยากำลังจะกลับไปที่ค่ายเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากบนอากาศ!

เสียงนี้เหมือนเป็นบางสิ่งบางอย่างที่ใหญ่มากตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

ฟิ้ววว!

“หืม?”

ลั่วเหยาเงยหน้ามองด้วยความสงสัย เธอได้เห็นดาวเพลิงขนาดใหญ่กำลังเร่งตกลงมาจากท้องฟ้า!

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น แต่เกือบทุกคนและหมาป่าที่อยู่ใกล้ๆต่างตกใจกับเสียงอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังขึ้นเรื่อยๆจนต้องแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

“เชี่ย! อะไรวะนั่น!? ดาวตกเหรอ!?”

“ดาวเพลิงแดทอง มันเหมือนเมื่อสองชั่วโมงก่อนเลยไม่ใช่เหรอ!? แถมยังใหญ่กว่าเดิมตั้งหลายเท่า!”

“มันเป็นสกิลผู้เล่นจริงเหรอเนี่ย? จะโหดเกินไปแล้ว!!”

“เป็นไปไม่ได้!? ตอนนี้จะมีผู้เล่นไปถึงระดับนั้นได้ยังไง ต่อให้เป็นสกิลที่มีข้อเสียเยอะแต่นี่มันมากเกินไปแล้ว!”

“…”

ผู้เล่นแต่ละคนพูดด้วยความไม่อยากเชื่อกับดาวเพลิงลูกนี้

ทุกคนต่างรู้เรื่องพลังของผู้เล่นกันหมด ระยะสกิลโจมตีส่วนใหญ่จะมีผลมาจากคุณสมบัติของตัวผู้เล่น

ตัวอย่างพื้นฐาน

พลังเวท10แต้มสามารถสร้างลูกไฟที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง1เมตรได้

ด้วยพลังเวท100แต้มจะสามารถสร้างลูกไฟที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง10เมตรได้!

ดังนั้น

ดาวเพลิงเส้นผ่านศูนย์กลาง35เมตรที่กำลังตกลงมาอย่างรวดเร็วทำให้ผู้คนได้ว่า - คนที่ใช้สกิลมีพลังเวท350เลยเหรอ?

ต่อให้ไม่ใส่แต้มคุณสมบัติไปด้านอื่น ผู้เล่นที่มีคุณสมบัติขนาดนี้ต้องมีเลเวล70เท่านั้น!

พูดอีกอย่างคือ

ดาวตกที่อยู่ตรงหน้าเทียบเท่ากับการโจมตีจากผู้เล่นที่มีพลังเวทเลเวล70!

จะไม่ให้พวกเขาตกใจวได้ยังไง?!

ผู้เล่นเลเวล70ในโลกภายนอกเรียกได้ว่าเป็นผู้แข็งแกร่งในนครได้แล้ว!

“นี่...”

ลั่วเหยามองดาวตกที่กำลังตกลงมาอย่างตกตะลึง เธอไม่ตอบสนองจนกระทั่งดาวตกกระทบพื้น

“นี่เป็นการโจมตีของผู้เล่นใหม่เหรอ?”

เปลวไฟสีทองที่มีอุณหภูมิสูงกระจายไปทุกทิศทางอย่างรวดเร็วราวกับพายุ สิ่งมีชีวิตแถวนั้นละลายหายไปหมด

คลื่นความร้อนที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าหาผู้เล่นรอบๆจนพวกเขาคิดว่าตัวเองติดอยู่ในเตาเผา

ตอนนี้เป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์อยู่บนท้องฟ้าส่องแสงลงมา แม้ว่าเปลวไฟจะดับไปแล้วแต่อุณหภูมิในระยะหลายร้อยเมตรกลับเพิ่มสูงขึ้น

อากาศมันร้อนขึ้น!

ตอนนี้ลั่วเหยาลืมความเจ็บปวดที่ขาเธอไปแล้ว เธอรู้สึกว่าโลกทัศน์ของเธอกำลังสั่นคลอน

โชคดีที่เธอหายจากอาการช็อกได้อย่างรวดเร็ว

“ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนมันก็เป็นเรื่องของคนอื่น ฉันต้องพัฒนาตัวเองต่อไป”

แม้ว่าเธอจะปลอบใจตัวเองแต่คำพูดของเธอกลับดูไร้เรี่ยวแรง

ใครบ้างที่ไม่สงสัยว่าทำได้ยังไง?

ใครบ้างที่ไม่อยากมีพลังแข็งแกร่งแบบนั้น?

ถ้าทุกคนทำได้นั่นแสดงว่าความพยายามของเธอคงเป็นเรื่องตลก

แต่ในไม่ช้าฉินเมิ่งหย่าที่อาศัยอยู่ในจิตวิญญาณของเธอก็บอกว่า

“น่าแปลกใจจริงๆ…”

ถ้าฉินเมิ่งหย่าไม่เห็นเรื่องนี้ด้วยตาตัวเองเธอคงไม่เชื่อเหมือนกันว่ามันเป็นเรื่องจริง

'ไม่ต้องไปคิดมากหรอกลั่วเหยา เรื่องนี้เป็นกรณีที่หายากมาก เธอไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแผนเติบโตเพราะการปรากฏตัวของคนคนเดียว’

'ตราบใดที่เธอเติบโตตามแผนที่วางไว้ เธอจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งในไม่ช้า'