บทที่ 33 เส้นทางด่วนสู่การพัฒนา

ตามแผนของกู้หาง เขาตั้งใจให้ชุมชนถ้ำร้างเป็นศูนย์กลางการผลิตอุตสาหกรรมหนักในอาณาเขตของเขา สถานที่แห่งนั้นมีทำเลที่ดี อยู่ใกล้กับเมืองขยะ ซึ่งจะเป็นแหล่งวัตถุดิบและพลังงานในอนาคต อีกทั้งยังมีทรัพยากรแร่ธาตุในตัวอยู่บ้างแล้ว

สายการผลิตเหล็กผสมตั้งอยู่ที่นั่น และหลังจากที่พ่อค้าเร่ชื่อ แดนนิสัน เฮนรี่ นำเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่ใช้หินเถ้าความร้อนกลับมา กู้หางยังมีแผนที่จะสร้างโรงไฟฟ้าในชุมชนถ้ำร้างอีกด้วย

เมื่ออุตสาหกรรมหนักและอุตสาหกรรมพลังงานในชุมชนถ้ำร้างเติบโตขึ้น แรงงานเพียงแปดร้อยคนย่อมไม่เพียงพอ กู้หางจึงเริ่มทยอยจัดสรรคนงานที่เดิมทีทำหน้าที่ขยายค่ายและสร้าง 'สนามบิน' ในค่ายผู้ว่าการดาวเคราะห์ให้ย้ายไปทำงานที่โรงงานโลหะผสมในชุมชนถ้ำร้างแทน

อย่างไรก็ตาม แรงงานที่มีอยู่ก็ยังมีขีดจำกัด และในค่ายผู้ว่าการดาวเคราะห์เองก็ยังต้องการคนเพื่อการผลิตและการขยายกองทัพ

การรับคนจากภายนอกจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญที่เขาสั่งให้แดนนิสัน เฮนรี่ ไปหาวิธีโฆษณาเพื่อดึงดูดประชากรเข้ามา แม้ผู้อพยพที่รับสมัครมาจากนอกเมืองฟู่ซิง

หรือแม้แต่คนในชุมชนถ้ำร้างและอดีตทหารจากยานรบ จะยังไม่ใช่แรงงานอุตสาหกรรมที่มีคุณภาพนัก โดยเฉพาะปัญหาเรื่องการรู้หนังสือที่ทำให้ยากต่อการพัฒนาเป็นช่างเทคนิค

กู้หางจึงสั่งให้เปิดโรงเรียนภาคค่ำทั้งในชุมชนถ้ำร้างและค่ายที่ขึ้นตรงต่อเขา

ขั้นตอนแรกคือการสอนอ่านออกเขียนได้ ตามด้วยการฝึกทักษะพื้นฐานและการถ่ายทอดประสบการณ์

แม้จะมีคนบางกลุ่มที่กระตือรือร้นและพร้อมจะรับโอกาสให้กับตัวเอง

แต่ก็ยังมีกลุ่มที่พึงพอใจกับชีวิตปัจจุบันที่มีอาหารอิ่มท้อง มีเสื้อผ้ากันหนาว และความปลอดภัยบนพื้นผิวโลก จนขาดแรงจูงใจในการพัฒนาตนเอง

เพื่อแก้ปัญหานี้ กู้หางจึงงัดกลยุทธ์ ระบบปันส่วนตามคะแนนงานออกมาใช้

การทำงานจะถูกคำนวณเป็นคะแนนงาน ซึ่งเป็นตัวกำหนดระดับสวัสดิการและเสบี่ยงที่จะได้รับ หากต้องการชีวิตที่ดีขึ้นหรือดูแลครอบครัวได้ดี ก็ต้องขยันทำงาน

นอกจากนี้ยังมีการแบ่งเกรดช่างเทคนิค ซึ่งจะได้รับคะแนนงานสูงกว่าคนงานทั่วไป และเงื่อนไขการเป็นช่างเทคนิคคือต้องตั้งใจเรียน แม้การไปเรียนจะไม่ได้คะแนนงาน แต่ก็มีอาหารเย็นให้ฟรีหนึ่งมื้อโดยไม่หักจากส่วนแบ่ง

มาตรการเหล่านี้ทำให้โรงเรียนภาคค่ำได้รับความนิยมอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ปัญหาเรื่องการหาอาจารย์กลับแก้ไขได้ยาก ในเบื้องต้นจึงต้องใช้เหล่าข้ารับใช้ที่พอจะรู้หนังสือจากยาน 'ควินเทต' มาทำหน้าที่สอน กู้หางเข้าใจดีว่าภายใต้ขีดจำกัดของบุคลากรทางการศึกษา เขาทำได้เพียงทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้น

สำหรับระบบคะแนนการทำงาน กู้หางเคยพิจารณาเรื่องการใช้เงินตรา แต่เนื่องจากระบบเงินตราในดินแดนรกร้างนั้นวุ่นวายมาก ทั้งเหรียญฟู่ซิงของสหพันธ์ หรือเงินของขุมกำลังใหญ่อื่นๆ

ซึ่งมักจะมีปัญหาในการแลกเปลี่ยน วิธีที่นิยมที่สุดยังคงเป็นการแลกเปลี่ยนสินค้าต่อสินค้า

กู้หางจึงเลือกใช้ระบบ 'คะแนนการทำงาน' ภายในเพื่อสร้างแรงจูงใจและป้องกันการถูกแทรกแซงทางเศรษฐกิจจากภายนอก ซึ่งถือเป็นต้นแบบของเงินตราภายใต้ระบบเศรษฐกิจแบบวางแผน

ในขณะที่ชุมชนถ้ำร้างมุ่งเน้นอุตสาหกรรมหนัก ค่ายผู้ว่าการดาวเคราะห์ก็ถูกวางตำแหน่งให้เป็นศูนย์กลางการขนส่งและอุตสาหกรรมเบา

การขนส่งเน้นการติดต่อกับยาน 'ควินเทต' บนท้องฟ้า ส่วนอุตสาหกรรมเบาประกอบด้วยอุตสาหกรรมสิ่งทอจากเครื่องจักรที่สั่งซื้อผ่านแดนนิสัน เฮนรี่ และอุตสาหกรรมอาหาร

เครื่องผลิตแป้งสังเคราะห์จากยาน 'ควินเทต' เริ่มเดินเครื่องแล้ว และกำลังมีการสร้างสายการผลิตใหม่เพิ่มขึ้น

โรงงานในชุมชนถ้ำร้างได้รับคำสั่งผลิตชิ้นส่วนตามมาตรฐานที่ช่างเทคนิคต้องการ ส่วนชิ้นส่วนที่ซับซ้อนจะผลิตผ่านกล่องดำ แม้จะยังมีชิ้นส่วนแกนกลางบางอย่างที่อุตสาหกรรมปัจจุบันยังผลิตไม่ได้ แต่ช่างเทคนิคกำลังพยายามวิจัยเพื่อเอาชนะข้อจำกัดนี้

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เทคโนโลยีจะได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่ ขนาดของสายการผลิตแป้งสังเคราะห์ไม่สามารถขยายได้อีกต่อไป

ถึงกระนั้น กำลังการผลิตในปัจจุบันก็เพียงพอแล้ว

ตราบใดที่มีวัตถุดิบเพียงพอ สายการผลิตก็สามารถทำงานได้อย่างเต็มกำลัง มากกว่าเพียงพอที่จะรับประกันว่าบุคลากรทั้งหมดของกู่หางในปัจจุบันจะได้รับอาหารอย่างเพียงพอ ยิ่งไปกว่านั้น กำลังการผลิตส่วนใหญ่ยังเหลือเฟือ ทำให้สามารถเก็บสะสมธัญพืชและแม้แต่ส่งออกได้

แผนการมากมายของกู่หางรอการกลับมาของเดนิสัน เฮนรี่พร้อมกับสินค้าและผู้คนชุดแรกก่อนที่จะเริ่มต้นอย่างแท้จริง

พ่อค้าจากเมืองขยะไม่ได้ทำให้เขารอนาน เขาเดินทางกลับมาอย่างรวดเร็ว

ประชากรและทรัพยากรทั้งหมดถูกดูดซับโดยกองกำลังของกู่หาง

ศูนย์อุตสาหกรรมหลักสองแห่งพร้อมกับคฤหาสน์ซึ่งค่อยๆ กลับมาทำการเกษตรอีกครั้ง หมายความว่าผลผลิตโดยรวมของผู้ว่าการดาวเคราะห์เริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว