ตอนที่ 9 แรงกาย

หลิงอี้มองจากระยะไกลและเห็นหญิงสาวในเสื้อแจ็กเกตใช้บอลไฟปาใส่รั้วไม้

หลังจากขว้างบอลไฟไปหลายลูก รั้วไม้ก็ถูกเผาจนเป็นรูเล็กๆเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งเมตร

สำหรับสิ่งนี้

การประเมินของหลิงอี้คือ: ใช้ได้

อย่ามองว่าเขาสามารถเรียกดาวตกเส้นผ่าศูนย์กลาง35เมตรได้ นั่นเป็นขนาดสิบเท่าจากขนาดปกติที่ใหญ่แค่3.5เมตร

แม้จะมีพลังเวทเท่ากัน แต่พลังของบอลไฟยังน้อยกว่าดาวตกของเขามาก

ยิ่งไปกว่านั้นเขาได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่แค่เลเวล2

ในเลเวลนี้จะมีพลังเวทได้สูงสุดแค่10แต้ม

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ กลายเป็นว่าเลเวล2ในตอนนี้ถือว่าสูงมากแล้ว”

หลิงอี้พึมพำกับตัวเอง

เมื่อผู้หญิงที่ชื่อลั่วเหยามีเลเวล2ค่าประสบการณ์292ปรากฎตัว ความโกลาหลก็เริ่มเกิดขึ้นในกลุ่มผู้เล่น

จากปฏิกิริยาของหลายพันคน หลิงอี้ต้องยอมรับความจริงว่า‘เป็นเรื่องยากที่จะได้ค่าประสบการณ์’

เขารู้ดีว่าเลเวล7ของเขามันโหดร้ายแค่ไหน

ถ้าข้อมูลฉันหลุดไปโลกคงแตกแน่!

'โชคดีที่เสินลู่ให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวของผู้เล่นเลยไม่มีการให้ดูข้อมูลของผู้เล่นคนอื่น’

'นอกจากฉันแสดงให้เห็นเอง ทุกคนจะไม่รู้เลเวลของฉัน'

หลิงอี้คิดอยู่ในใจ

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมตอนนี้เขาถึงรู้สึกโล่งใจ

เขาหันไปมองอีกครั้งและเห็นหมาป่าสีเทาวิ่งออกมาจากรั้วไม้ มันพุ่งเข้าหาผู้เล่นที่กระจายตัวอยู่แถวนั้น

ผู้เล่นพวกนั้นไม่ได้สู้กับมั แต่ถอยห่างอย่างรวดเร็ว

ที่ทำแบบนั้นก็เพื่อเพิ่มพื้นที่ต่อสู้ให้ใหญ่ขึ้นและให้ทุกคนเข้ามาสู้ด้วย

“เอาเลย หมาป่าออกมาแล้ว!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันรอไม่ไหวแล้ว!”

ผู้เล่นที่อยู่รอบๆตื่นเต้นมากกว่าเดิม พวกเขาจ้องหมาป่าสีเทาด้วยสายตาร้อนแรงราวกับกำลังดูค่าประสบการณ์กำลังเคลื่อนไหวอยู่

ถ้าไม่ใช่เพราะความยับยั้งชั่งใจ เกรงว่าทุกคนคงรีบเข้าไปสู้แล้ว

......

เมื่อทุกคนพร้อมลงมือ

จู่ๆก็มีเสียงหมาป่าหอนดังมาจากหลังรั้วไม้!

บรู๊วววว!

เสียงหอนของหมาป่ากินเวลาห้าหกวินาที ในช่วงเวลานั้นพื้นที่ราบทั้งหมดตกสู่ความเงียบ

หลิงอี้ยกมือซ้ายขึ้นเพื่อบังแสงแดดที่ส่องลงมาและมองผู้เล่นคนอื่นๆด้วยความสงสัย

เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมือใหม่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เสียงหอนของหมาป่าเมื่อกี้คงสื่อถึงอะไรบางอย่าง ไม่อย่างนั้นคนพวกนี้คงไม่แสดงท่าทีแปลกใจกับความหงุดหงิดออกมา

หลิงอี้ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

แต่เขาอยากจะหัวเราะเมื่อเห็นคนกลุ่มนี้แสดงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

[คุณดูดซับความรู้สึกแปลกใจ31คะแนนของจางอู่]

[คุณดูดซับความรู้สึกตกต่ำ78คะแนนของหลี่หมิง]

[คุณดูดซับความรู้สึกหมดหาทาง65คะแนนของหวังหยวน]

[…]

“บัดซบ! ราชาหมาป่ารู้ตัวแล้ว!”

