บทที่ 217 - ฉันมาหาเธอแล้ว (1) [16-10-2019]

บทที่ 217 - ฉันมาหาเธอแล้ว (1)”

จากการที่เขาได้ยอมรับกองทัพเด็กเข้ามาดูเหมือนว่าจะทำให้เขาทำตามแผนไม่ได้เลยในทันที นั่นก็เพราะไม่เพียงแต่ยูอิลฮานจะต้องดูแลเด็กๆเท่านั้น เขายังไม่อาจจะส่งเด็กๆกลับไปสู่สนามรบอีกครั้งได้เช่นกัน

[แล้วงั้นนายท่านก็เลยอยากจะให้ฉันทำทุกอย่างเลยงั้นสิ!]

"ฉันไว้ใจเจอเสมอนะมิสทิค"

เขาได้ยกหน้าที่การกวาดล้างมอนสเตอร์ทั้งหมดรวมไปถึงพวกปีศาจด้วยไปให้กับมิสทิค สิ่งแรกที่ยูอิลฮานต้องทำในตอนนี้ก็คือสถานที่ดึงดูดใจไว้ให้เด็กๆที่อยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้

หลังจากได้มองดูสไลด์เดอร์ยาวที่กินพื้นที่ยาวทั้งห้องโถงและรถไฟเครื่องเล่นที่ขับแล่นผ่านไปด้านล่าง เลียร่าก็ถามออกมา

"นี่มัน... อะไรน่ะ?"

"ก็แค่สวนสนุกธรรมดาๆน่ะ"

"..."

สีหน้าเลียร่าได้แปลกไปทันทีที่ได้ยินคำตอบของยูอิลฮาน ยังไงก็ตามในตอนนี้เขาก็เอาจริงเอาจังมาก

"เด็กๆพวกนั้นต่างก็ต้องแข่งขันเอาชีวิตรอดมาตลอดเวลาจนถึงตอนนี้ ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าจิตใจของเด็กๆจะบิดเบี้ยวไปขนาดไหนแล้ว ถ้าหากว่าเราไม่อยากจะทำให้เด็กๆเป็นเครื่องจักรสังหารที่สู้เพื่อเอาตัวรอดอย่างเดียว เราก็ต้องทำให้เด็กๆได้รู้สึกถึงบางอย่าง อย่างเช่นความสงบสุข ความสนุกสนาน และความอบอุ่น"

"เพราะงั้นก็เลยเป็นสวนสนุก?"

"ถ้าไม่ทำตอนนี้แล้วจะทำตอนไหน"

เสียงของเขาเบาอย่างมาก แต่ความหมายของคำที่พูดออกมาลึกซึ่งสุดใจ มันไม่มีทางที่เลียร่าจะหยุดเขาในการทำแบบนี้แน่นอน เนื่องจากว่าเธอรู้ว่าเขารู้สึกยังไงในตอนที่มองไปที่เด็กๆพวกนั้น และในท้ายที่สุดเธอก็ได้ตัดสินใจที่จะเฝ้ามองดูการก่อสร้างสวนสนุกในคฤหาสน์แห่งนี้

แต่แน่นอนว่าเธอก็ยังมีคำถามอื่นอีก

"แล้วถ้างั้นทำไมเราไม่พาไปสวนสนุกบนพื้นข้างล่างล่ะ?"

"ยังจะเหลืออะไรอยู่อีกล่ะ มอนสเตอร์ข้างล่างนั่นกินสิ่งก่อสร้างของมนุษย์ไปจนจะหมดอยู่แล้ว"

"อ่า นั่นก็..."

นับตั้งแต่มนุษยชาติได้ถูกขับไล่ออกไปเวลาก็ได้ผ่านไป 3 ปีแล้ว อารยธรรมต่างๆของมนุษย์ได้ลดลงไปอย่างต่อเนื่องซึ่งยูอิลฮานไม่อาจจะทำอะไรกับเรื่องนี้ได้เลย

ไม่สิ จริงๆแล้วยูอิลฮานยังมีส่วนในการทำลายอารยธรรมมนุษย์ด้วยป้อมปราการลอยฟ้าของเขาอีกด้วย เขาไม่เคยคิดที่จะเก็บอารยธรรมไว้เลยสักนิดเดียว

แค่การปลดปล่อยโลกให้กลับมาเป็นอิสระเข้าออกได้ตามปกติก็น่ารำคาญมากแล้ว มันไม่มีทางที่เขาจะไปใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆแน่

งานการฟื้นฟูอารยธรรมมนุษย์กลับมานั่นเป็นงานของมนุษยชาติในตอนที่กลับมาต่างหาก ถึงเขาจะไม่รู้ว่าพวกนั้นจะกลับมาได้เมื่อไหร่ก็ตาม

"ฮีโร่ นี่มันคืออะไรหรอ?"

"แค่เห็นใจฉันก็เต้นแรงแล้ว!"

"ฉันไม่รู้เหมือนกัน"

บางทีอาจจะเพราะสัญชาตญาณในส่วนลึกของเด็กๆทำให้แค่มองดูสวนสนุกที่ยังทำไม่เสร็จนี้ก็ทำให้พวกเด็กๆกระโดดโลดเต้นกันแล้ว แม้แต่ยูมิลที่ควรจะเป็นผู้นำทุกคนก็ยังตาเป็นประกายเมื่อมองไปที่รถน่าสนใจที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน!

ฉากๆนี้ก็ยังทำให้เลียร่าที่เฝ้ามองมาตลอดก็ยังรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ... แต่แล้วในตอนนี้เองเธอก็พบวว่ายูอิลฮานกำลังจะใส่หินพลังเวทย์คลาส 4 ลงไปในรถไฟเหาะ

"นั่น หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"ชิ โดนเธอเจอซะแล้ว"

"ทำไมนายถึงมาใช้หินพลังเวทย์คลาส 4 กับเครื่องเล่นพวกนี้กัน!"

ยูอิลฮานได้ตอบกลับอย่างตั้งใจ

"ก็เครื่องเล่นพวกนี้ก็นับเป็นส่วนหนึ่งของป้อมปราการเหมือนกันนะ มันชัดเจนว่าทุกสิ่งที่สร้างขึ้นมาบนป้มปราการจะต้องใช้เป็นการโจมตีศัตรูนะ"

"เดี๋ยวนะ แล้วนายใช้อะไรทำของพวกนี้...?"

"แน่สิ ก็ต้องเป็นกระดูกของพวกปีศาจสั่นสะเทือน!"

"เอาความซาบซึ้งก่อนหน้านี้ฉันคืนมาเลยนะ!"

ยังไงก็ตามยูอิลฮานเขาก็ไม่ได้โกหกในเรื่องที่จะสร้างเครื่องเล่นให้กับเด็กๆ เขาก็แค่จัดการทำให้เกิดผลสองหรือสามอย่างในการกระทำแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเอง! เลียร่าได้กัดฟันแน่นพูดกับเขา ในสถานการณ์แบบนี้เธออย่างจะเข้าไปตบเขาซักป๊าบแต่เธอทำไม่ได้

"ทีหลังก็ช่วยอธิบายให้ฉันฟังก่อนที่ฉันจะต้องมารู้สึกเหมือนถูกตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้นะ ฉันไม่อยากจะมีปฏิกิริยากับเรื่องแบบนี้อีกแล้ว!"

"มารู้ตัวทีหลังมันน่าสนใจกว่าเยอะเลยไม่ใช่หรอ?"

"ถ้านายหลอกฉันอีกฉันจะจูบนายชั่วโมงนึงเลยคอยดู"

"ไม่ใช่หนึ่งวินาทีหรอกหรอ!?"

"แล้วก็นะ"

เลียร่าได้ชูนิ้วขึ้นมาวางไปบนหน้าของยูอิลฮานทำให้เขาต้องถอยไปอย่างตกใจ เธอได้เข้ามาใกล้เข้าจนแทบจะจูบกันอยู่แล้ว และพูดออกมาด้วยตาเป็นประกาย

"ถ้านายหลอกฉันถึงสามครั้ง ฉันจะทำมัน... มากกว่าหนึ่งชั่วโมงอีก"

"อ๊ากกกกกกกก! มิลกำลังฟังอยู่นะ!!"

เลียร่าเธอได้เกิดขึ้นมาใหม่พร้อมทั้งโยนความละอายและความลังเลทิ้งไปแล้ว เธอในตอนนี้ได้กลายเป็นตัวตนที่ยูอิลฮานไม่อาจจะเอาชนะได้เลย

"นี่แหละเสร็จแล้ว"

"ว้าว!"

"นั่นอะไรน่ะ นั่นอะไร!?"

ยูอิลฮานได้ทำเครื่องเล่นทั้งหมด 119 อันทั่วทั้งคฤหาสน์ในเวลาเพียงแค่ 22 ชั่วโมง หลังจากเขาได้สร้างเสร็จแล้ว เขาก็มองไปที่เด็กๆทุกคนและถามกับยูมิล

"มิล ลูกไม่ได้จัดการสั่งการเด็กๆทั้งหมดคนเดียวใช่ไหม"

"ใช่ครับ ผมได้แบ่งกลุ่มพวกเขาตามธาตุที่ถนัดแล้วก็แบ่งตามคลาสด้วยครับ"

ยูอิลฮานได้ลูบหัวมิลที่ทำงานได้ดี หลังจากนั้นเขาก็จัดกลุ่มเด็กๆตามมิลมองและให้แต่ละกลุ่มไปหาเครื่องเล่น

"ว้าว"

"ฉันคิดว่าฉันรู้จักมันนะ ฉันเคยเห็นของแบบนี้เมื่อนานนนนนนมาแล้วตอนที่ฉันอยู่กับพ่อแม่!"

"แม่คืออะไรอะ?"

เขาไม่ได้แค่สร้างเครื่องเล่นอย่างจานหมุน รถไฟเหาะอะไรพวกนี้เท่านั้น เขายังได้สร้างพื้นที่สำหรับไว้เล่นสวมบทบาทต่างๆเอาไว้ด้วย นี่จะเป็นวิธีที่จะสร้างสามัญสำนึกให้กับเด็กๆที่เขาพอจะทำได้แล้ว

"ฉันได้สร้างของพวกนั้นเอาไว้ในตรงกลางของแต่ล่ะที่ หากว่าฉันไม่ทำแบบนี้เด็กๆก็คงจะเบื่อแน่"

"นายชอบใช่หัวกับเรื่องแบบนี้เสมอเลยนะ"

เนื่องจากว่าเขาได้ทำเครื่องเล่นไว้ให้เด็กๆเสร็จและแบ่งเด็กๆไปในแต่พื้นที่แล้ว ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือการปล่อยให้เด็กๆเล่นอย่างอิสระเท่านั้นเอง!

"มิล ลูกก็ไปเล่นด้วยกับพวกนั้นเถอะนะ"

"ผมอยากจะคุยกับพ่อครับ"

"พ่อไม่หายไปไหนหรอก ลูกไปเล่นเถอะน่า"

"แต่ผมก็ยังอยากอยู่ที่นี่"

เมื่อได้เห็นยูมิลไม่ยอมแยกจากเขาทั้งๆที่ยูมิลสนใจในเครื่องเล่นมากๆ ยูอิลฮานก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆออกมา

ต่อให้ยูมิลจะเป็นมังกร แต่ยูมิลก็ยังคงเป็นเด็กอยู่ดี ในช่วงอายุนี้เขาอยากที่จะอยู่กับครอบครับมากที่สุด และนี่ก็คือสิ่งที่ยูอิลฮานกังวลที่สุด เด็กคนที่ยูอิลฮานเป็นห่วงมากที่สุดแล้วก็คือยูมิลลูกของเขาเอง

"โอเค ถ้างั้นก็อยู่กับพ่อนี่แหละ"

"ครับผม"

"กรี๊ดดดดดดด!"

"เร็วขึ้น! สูงขึ้น! เร็วมาก!"

เครื่องเล่นที่ยูอิลฮานทำขึ้นด้วยภาษามังกร ภาษาเอลฟ์โบราณ ภาษาทูตสวรรค์และภาษาเวทย์เทวดาตกสวรรค์ รวมไปถึงใช้วิศวกรรมเวทย์อย่างสุดความสามารถอีกทำให้เครื่องเล่นนี้ของเขาดีที่สุดบนโลกแล้ว ในเวลาไม่นานนักเด็กๆก็ได้ซึมซับไปกับสวนสนุกแห่งนี้ พวกเขาได้เต็มไปด้วยความใฝ่ฝันและความหวัง

"อว๊าากกกกก!"

"น่าทึ่งจัง ฉันบินได้เร็วกว่าตอนถูกมอนสเตอร์เตะซะอีกนะ!"

หากจะมีข้อเสียก็คงจะเป็นสวนสนุกแห่งนี้มีแต่เครื่องเล่นสำหรับเด็กที่มีเลเวลสูงกว่า 100 เท่านั้น หากว่าเป็นคนธรรมดามาเล่นเขา คนๆนั้นก็คงจะหัวใจวายแน่นอน

"ดีล่ะ ไม่มีปัญหาแล้ว"

ยูอิลฮานได้หยักหน้าเมื่อเห็นแล้วว่าเครื่องเล่นทั้ง 119 อันใช้งานได้อย่างดีรื่นไหล ในที่สุดแล้วเขาก็แตะลงไปที่รางรถไฟเหาะใกล้ๆ ตอนนี้เองได้มีข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมา

[วิเคราะห์ป้อมปราการลอยฟ้าและบันทึกข้อมูลส่วนนี้]

"เยี่ยม นี่ก็สมบูรณ์แบบ"

เลียร่าได้หัวเราะออกมาเบาๆเมื่อได้ยินเสียงพึมพัมของยูอิลฮาน เธอนึกภาพออกเลยว่าเครื่องเล่นพวกนี้เป็นอะไรที่มากกว่าแค่เครื่องเล่นและอาวุธเท่านั้น เธอได้รับเอายูมิลมาจากยูอิลฮานเบาๆและปิดตาเขา

"มิลหลับตาสักชั่วโมงนะ"

"อื้อ โอเค"

"ไม่ ฉันบอกว่าไม่ไง! นี่เป็นการเก็บรวบรวมข้อมูลพื้นฐานสาธารณูปโภคอื่นๆของป้อมปราการ! ฉันไม่ได้เสริมอะไรซักหน่อย แล้วก็มันมีอยู่ก่อนตั้งนานแล้วด้วย"

และด้วยสกิลบันทึกของยูอิลฮานทำให้มันเป็นไปได้สวยงาม เขาก็แค่กำลังพยายามจะสร้างอุปกรณ์ให้กับเด็กๆทั้ง 9,300 คนตามข้อมูลความสามารถ สภาพร่างกายของเด็กๆที่ได้เก็บมาจากเครื่องเล่นระหว่างที่เด็กๆเล่นอยู่

"นายกำลังทำหลายอย่างพร้อมกันทีเดียวนะ"

"นี่เป็นการป้องกันเรื่องน่ารำคาญที่จะเกิดขึ้นทีหลัง เอาล่ะ ถ้างั้นก็รอไว้จนกว่าฉันจะรวบรวมข้อมูลของเด็กๆ..."

ยูอิลฮานได้หันกลับมาและดวงตาของเขาได้เป็นประกายขึ้นมาระหว่างที่มองเลียร่ากับยูมิล

"ทำอุปกรณ์ให้พวกเธอก่อนดีกว่า"

เริ่มขึ้นจากมิล แน่นอนว่าเขาได้ทำอุปกรณ์ระดับมหากาพย์ให้กับมิลในก่อนหน้านี้แล้ว และไม่ว่ามิลจะได้ผ่านสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายยังไงมา อุปกรณ์ชิ้นนั้นก็ยังคงทนและแข็งแกร่งอย่างเคย

ยังไงก็ตามยูอิลฮานที่สร้างอุปกรณ์ในตอนนั้นกับยูอิลฮานในตอนนี้ต่างกัน! เขาได้ก้าวหน้าอยู่ตลอดเวลา!

"ส่วนใหญ่จะเน้นไปแต่ที่พลังในการโจมตีสินะ แบบนี้คงต้องเปลื่ยนวัตถุดิบแล้ว"

"อ่า ชู่ววว"

ยังไงก็ตามเธอพูดถูก ยูอิลฮานกำลังวางแผนที่จะสร้างเกราะไว้ให้ยูมิลใช้โดยที่ใช้ส่วนที่เหลือจากเจตจำนงแห่งความโกลาหลที่ส่วนใหญ่จะเป็นเลียร่าที่จัดการมัน

"แน่นอนว่า ฉันก็จำเป็นต้องใช้ซากของมันมาทำเป็นเพราะของฉันด้วย เห็นดีต้องแบ่งครึ่งแล้ว"

"ว้าว ต่อให้ผมเห็นผมก็สัมผัสศพนี่ไม่ได้เลย! พ่อน่าทึ่งจะเลยที่ฆ่าอะไรแบบนี้ได้!"

"พ่อฆ่ามันกับเลียร่านะ"

ยังไงก็ตามหลังจากเขาพูดกับยูมิลจบ เขาก็หันไปหาเลียร่า เธอดูจะไม่พอใจเพราะอะไรบางอย่างและเธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงงอลๆ

"ครึ่งๆ?"

"ใช่แล้ว ฉันจะต้องใช้อย่างน้อยครึ่งหนึ่งสำหรับสร้างอุปกรณ์ที่จะช่วยมิลได้"

"แต่อิลฮานกับฉันฆ่ามันนะ ถ้านายแบ่งครึ่งหนึ่งไปให้มัน ถ้างั้นนายก็ทำได้แต่แค่ครึ่งของครึ่งเท่านั้น"

"... หรือว่าเธอกำลังอยากจะได้ของคู่จากเจ้าซากนี่ใช่ไหม?"

เลียร่าไม่ได้ตอบกลับมา แม้ว่าเธอจะดูเหมือนไม่ขยับ แต่เธอได้หยักหน้านิดๆ นิดเดียวจริงๆ และถ้าว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจ้องเธออยู่เขาก็จะไม่รู้เลย

"มันจะมีผลกระทบ..."

"แต่ฉันก็อยากจะได้นี่นา...?"

บางทีผู้หญิงอาจจะใส่ใจอะไรแบบนี้เป็นพิเศษสินะ หรือไม่ก็แค่เฉพาะเลียร่า เขาได้ถอนหายใจและหยิบของที่ซ่อนเอาไว้ในช่องเก็บของออกมา

"จริงๆแล้วฉันได้เตรียมอย่างอื่นเอาไว้ทำอุปกรณณ์ของเธอแล้ว มันอยู่นี่ไงล่ะ"

ยูอิลฮานได้หยิบเกราะที่บรจุขนนกสีขาวนับร้อยนับพัน ขวดที่บรรจุเลือดสีขาว รวมไปถึงผิวหนังที่แห้งที่ทรงพลังออกมาอย่างภาคภูมิใจ

"..."

เลียร่าได้มองไปที่ของพวกนี้และเงียบลงไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส

"นายไปเอาของพวกนี้มาเมื่อไหร่?"

"จริงๆแล้วออฟชั่นที่ 5 ของเกราะที่เธอใส่มันก็มี... !@#$^&*@!^!#!”

"แล้วผมต้องหลับตาหนึ่งชั่วโมงใช่ไหมครับ"

ยูมิลเดกดีได้หลับตาลงและหันไปทางอื่นในระหว่างที่เลียร่าได้เริ่มการโจมตีที่ชั่วร้ายกับยูอิลฮาน

ยูอิลฮานได้พยายามดิ้นรนเหมือนปลาที่ขาดน้ำ แต่ว่าไม่ว่าเขาจะทำยังไงเธอก็ไม่ปล่อยเขาเลย ไม่ว่ายังไงศิลปะการต่อสู้ที่ยูอิลฮานเรียนมาก็มาจากเธอนี่แหละ!

ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มถึงยูอิลฮานจะได้เริ่มการสร้างอุปกรณ์ของเลียร่ากับยูมิล