บทที่ 353 รวมพลที่งานนิทรรศการ(ฟรี)

บทที่ 353 รวมพลที่งานนิทรรศการ

"ปัญญาอ่อน?"

"ฉันก็ชอบสไตล์ภาพปัญญาอ่อนแบบนี้แหละ"

ภายในห้องเช่า

พนักงานออฟฟิศหนุ่มที่เพิ่งเลิกงานกลับมามองดูรีวิว "โปเกมอน" (Pokémon) บนโลกออนไลน์ด้วยสีหน้าแปลกๆ

ใช่

อนิเมะเรื่องนี้ปัญญาอ่อนจริง

สัตว์เลี้ยงน่ารัก พล็อตเรื่องเรียบง่าย ตัวร้ายซ้ำซากจำเจ

แต่...

ชีวิตของพวกเขาเหนื่อยยากพอแล้ว

ทำไมต้องไปดูอะไรที่มันลึกซึ้ง เปลืองสมอง และสั่งสอนศีลธรรมด้วยล่ะ?

การได้ดูอนิเมะเบาสมอง ผจญภัย และตลกขบขันแบบนี้ไปพร้อมกับกินข้าว มันไม่บันเทิงกว่าเหรอ?

บางที

นี่อาจเป็นเหตุผลที่หลายคนคลั่งไคล้เกมแคชชวล (Casual Game) ก็ได้

และในขณะที่ทุกคนกำลังคาดเดาและถกเถียงกัน

บัญชีทางการของหงฮวงจู่ๆ ก็ปล่อยประกาศออกมา

【เกมเสมือนจริงแนวเลี้ยงสัตว์ต่อสู้แบบแคชชวล "Pokémon" จะเปิดให้ทดสอบสาธารณะที่งาน E3 ยินดีต้อนรับทุกคนมาร่วมเชียร์ และก้าวสู่การเป็นโปเกมอนมาสเตอร์ที่เก่งที่สุดไปพร้อมกับซาโตชิ!】

ประกาศมาพร้อมรูปภาพประกอบ

ซาโตชิ (Satoshi) พระเอกอนิเมะชี้ไปข้างหน้า และปิกาจู (Pikachu) พุ่งเข้าใส่ด้วยท่ากระแทก (Tackle)

ฉากรอบข้างคือสนามแข่งโปเกมอนจากฉากเปิดอนิเมะเป๊ะ ทำเอาผู้เล่นและผู้ผลิตนับไม่ถ้วนตกตะลึงทันที

"คอนเฟิร์มแล้ว!"

"หงฮวงกะจะเอาเกมนี้ไปงาน E3 จริงๆ ด้วย!"

"พวกที่บอกว่าเป็นเกมอื่นโดนตบหน้าฉาดใหญ่เลย"

"เกมแคชชวลจริงๆ เหรอเนี่ย?"

"ผู้ผลิตหลายรายคงคาดไม่ถึงแน่"

"จะไม่มั่นใจเกินไปหน่อยเหรอ?"

เกมแคชชวลแข่งกับกองทัพเกมฟอร์มยักษ์ เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

หงฮวงมั่นใจเกินไป หรือแค่ไม่เห็นการแข่งขัน E3 ครั้งนี้อยู่ในสายตา?

สรุปสั้นๆ คือมีความคิดเห็นและการคาดเดาไปต่างๆ นานา

แต่สำหรับคนที่อินกับอนิเมะ "Pokémon" ช่วงนี้ นี่เป็นข่าวดีสุดๆ

พวกเขาถึงกับเริ่มจองตั๋วออนไลน์ เตรียมไปงาน E3 ด้วยตัวเองเพื่อสัมผัสประสบการณ์เกมก่อนใคร

แน่นอน

คนที่ดีใจที่สุดย่อมเป็นคู่แข่งที่ต้องการเปิดตลาดเสมือนจริง

เห็นหงฮวงปล่อยเกมเล็กๆ นี้ออกมา พวกเขาก็ยิ้มแก้มปริ

ยังไงซะ เกมฟอร์มยักษ์เอ็กซ์คลูซีฟที่พวกเขาหยิบมาสู้ก็สเกลใหญ่กว่าเกมนี้เยอะ

แถมหลายเกมขัดเกลามาเป็นปี คุณภาพเทียบเท่าระดับ AAA และพอร์ตลงแพลตฟอร์มเสมือนจริงของตัวเองเรียบร้อย รอเวลาฉายแสงที่งาน E3 ครั้งนี้

เกมนี้จากหงฮวง

เหมือนได้หมอนตอนง่วงนอนจริงๆ มาได้จังหวะสุดๆ

ชั่วขณะหนึ่ง

การประชาสัมพันธ์เกมฟอร์มยักษ์ของแต่ละค่ายก็ยิ่งดุเดือดขึ้น

แทบจะเขียนคำว่า "เหยียบหงฮวงขึ้นไปผงาด" ไว้บนหน้าผากกันเลยทีเดียว

...

สตูดิโอหงฮวง

ภายในกลุ่มผลิตทีมเสมือนจริงที่เพิ่งก่อตั้งใหม่

เวลานี้ เฉินหลิน (Chen Lin) ไม่ได้สนใจการถกเถียงในโลกออนไลน์ แต่มุ่งความสนใจไปที่ความคืบหน้าการผลิตเกม

เนื่องจากต้องพอร์ตลงแพลตฟอร์มเสมือนจริง เนื้อหาเกมบางอย่างจึงต้องปรับปรุงและออพติไมซ์ ซึ่งใช้เวลาเพิ่มอีกนิดหน่อย

เช่น วิธีการทริกเกอร์การต่อสู้

เกมโปเกมอนแบบดั้งเดิมจะเจอโปเกมอนป่าโดยอัตโนมัติหลังจากเดินไประยะหนึ่งในป่า แล้วตัดเข้าฉากต่อสู้

แต่แพลตฟอร์มเสมือนจริงทำแบบนี้ไม่ได้ เพราะขาดความรู้สึกของการโต้ตอบ (Sense of Interaction)

ดังนั้น ต้องเปลี่ยนเป็นเห็นตัวโปเกมอนในป่าจริงๆ เหมือนเจอมอนสเตอร์ป่า สร้างการโต้ตอบทางสายตาแบบเรียลไทม์ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะสู้หรือจับ

จุดนี้ซื่อสัตย์ต่อสไตล์อนิเมะมากกว่า

ต่อมาคือระบบต่อสู้

เนื่องจากข้อจำกัดของแพลตฟอร์มเกมต้นฉบับ จึงใช้ระบบเทิร์นเบส (Turn-based) ในขณะที่อนิเมะเป็นการต่อสู้แบบเรียลไทม์ (Real-time)

เรื่องนี้ทำเอาเฉินหลินปวดหัว ไม่รู้จะเลือกแบบไหน

เพราะถ้าใส่ระบบเรียลไทม์เข้าไป จะเพิ่มความยากของเกม และเบี่ยงเบนจากทิศทางแคชชวล

แต่ถ้าเทิร์นเบสอย่างเดียว ก็จะสูญเสียความสนุกที่เป็นเอกลักษณ์ของแพลตฟอร์มเสมือนจริงไปมาก ทำให้เกมจำเจ

ที่สำคัญที่สุด

เมื่อเทียบกับเกมต้นฉบับ ความเหมือนของแพลตฟอร์มเสมือนจริงกลับเอนเอียงไปทางสไตล์ Open World ของอนิเมะมากกว่า

"เอาแบบนี้ไหมครับ... มีทั้งสองแบบเลย?"

หัวหน้าฝ่ายวางแผน (Lead Planner) ที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดขึ้น "หลายเกมก็ทำแบบนี้นะครับ มักจะมีตัวเลือกการควบคุมให้สองสามแบบตอนเริ่มเกม เราก็แค่ใส่ระบบต่อสู้ทั้งสองแบบเข้าไปให้ผู้เล่นเลือกเอง ขอแค่กฎพื้นฐาน 1v1 ผลัดกันโจมตียังคงเดิม"

"และต่อให้ผู้เล่นไม่ชินกับแบบใดแบบหนึ่ง ก็สามารถสลับได้แบบเรียลไทม์ผ่านอินเทอร์เฟซ คนที่ชอบการควบคุมง่ายๆ และความลึกเชิงกลยุทธ์ก็เลือกเทิร์นเบส ส่วนคนที่ชอบภาพสวยและอารมณ์ร่วมก็เลือกเรียลไทม์"

"ตอนผู้เล่นสู้กันเอง ก็เลือกโหมดต่อสู้ก่อนได้ ซึ่งจะเพิ่มความหลากหลายของเกมเพลย์ได้มาก ทั้งสองอย่างไม่ขัดแย้งกันและตอบโจทย์ผู้เล่นหลากหลายกลุ่ม"

เจตนาเดิมของเกมพวกเขาคือความเข้ากันได้ (Compatibility) เพื่อให้คนจากหลากหลายประเทศและภูมิภาคยอมรับเกมของพวกเขาได้

ดังนั้น ตัวเลือกเกมเพลย์ย่อมมีแค่แบบเดียวไม่ได้

คำพูดนี้จุดประกายให้เฉินหลิน เขาอดไม่ได้ที่จะมองอีกฝ่ายใหม่อีกครั้ง

"พัฒนาขึ้นนะไอ้หนู ไม่เสียแรงที่ดันขึ้นมาเป็นหัวหน้าฝ่ายวางแผน"

"แหะๆ หลักๆ เพราะผู้จัดการเฉินสอนดีครับ"

หัวหน้าฝ่ายวางแผนเกาหัว เขินคำชมเล็กน้อย

"เอาล่ะ ข้อเสนอเมื่อกี้ดีจริงๆ"

เฉินหลินยิ้ม "ถ้าทำตามวิธีคุณ ปัญหานี้แก้ได้จริงๆ"

"และเรายังใส่ตรรกะการกระทำ AI และการจดจำเสียง (Voice Recognition) ให้สัตว์เลี้ยงได้ด้วย เพื่อให้การใช้สกิลและจังหวะการกระทำกำหนดได้ด้วยเสียงของผู้เล่น หรือจะเลือกให้ใช้สกิลอัตโนมัติก็ได้"

"จดจำเสียงและการใช้สกิลอัจฉริยะ? เยี่ยมไปเลย!"

ตาของหัวหน้าฝ่ายวางแผนเป็นประกาย ต้นแบบการต่อสู้ของเกมก่อตัวขึ้นในหัวของเขาในที่สุด

สิ่งนี้จะช่วยลดความยากในการควบคุมและเพิ่มความสนุกได้มหาศาล ทำให้เกมน่าเล่นขึ้นทันที

เพียงแต่ความยากในการผลิตค่อนข้างสูง

เวลาอาจจะตึงๆ หน่อย

"ไม่ต้องห่วงเรื่องเวลา สำหรับเดโมงานนิทรรศการ เราจะปล่อยเนื้อหาแค่บางส่วน เอาส่วนที่สมบูรณ์ที่สุดออกมาก็พอ" เฉินหลินกล่าวหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ได้ครับ! งั้นผมจะรีบไปหาคนจัดงานและทำเดโมให้เร็วที่สุด!"

ว่าแล้ว หัวหน้าฝ่ายวางแผนก็รีบจากไป

พนักงานทั้งทีมโปรเจกต์ "Pokémon" ก็กลับมายุ่งวุ่นวายอีกครั้ง

และความวุ่นวายนี้

ดำเนินต่อไปจนถึงวันก่อนงาน E3 ถึงค่อยๆ ซาลง

งานนิทรรศการเกมระดับนานาชาติ E3 ที่ทุกคนตั้งตารอคอย ก็มาถึงตามกำหนดการ ท่ามกลางความคาดหวังของผู้เล่นและผู้ผลิตนับไม่ถ้วน

…

"เร็ว เร็ว เร็ว! รถรับส่งสนามบินจะออกแล้ว!"

"รีบไปเอากระเป๋าเร็ว!"

"อ๊ากกก รอด้วย—"

สนามบินนานาชาติลอสแองเจลิส

เสียงตะโกนดังระงม

คนจีนจำนวนมากที่ซื้อตั๋วเข้าชมงานได้เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงนานแล้ว และรีบมุ่งหน้าไปเช็คอินที่โรงแรมใกล้สถานที่จัดงาน

ในบรรดานั้น สตรีมเมอร์และเน็ตไอดอลหลายคนถือไม้เซลฟี่ ไลฟ์สตรีมการเดินทางไปดูงานต่างประเทศครั้งนี้ตลอดทริป

งานนิทรรศการเกม E3

ชื่อเต็ม: Electronic Entertainment Expo

โดยพื้นฐานแล้ว ทุกปีจะมีผู้ผลิตจำนวนมากเข้าร่วม

เช่น สามยักษ์ใหญ่แห่งวงการคอนโซลในขณะนั้นมักจะประกาศเครื่องคอนโซลใหม่และเกมเอ็กซ์คลูซีฟใหม่ในงานนี้ ทำให้เป็นหนึ่งในงานที่ผู้เล่นทั่วโลกรอคอยมากที่สุด

สถานที่จัดงานไม่ตายตัว เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ทุกสองสามปี และปีนี้เป็นคิวของลอสแองเจลิส

ผู้เล่นจำนวนมากที่มีกำลังทรัพย์เดินทางไปต่างประเทศย่อมไม่พลาดงานใหญ่นี้

หรือรับชมไลฟ์สตรีมอย่างเป็นทางการหรือจากสตรีมเมอร์ชื่อดังผ่านแพลตฟอร์มในประเทศ สร้างบรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง

"สตรีมเมอร์ เร็ว! ไปดูสถานที่จัดงานเร็ว"

"มาลอสแองเจลิสทั้งที ทำไมไม่ไปชิลล์ริมหาดล่ะ?"

"นั่นสิๆ ขออาหารตาหน่อย"

"ขี่ม้าสไตล์ตะวันตกไหม?"

"จะทำ Red Dead Redemption ในชีวิตจริงที่นี่เหรอ?"

คอมเมนต์ในไลฟ์ไหลเร็วปรู๊ด

โอวหยางเซียว (Ouyang Xiao) ที่เพิ่งเคยมาต่างประเทศครั้งแรก งงเป็นไก่ตาแตก หมุนคว้างอยู่กับที่ ไม่รู้จะทำอะไรต่อ

ในฐานะสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ ที่เพิ่งดังในช่วงไม่กี่ปีมานี้จากการเกาะเรือลำใหญ่ของหงฮวง ประสบการณ์ต่างประเทศของเธอมีน้อยมาก

ตอนนี้พอมีชื่อเสียงและเงินทอง ในที่สุดก็มีโอกาสเดินทางไกล ย่อมตื่นเต้นกับทุกสิ่งเป็นธรรมดา

โชคดี

ในบรรดาสามสาวสายฮาที่มาด้วยกัน ซวินเอ๋อร์ (Xun'er) เคยเรียนภาษาอังกฤษและเคยมาเรียนต่อที่นี่ ช่วยประหยัดค่าไกด์ไปได้

"พี่ซวินเอ๋อร์ เราต้องพึ่งพี่แล้วนะ"

ยาหย๋า (Ya Ya) ขยับเข้ามาใกล้ มองไปรอบๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ

เสี่ยวเชี่ยน (Xiao Qian) ตะโกนโหวกเหวกโวยวาย เหมือนบ้านนอกเข้ากรุง

โอวหยางเซียวสงวนท่าทีหน่อย แต่ก็ไม่ต่างกันมาก เรียกสายตาคนทั้งสนามบิน ทำเอาผู้ชมอายแทน

"ไป ตามพี่มา เดี๋ยวพาไปเดินดูแถวๆ สถานที่จัดงานก่อน"

ซวินเอ๋อร์กลายเป็นไกด์ของทีมอย่างเต็มตัว เดินนำหน้า

ไม่นาน พวกเธอก็เจอสตรีมเมอร์ในประเทศคนอื่นที่สนามบิน และพอถามไถ่ ก็พบว่าจะไปงานเหมือนกัน แถมพักโรงแรมติดกันด้วย

จู่ๆ กลุ่มของพวกเธอก็ใหญ่ขึ้น และขึ้นรถบัสไปโรงแรมอย่างเอิกเกริก

และไม่นานหลังจากพวกเธอจากไป

กลุ่มต้อนรับก็รีบวิ่งมาจากระยะไกล มารอหน้าสนามบิน ทำให้ตัวแทนจากประเทศต่างๆ ที่เพิ่งมาถึงต้องหยุดชะงัก

"นั่นดูเหมือน... เจ้าหน้าที่ E3?"

"ทำไมพวกเขามาอยู่ที่นี่?"

"มารับใครเหรอ?"

ตัวแทนจำป้ายที่คนเหล่านั้นห้อยคอได้ทันที แสดงความประหลาดใจและยืนดูอยู่ห่างๆ

ไม่นาน

กลุ่มคนเดินออกมาจากประตูอีกฝั่งของสนามบิน

นำโดยชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด ขนาบข้างด้วยชายหัวล้านและชายร่างกำยำ รวมถึงทีมพนักงานที่รับผิดชอบขนกระเป๋าและอุปกรณ์

ชายร่างกำยำกวาดสายตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง ดูเหมือนบอดี้การ์ดส่วนตัว

ออร่าน่าเกรงขาม ฝีเท้าหนักแน่น ใครตาถึงจะดูออกว่าเคยเป็นทหาร ซึ่งยิ่งทำให้ทุกคนตกใจเงียบๆ

"เอาน่า ฉินเหมิง (Qin Meng) ไม่ใช่สนามรบซะหน่อย ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น"

ที่หน้ากลุ่ม เฉินหลินมองฉินเหมิงที่ตึงเครียดข้างๆ และพูดอย่างจนใจ

เขารู้ว่าไม่น่าพาหมอนี่มาเลย เด่นเกินไปแล้ว

"แต่บอสครับ ผมได้ยินมาว่าความปลอดภัยที่นี่ไม่ค่อยดี เมื่อไม่นานมานี้เกาะแห่งหนึ่งไฟไหม้ตั้งหลายวัน ช่วยมาได้แค่แมวตัวเดียวเองครับ" ฉินเหมิงยังคงจับตาสภาพแวดล้อมอย่างใกล้ชิด

"ฮ่าๆ ฉันรู้เรื่องนั้น สัญญาณเตือนภัยบนเกาะมันเสียน่ะ"

เหล่าลี่ (Old Li) ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พูดติดตลก

เสี่ยวลี่ (Little Li) และเสี่ยวเว่ย (Little Wei) ที่รับผิดชอบดูแลทีมงานด้านหลังหัวเราะคิกคักตามไปด้วย

"พี่ลี่ พี่ตาฝาดหรือเปล่า? กล้องวงจรปิดบนเกาะมันเก่าจนพังต่างหาก"

"นั่นสิๆ ได้ยินว่าลมแรงเกินไป เลยดับไฟไม่ได้"

พวกเขาคุยเล่นหัวเราะร่าขณะเดินออกจากสนามบินไปข้างนอก

จากนั้น ภายใต้สายตาของตัวแทนผู้ผลิตมากมาย พวกเขาขึ้นรถขบวนต้อนรับของผู้จัดงาน E3 และขับออกไป

จนกระทั่งลับสายตา

พวกเขาถึงค่อยๆ ได้สติ แววตาฉายแววประหลาดใจ

"ที่แท้ก็ทีมของหงฮวง!"

"พวกเขามางานนี้จริงๆ ด้วย!"

"ถึงกับให้ผู้จัดงานมารับด้วยตัวเองเลยเหรอ!"

ต้องรู้นะว่า

เบื้องหลัง E3

คือกองทัพผู้ผลิตเทคโนโลยีและชิปรายใหญ่

เป็นองค์กรที่มีชื่อเสียงระดับโลก

การที่พวกเขาส่งคนมารับด้วยตัวเองแสดงให้เห็นว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับการมาเยือนของหงฮวงขนาดไหน

แต่คิดดูอีกที ก็สมเหตุสมผล

แม้หงฮวงจะยังไม่ได้ประเมินสินทรัพย์และไม่ได้อยู่ใน Fortune Global 500

แต่ด้วยการพึ่งพาแพลตฟอร์มหงฮวงเสมือนจริง (Honghuang Virtual) พวกเขาก็ครองอุตสาหกรรมเสมือนจริงทั้งหมดไปแล้ว และสถานะในระดับสากลก็เทียบเท่ากับผู้จัดงานได้อย่างสบาย

การปรากฏตัวของพวกเขาในงานถือเป็นเกียรติสำหรับผู้จัดงาน ย่อมต้องได้รับการดูแลอย่างดี

กล่าวได้ว่า

หงฮวงในวันนี้ไม่ใช่หงฮวงในวันวานอีกต่อไป

ตราบใดที่พวกเขายังรักษาตำแหน่งผู้นำอุตสาหกรรมเสมือนจริงไว้ได้ สถานะในระดับสากลก็จะยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต

ขึ้นอยู่กับว่าคู่แข่งรายอื่นจะไปได้ไกลแค่ไหน และแย่งชิงส่วนแบ่งตลาดเสมือนจริงไปได้มากเท่าไหร่

งาน E3 ครั้งนี้ดูเหมือนจะสงบเงียบที่ผิวน้ำ

แต่ใต้น้ำ คลื่นใต้น้ำคงกำลังปั่นป่วนมานานแล้ว

ทุกคนกำลังเบ่งกล้าม เก็บงำท่าไม้ตาย รอเวลาเปิดตัวอย่างสวยงามให้โลกตะลึง!