ตอนที่ 11 เก็บเกี่ยว

แม้จะพูดแบบนั้น

แต่ฉินเมิ่งหย่าก็ตกใจไม่น้อยกว่าลั่วเหยาเลย

แม้ว่าเธอจะมีความรู้มากกว่าลั่วเหยา แต่สิ่งที่เห็นมันเกินความรู้ความเข้าใจของเธอ

เธอเคยเป็นผู้เล่นเลเวล72และเดินสายทั้งหมดด้วย เมื่อรวมกับค่าคุณสมบติต่างๆแล้วพลังเวทของเธอสูงถึง500

เธอสามารถทำลายพื้นที่ได้50เมตรด้วยการโจมตีเต็มกำลัง

แต่การโจมตีนี้ไม่ต่างจากเธอที่ใช้พลัง70%!

‘ราชาหมาป่าตายแล้วเหรอ?’ ลั่วเหยาถามในใจ

ฉินเมิ่งหย่าส่ายหัวด้วยรอยยิ้มแล้วถามกลับ 'มันเทียบได้กับพลัง70%ของฉัน เธอคิดว่ามันจะรอดไหมล่ะ? '

‘โอ้ มันตายแน่นอน’

ยิ่งพลังเวทสูงพลังของสกิลก็จะยิ่งรุนแรง ระยะความเสียหายก็จะยิ่งกว้าง

แน่นอนว่ายังมีข้อยกเว้นอื่นอีกแต่มันมีน้อยมาก

ภายใต้สถานการณ์ส่วนใหญ่

วิธีดูว่าสกิลของคนคนนั้นทรงพลังหรือไม่คือการดูขอบเขตความเสียหาย

'น่าจะประมาณ35เมตร...'

แม้ว่าฉินเมิ่งหย่าที่อยู่ในจิตวิญญาณลั่วเหยาจะอยู่ในรูปแบบงวิญญาณ แต่เธอยังมองเห็นและได้ยินเหมือนปกติ

เธอเห็นเหตุการณ์ภายนอกได้อย่างชัดเจน

เมื่อเห็นว่าเปลวเพลิงสีทองกำลังลุกไหม้บนทุ่งหญ้า เธอจึงพูดกับลั่วเหยาด้วยความกังวล 'ฉันไม่รู้ว่าเปลวไฟสีทองนั่นมีเอฟเฟกต์พิเศษหรือเปล่า เธอรีบออกไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า”

‘อืม’

ลั่วเหยาพยักหน้า

เธอไม่อยากอยู่ที่นี่นานเหมือนกันเพราะกลัวว่าคนลึกลับจะใช้สกิลอีก

เมื่อได้ยินดังนั้นเธอจึงหันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว

...

[คุณดูดซับความรู้สึกแปลกใจ97คะแนนของหลี่ฟู่]

[คุณดูดซับความรู้สึกกลัว52คะแนนของหลี่ฟู่]

[คุณดูดซับความรู้สึกอิจฉา74คะแนนของหลี่ฟู่]

[คุณดูดซับความรู้สึกใจ66คะแนนของนักฆ่าเฮ่อเฟิง]

[คุณ...]

ความรู้สึกของมนุษย์มีหลายประเภท

สุข โกรธ เศร้า ผิดหวัง ตื่นเต้น ตกใจ อิจฉาและอื่นๆ

แต่ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกแบบไหน ระบบกลายพันธุ์ขั้นสุดยอดของหลิงอี้ก็ดูดซับได้เสมอ

นับตั้งแต่ที่เขาเรียกดาวตกจนถึงตอนนี้ เพียงแค่ครึ่งนาทีเขาสามารถดูดซับความรู้สึกได้เกือบ150,000คะแนน!

[คะแนนความรู้สึก:149,768 คะแนนกลายพันธุ์: 20]

คะแนนความรู้สึกเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อหลิงอี้เดินผ่านฝูงชน

แม้ว่าคุณคะแนนความรู้สึกจะดูดซับได้ง่ายแต่ขอบเขตของการดูดซับมีจำกัด หลิงอี้จึงต้องเดินเข้าไปในฝูงชนด้วยตัวเองเอง

การแสดงครั้งนี้ทำให้เขาดูดซับคะแนนความรู้สึกได้มาก ตอนนี้ได้เวลาโชว์การแสดงรอบต่อไปแล้ว

หลังจากทดสอบหลายครั้งเขาจึงประเมินพื้นที่ในการดูดซับความรู้สึกของระบบ

น่าจะดูดซับได้30เมตรโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง

น้อยเกินไป

ขณะที่เดินไปรอบๆเพื่อดูดซับความรู้สึก หลิงอี้ก็ดูข้อมูลของเสินลู่ที่ปรากฏบนแผงหน้าจอ

[คุณฆ่าหมาป่าทุ่งหญ้า(เลเวล8),ค่าประสบการณ์+2]

[คุณฆ่าหมาป่าทุ่งหญ้าชั้นยอด(เลเวล8), ค่าประสบการณ์+20]

[คุณฆ่าราชาหมาป่าทุ่งหญ้า(เลเวล10), ค่าประสบการณ์+400]

[...]

มีมอนสเตอร์ชั้นยอดและบอสมอนสเตอร์บนเส้นทางหลัก

การฆ่ามอนสเตอร์ชั้นยอดจะได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น10เท่าและบอสมอนสเตอร์จะได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น100เท่า

หลิงอี้เป็นผู้เล่นเลเวล7 เมื่อฆ่าหมาป่าเลเวล8จึงได้ค่าประสบการณ์แค่2คะแนน แต่เมื่อฆ่าหมาป่าชั้นยอดเขาจึงได้20คะแนน

ราชาหมาป่าก็เช่นกัน

[คุณได้รับสกิล1ดาว[คมเขี้ยวหมาป่า]]

[คุณได้รับสกิล2ดาว[ลมหายใจดุดัน]]

[คุณได้รับสกิล6ดาว[คัดลอกคุณสมบัติ]]

[คุณได้รับยาสมบัติ[จิตวิญญาณราชาหมาป่า]]

[...]

นอกจากค่าประสบการณ์แล้วหลิงอี้ยังได้สกิลและไอเทมหลังจากฆ่ามอนสเตอร์

หลังจากหาค่าประวบการณ์ในสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ เขาพิจารณาว่าพรสวรรค์[ย้อนกลับความน่าจะเป็น]มีผลต่ออัตราการดรอปไอเทมของมอนสเตอร์ด้วย

หลังจากฆ่ามอนสเตอร์แล้วไอเทมจะดรอปออกมา

เดิมทีเขาต้องไปหยิบไอเทมพวกนั้นเองทีละชิ้น แต่ระหว่างทางเขาโชคดีได้เจอหีบสมบัติ เมื่อเปิดหีบสมบัติก็ได้ไอเทมที่เก็บของให้โดยอัตโนมัติ

[ผึ้งงาน (E)]: มีผลโดยอัตโนมัติเมื่อใส่ไว้ในกระเป๋าเป้, หลังฆ่ามอนสเตอร์ ผึ้งตัวน้อยไร้เทียมทานจะออกไปเก็บไอเทมกลับมา

แม้ว่าผลนี้จะดีแต่หลิงอี้ยังไม่พอใจ เขาจึงใช้30คะแนนกลายพันธุ์กลายพันธุ์มัน

[ผึ้งงาน(E)]: มีผลโดยอัตโนมัติเมื่อใส่ไว้ในกระเป๋าเป้, หลังฆ่ามอนสเตอร์ ไอเทมที่ดรอปจะเข้ากระเป๋าเป้โดยอัตโนมัติ สามารถส่งผึ้งตัวน้อยไร้เทียมทานออกไปเก็บไอเทมกลับมา

ก่อนหน้านี้เขาต้องหยิบพวกมันด้วยตัวเอง

แต่ตอนนี้ไอเทมจะเด้งเข้ามาอยู่ในกระเป๋าเองหลังฆ่ามอนสเตอร์ แถมยังส่งผึ้งไปขโมยของดรอปจากคนอื่นได้ด้วย

มั่นใจได้เลยว่าไอเทมดรอปของตัวเองจะไม่โดนคนอื่นขโมยไป

[พื้นที่ในกระเป๋าเป้ของคุณเต็มแล้ว รายการที่เหลือจะถูกส่งไปในกล่องจดหมายชั่วคราวของคุณ โปรดเก็บไอเทมโดยเร็วที่สุด!]

[แจ้งเตือน: กล่องจดหมายชั่วคราวจะอยู่เพียง10นาที]

“…”

เมื่อเห็นข้อความนี้หลิงอี้จึงไม่สนใจเรื่องการดูดซับความรู้สึกอีก

เขาเปิดกระเป๋าเป้อย่างรวดเร็วและกดรีไซเคิลสกิลทั้งหมดที่ไม่ต้องการ

[สกิล1ดาว[คมเขี้ยวหมาป่า]ถูกรีไซเคิล คุณได้รับ10เหรียญทอง]

[สกิล2ดาว[ลมหายใจดุดัน]ถูกรีไซเคิล คุณได้รับ30เหรียญทอง]

[...]

หลังจากเคลียร์‘ขยะ’ทั้งหมดในกระเป๋าเป้แล้ว หลิงอี้เก็บไอเทมทั้งหมดที่อยู่ในกล่องจดหมายชั่วคราวแล้วทำการรีไซเคิลอีกครั้ง

หลังจากนั้นไม่นานกระเป๋าเป้ของเขากระชับขึ้น

นอกจากวัสดุขนหมาป่า×122และน้ำผลไม้คริมสัน×632 เขามีแค่ไอเทมระดับE[ผึ้งงาน] สกิล6ดาว[คัดลอกคุณสมบัติ] และ[จิตวิญญาณราชาหมาป่า]

ไอเทมสองชิ้นสุดท้ายดรอปจากราชาหมาป่า

หลิงอี้ไม่รีบตรวจสอบไอเทมทั้งสองชิ้นและเพิ่มแต้มคุณสมบัติอิสระ5แต้มลงในพลังเวทหลังจากเลื่อนเป็นเลเวล8

ขณะที่รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เขามองดูสนามต่อสู้อีกครั้ง

ถ้าไม่มีราชาหมาป่าอยู่ด้วยหมาป่าก็ไม่ใช่คู่มือของผู้เล่นแม้แต่น้อย

เขาคิดว่าอีกไม่นานผู้เล่น9,000คนคงกำจัดพวกมันหมด

“ฉันฆ่ามอนสเตอร์ชั้นยอดหมดแล้ว ต่อให้ฆ่ามอนสเตอร์ธรรมดาพวกนี้ไปก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์อยู่ดี”

“แถมพวกเขาไม่มีค่าความรู้สึกให้ฉันดูดซับแล้วด้วย”

“กลับดีกว่า”

หลิงอี้พึมพำกับตัวเองสองสามคำก่อนจะหันหลังจากไป

...

[เวลาจุติที่เหลือ: 17 นาที]

หลิงอี้นั่งสบายๆบนพื้นหญ้าในค่าย เขาทำเหมือนตัวเองเป็นนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวเล่น

เหลือเวลาแค่สิบนาที เขาไม่อยากวิ่งไปนู่นไปนี่อีก

ตอนนี้เขาเป็นเลเวล8 จากนี้เขาต้องฆ่ามอนสเตอร์ที่มีเลเวล8ขึ้นไปเพื่อให้ได้ค่าประสบการณ์

แต่มอนสเตอร์พวกนั้นอยู่ในพื้นที่ที่ไกลออกไป

รอจนกว่าจะหมดเวลาแล้วกัน

ถึงรีบไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี

ไม่ว่าผู้เล่นจะวิ่งไปไกลแค่ไหน ทุกครั้งที่เข้าเสินลู่พวกเขาก็จะกลับมาอยู่ในค่ายอยู่ดี

ถ้าจะไปจุดเดิมก็ต้องวิ่งไปใหม่

แล้วทำไมไม่กลับโลกปัจจุบันไปก่อนแล้วสะสม17นาทีที่เหลือเอาไว้พรุ่งนี้?

เพราะว่ามีรางวัลสำหรับการอยู่ในเสินลู่3ชั่วโมงยังไงล่ะ!