ก่อนหลิงอี้จะได้ถามอะไร คนข้างๆเขาก็อุทานขึ้น

“จบกัน ราชาหมาป่ามีสนามเสริมพลังกลุ่ม ถ้าเป็นแบบนี้พวกเราสู้มันไม่ได้แน่!”

“มันหลับไม่สนิทหรือไง แล้วนั่นจะหนีไปไหน!”

“เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ฉันจำได้ว่าวพกมันจะเสียบเปรียบเพราะหมดแรงก่อน พวกเรามีการฟื้นฟูแรงกายร้อยเท่าในค่ายมือใหม่แต่พวกมอนสเตอร์ไม่มี”

“แล้วมัวรออะไรอยู่ หนีสิเห้ย!”

ขณะที่ผู้คนรอบๆกำลังพูดคุยกัน รั้วไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปก็กระเด็นออกมาด้วยแรงปะทะบางอย่าง

เมื่อทุกคนเห็นแบบนั้นจึงเกิดความคิดเดียวกัน หมาป่าไม่เรียงแถวกันออกมาหมายความว่ายังไง?

หลังจากฝูงหมาป่าทำลายรั้วไม้พวกมันก็วิ่งออกไปทันที ข้างหลังพวกเขาคือฝูงหมาป่าที่ทะลักออกมาจากถ้ำ!

“สูดด”

หลิงอี้ที่เห็นภาพนี้สูดหายใจเข้าลึก

“เชี่ย! เยอะจังวะ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอะไรแบบนี้

หมาป่านับพันวิ่งกรูเข้ามาหาจนเหมือนพรมสีเทาขนาดใหญ่เคลื่อนที่ด้วยความเร็ว ถ้ากวาดสายตาไปมองจะไม่เห็นหญ้าสีเขียวเลยแม้แต่น้อย

ในบรรดาฝูงหมาป่า มีหมาป่ายักษ์สูงห้าเมตรยืนโดดเด่นอยู่

ในขณะที่หมาป่าตัวอื่นวิ่งเข้าหาผู้เล่น หมาป่าตัวนี้ก็ยืนอยู่ที่เดิมและจ้องผู้เล่นที่ถอยกลับด้วยสายตาเย็นชา

แน่นอนว่ามันคือราชาหมาป่า!

เขาได้ยินมาว่ามันเป็นแค่หัวหน้ามอนสเตอร์เลเวล10 เท่านั้น!

‘มัน...อยู่ในระยะโจมตีของฉันนี่?’

หลิงอี้กำลังคิดอยู่ว่าจะโจมตีหรือไม่ แต่หลินชิงอวี่ก็มาดึงเขาวิ่งไปก่อน “ทำไมนายยังยืนเฉยอีก รีบวิ่งเร็วเข้า!”

“ห๊ะ?!”

หลิงชิงอวี่แข็งแกร่งมากจนบังคับดึงหลิงอี้ให้วิ่งตามได้

'ผู้หญิงคนนี้เลือกสกิลสมรรถภาพทางกายเหรอเนี่ย!??’

เขามองกลับมาที่เรียวยาวของเธอด้วยความประหลาดใจ มันยากที่จะจินตนาการว่าเด็กผู้หญิงจะเลือกสกิล’ประเภท’นี้

เพราะความแข็งแกร่งโดยกำเนิดของเธอไม่สูงเท่ากับผู้ชาย ดังนั้นการเลือกสกิลนี้จึงมีประโยชน์แค่เล็กน้อย

นอกจากว่าเธอจะมั่นใจความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดของตัวเอง...

หลิงอี้หันไปมองรอบๆและเห็นว่าทุกคนกำลังหนีไปทางทิศใต้ ส่วนคนที่ช้าก็จะถูกหมาป่าช่วยส่ง

ส่งกลับค่ายมือใหม่ไงละ!

แค่นั้นแหละ

ราชาหมาป่าไล่ล่าคนมากกว่า 9,000คนโดยมีหมาป่า10,000ตัววิ่งตามมาด้วย ซึ่งตอนนี้อยู่ห่างจากค่ายมือใหม่แค่ไม่กี่ร้อยเมตร!

“ถอยไม่ได้แล้ว! ถ้าถอยไปอีกมันจะไปถึงค่าย!”

ตรงจุดนี้ทุกคนรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องสู้แล้ว

คริสตัลในค่ายไม่ได้คงกระพัน ถ้ามันถูกมอนสเตอร์ทำลาย ทุกคนในแผนที่จะไม่สามารถคืนชีพได้!

ดังนั้นพวกเขาจะปล่อยให้มอนสเตอร์หลุดเข้าไปในค่ายไม่ได้แน่นอน

“กลยุทธ์การบั่นทอนกำลังมีผลจริงๆ อย่างน้อยพวกมันก็ไม่ได้มีแรงเยอะเหมือนก่อนหน้านี้”

ผู้เล่นสังเกตหมาป่าดีพวกเขาจะพบว่าความเร็วของพวกมันลดลงมาก และความดุเดือดในดวงตาของพวกมันก็ไม่ได้รุนแรงเหมือนก่อนห้านี้

พวกมันอยู่ห่างจากออร่าแรงกระตุ้นของรั้วแล้ว!

ตอนนี้ผู้เล่นหลายคนเริ่มรู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง

“บางทีเราอาจจะสู้พวกมันได้!”

ชายแข็งแกร่งคนหนึ่งที่มีความคิดนี้ได้พุ่งเข้าหาหมาป่าและเหวี่ยงหมัดไปต่อยมัน

แม้ว่าหมาป่าจะพยายามจะต้านทานแต่มันอ่อนแอกว่าจะทำแบบนั้น

ในไม่ช้ามันก็ตายภายใต้หมัดของชายคนนั้น

เมื่อเห็นแบบนั้น

ผู้เล่นทุกคนจึงจุดประกายความมั่นใจ!

“ฆ่าพวกหมาป่าให้หมด!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า กลยุทธ์การใช้บั่นทอนกำลังมีประโยชน์มาก! ถึงจะใช้ได้แค่ตอนอยู่ค่ามือใหม่แต่มันก็ช่วยได้เยอะเลย!”

“…”

ขณะที่ผู้เล่นกำลังสู้กับหมาป่า

ถัดจากรั้วไม้ตรงทางเข้าค่าย หลิงอี้ก็กำลังก้มหน้าหอบอยู่

“แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...”

“นายไม่ได้ออกกำลังกายมานานแล้วเหรอ? ถ้าเหนื่อยขนาดนั้นก็พักก่อนเถอะ”

หลินชิงอวี่ที่ด้านข้างปัดผมของเธอโดยไม่อาย เธอพูดไม่ออกกับชายหนุ่มที่ก้มหน้าหอบหลังจากวิ่งแค่สามกิโลเมตร

หลังจากการปรากฏตัวของเสินลู่ คนทั้งโลกก็ให้ความสำคัญกับสมรรถภาพทางกายมากขึ้น

ใครบ้างที่จะไม่ตั้งใจฝึกสมรรถภาพทางกายตั้งแต่เด็ก?

“…”

หลิงอี้ขี้เกียจเกินกว่าจะตอบ

เขาไม่ได้ออกกำลังมานานแล้วจริงๆ

ถึงตอนนี้เขาจะมีแรงกายเพียงพอ แต่เขาก็ยังปวดหลังและรู้สึกว่าต้นขากำลังเป็นตะคริว

‘พรุ่งนี้ต้องจริงจังมากกว่านี้...”

เมื่อเห็นการจ้องมองแปลกๆของหลินชิงอวี่ มุมปากของหลิงอี้จึงกระตุกและบังคับให้ตัวเองพยายามยืดตัวขึ้น

“ฟื้นตัวแล้ว?” เธอถามพร้อมกับขยิบตาให้

“ยังไม่มาก...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบเด็กสาวที่อยู่ข้างหน้าก็บีบแขนเขาอย่างแรงจนทำให้เขาร้องด้วยความเจ็บ

พวกเขาเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานเขาจึงรู้แค่ชื่อกันและกัน และพวกเขายังเป็นผู้เล่นในนครเชียนเจียงเหมือนกันด้วย

เขาไม่รู้ว่าพวกเขาทั้งคู่จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันขนาดนี้