บทที่ 31 ใช่ผู้ว่าการดาวเคราะห์คนนี้หรือเปล่า?

มิเลียน ฮอดจ์สันไม่รู้จริงๆ ว่า วอร์ฮัน หนึ่งในสมาชิกสภาพันธมิตรของพวกเขา เป็นพวกสาวกลัทธิชั่วร้าย

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยรู้ข้อมูลเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เมื่อถูกกู้หางเปิดเผยในตอนนี้

เขาจึงถึงกับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

หลังจากเริ่มตั้งสติได้บ้าง ความรู้สึกแรกของเขาก็คือความสงสัย

เรื่องที่วอร์ฮันเป็นสาวกลัทธิชั่วร้ายนั้น เป็นเรื่องที่ท่านผู้ว่าการดาวเคราะห์กุขึ้นมาเองเพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการหาเรื่องเมืองฟู่ซิงหรือเปล่า?

"เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ท่านผู้ว่าการดาวเคราะห์ ท่านมีหลักฐานยืนยันเรื่องนี้จริงๆ หรือ?"

"หลักฐานมัดตัวแน่นหนา คนที่บงการการซุ่มโจมตีขบวนขนส่งก็คือวอร์ฮัน ข้าได้กวาดล้างกลุ่มโจรในคฤหาสน์ของเขาและจับกุมตัวเขาไว้ได้ด้วยตัวเอง ข้าเห็นกับตาว่าเจ้าหมอนี่ใช้ไสยเวทพายุ..."

"ตอนนี้เจ้ากลับทำเหมือนไม่รู้อะไรเลย ประธานสภามิเลียน ฮอดจ์สัน ข้าผิดหวังมาก สมาชิกสภาคนหนึ่งถูกกัดกร่อนไปแล้ว แต่เจ้าในฐานะประธานสภากลับไม่มีข้อมูลอะไรเลย นี่มันคือการละเลยต่อหน้าที่ หรือว่าสภาพันธมิตรเองที่คอยให้ท้ายพวกพวกลัทธิชั่วร้ายให้แพร่กระจายไปทั่วเมืองฟู่ซิงกันแน่?"

มิเลียน ฮอดจ์สันรีบปฏิเสธทันที

"ไม่มีทางเด็ดขาด! พวกเราเพิ่มความเข้มงวดในการกวาดล้างพวกลัทธิชั่วร้ายมาโดยตลอด จะไปยอมให้พวกมันแพร่กระจายได้อย่างไร? เรื่องนี้ข้าจะไปตรวจสอบให้ชัดเจน..."

มิเลียน ฮอดจ์สันยังพูดไม่จบ ก็ถูกกู้หางขัดจังหวะเสียก่อน "ตรวจสอบ? กว่าจะรอให้พวกเจ้าค่อยๆ ตรวจสอบ เมืองฟู่ซิงจะกลายเป็นสภาพไหน? แม้แต่สมาชิกสภายังถูกกัดกร่อนได้ ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าพวกเจ้าจะตรวจสอบจนได้ผลลัพธ์อะไรออกมา?"

มิเลียน ฮอดจ์สันถูกกู้หางกดดันจนเหงื่อตก ข้อมูลที่เหนือความคาดหมายนี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ติด

เขาไม่ได้เตรียมแผนรับมือเรื่องนี้ไว้เลย จึงได้แต่ฝืนพูดออกไปว่า "พวกเราจะดำเนินมาตรการที่เห็นผลและมีประสิทธิภาพเพื่อจัดการปัญหานี้อย่างแน่นอน ต่อจากนี้เราจะตรวจสอข้อมูลของสมาชิกสสภาทุกคน และเพิ่มความเข้มงวดในการกวาดล้างลัทธิชั่วร้ายไปทั่วทั้งเมือง"

กู้หางกล่าวว่า: "ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งนี้ แต่ข้าขอเตือนไว้ก่อนว่าเมืองของเรากำลังเผชิญกับภัยคุกคามที่ร้ายแรง ข้าต้องการให้เจ้าแก้ปัญหานี้ให้เร็วและเด็ดขาดที่สุด! หากข้าไม่เห็นท่าทีที่กระตือรือร้นกว่านี้ ข้าจะลงมือด้วยตัวเอง และพวกเจ้าจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ"

มิเลียน ฮอดจ์สันทำได้เพียงพยายามรับรอง "พวกเราจะทุ่มเทสุดความสามารถ และดำเนินมาตรการที่จำเป็นทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของเมือง ข้าขอรับรองกับท่านว่า พวกเราจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่ท่านแน่นอน"

"หวังว่าเจ้าจะพูดจริงทำจริง"

...

หลังจากวางสาย คิ้วของมิเลียน ฮอดจ์สันก็ขมวดแน่น เขาไม่ได้อยากเป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกครั้งที่ติดต่อสื่อสารกับท่านผู้ว่าการดาวเคราะห์เลย แต่เขาจะทำอย่างไรได้ล่ะ?

ครั้งแรกที่มาขอเสบี่ยง โดยใช้สถานะผู้ว่าการดาวเคราะห์สั่งการจัดสรร แม้จำนวนจะไม่น้อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่แบกรับไม่ไหว มันอยู่ตรงขีดจำกัดความสามารถในการจ่ายของเมืองฟู่ซิงพอดี จนทำให้พวกเขาต้องยอมกัดฟันตกลงไป ไม่มีใครอยากจะล่วงเกินหรือผิดใจกับผู้ว่าการดาวเคราะห์อย่างเต็มตัวเพียงเพื่อทรัพยากรแค่นั้น

ครั้งที่สองคือตอนที่วอร์ฮันทำการซุ่มโจมตีขบวนขนส่งโดยพลการ ซึ่งเป็นการกระทำส่วนตัว มิเลียน ฮอดจ์สันจึงขายเขาเพื่อเอาตัวรอดได้โดยไม่มีความกดดันทางใจ

ทั้งสองครั้งนั้น ผู้ว่าการดาวเคราะห์มักจะใช้บารมีและข่มขู่ เรื่องการโจมตีทางยุทธศาสตร์จากวงโคจรเพื่อบีบคั้นและเรียกร้องบางอย่าง เมื่อพูดกันถึงขั้นนี้ ตราบใดที่ยังไม่อยากแตกหัก มิเลียน ฮอดจ์สันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการประนีประนอม

และในครั้งที่สามนี้ แม้ผู้ว่าการดาวเคราะห์จะไม่ได้ข่มขู่มากนักและไม่ได้เรียกร้องสิ่งของใดๆ แต่น้ำเสียงกลับรุนแรงที่สุด โดยชี้หน้าด่าสภาพันธมิตรตรงๆ ว่าถ้าไม่ละเลยต่อหน้าที่ก็เป็นพวกกบฏ กู้หางกุมจุดอ่อนไว้ในมืออย่างแน่นหนา

แต่มิเลียน ฮอดจ์สันกลับโต้แย้งไม่ได้เลย ครั้งนี้ผู้ว่าการดาวเคราะห์ยืนอยู่บนจุดที่เหนือกว่าทั้งทางศีลธรรมและเหตุผล ลัทธินกฮูกยักษ์บรรพกาล คือศัตรูร่วมของกองกำลังจำนวนมากบนพื้นที่รกร้าง

พวกเขาไม่นับถือพระจักรพรรดิ แต่กลับไปนับถือสิ่งที่เรียกว่า 'นกฮูกยักษ์บรรพกาล' แถมยังครอบครองไสยเวทพายุ และเคยสร้างโศกนาฏกรรมทำลายล้างถิ่นฐานมาแล้วมากมาย สมาชิกสภาพันธมิตรคนหนึ่งกลับกลายเป็นสมาชิกของลัทธิชั่วร้ายนี้ จะอธิบายอย่างไร? ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้น! ความโกรธของท่านผู้ว่าการดาวเคราะห์นั้นมีเหตุผลอย่างเต็มที่

เดิมทีคิดว่าแค่ขายพ่อค้าข้าวที่หน้ามืดตามัวเพราะผลประโยชน์ไปก็จบ หากหมอนั่นอยากต่อต้านผู้ว่าการดาวเคราะห์ก็ให้เขาออกหน้าเป็นเป้าเอง ตายไปก็สมควรแล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าคนคนนี้จะเป็นสมาชิกสมาคมลับของลัทธิชั่วร้าย ซึ่งเป็นเรื่องที่มิเลียน ฮอดจ์สันคาดไม่ถึงจริงๆ เขาก็เริ่มตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้แล้วเช่นกัน

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มิเลียน ฮอดจ์สันผู้เฒ่าก็หันไปมอง แลมเบิร์ต ผู้เป็นหลานชาย แล้วถามว่า "ผู้ว่าการดาวเคราะห์บอกว่าวอร์ฮันเป็นพวกสาวกลัทธิชั่วร้าย เจ้าคิดว่าเป็นไปได้ไหม?"

"อาจจะจริง หรืออาจจะเท็จก็ได้" แลมเบิร์ต ฮอดจ์สัน ซึ่งฟังการสนทนาระหว่างปู่กับผู้ว่าการดาวเคราะห์มาโดยตลอด ตอบคำถามหลังจากยั้งคิดอย่างระมัดระวัง "แต่ตอนนี้ประเด็นนั้นไม่สำคัญแล้ว ในเมื่อผู้ว่าการดาวเคราะห์ใช้เรื่องนี้เป็นจุดอ่อนในการเดินเกม หมายความว่าเขาต้องกำหลักฐานบางอย่างไว้ในมือแน่นอน ถึงหลักฐานนั้นจะไม่ใช่เรื่องจริง ผู้ว่าการดาวเคราะห์ก็คงจะทำปลอมขึ้นมาได้อย่างแนบเนียน ตอนนี้พวกเราตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างแท้จริงแล้ว"

ต่อข้อสันนิษฐานของแลมเบิร์ต ฮอดจ์สัน มิเลียน ฮอดจ์สันผู้เฒ่าถอนหายใจแล้วถามต่อ "แล้วเจ้าคิดว่า ต่อจากนี้ผู้ว่าการดาวเคราะห์จะทำอย่างไร?"

แลมเบิร์ตพิจารณาคำพูด "เขาอาจจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อแทรกแซงการเมืองของเมืองฟู่ซิงให้ลึกขึ้น โดยใช้ชื่อของการกวาดล้างลัทธิชั่วร้ายมาลิดรอนอำนาจของพวกเรา เพื่อเข้าควบคุมเมืองฟู่ซิงทั้งหมดในที่สุด"

"ฟังจากน้ำเสียงของเจ้า ดูเหมือนเจ้าจะไม่พอใจเรื่องนี้มาก?"

แลมเบิร์ตถึงกับอึ้งไป "ท่านปู่?" เขาไม่เข้าใจว่าทำไมปู่ของเขาถึงถามแบบนี้

"ผู้ว่าการดาวเคราะห์ คือผู้ปกครองดวงดาวที่ได้รับการแต่งตั้งจากจักรวรรดิ และยังเป็นประมุขของรัฐบาลพันธมิตรด้วย การที่ผู้ว่าการดาวเคราะห์จะเข้าควบคุมเมืองฟู่ซิง มันไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมและสมควรอยู่แล้วหรือ?"

แลมเบิร์ตขมวดคิ้วแน่นและกล่าวอย่างยากลำบาก: "ที่ท่านพูด... มันก็ใช่... แต่ว่า..."

มิเลียน ฮอดจ์สันผู้เฒ่าพูดถึงอีกเรื่องหนึ่ง: "ข้ายังจำได้ เจ้าเคยบอกว่าอุดมการณ์ของเจ้าคือการช่วยกู้โลกใบนี้ไม่ใช่หรือ?"

"...นั่น... มันก็แค่คำพูดเพ้อเจ้อสมัยที่ยังเป็นวัยรุ่นน่ะ..."

"งั้นตอนนี้ข้าขอถามเจ้า อุดมการณ์นั้นยังฝังอยู่ในใจเจ้าอยู่หรือเปล่า?"

แลมเบิร์ตไม่อยากตอบ "ท่านปู่ ท่านพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไมกัน?"

"ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่า มีเพียงผู้ว่าการดาวเคราะห์เท่านั้นที่จะช่วยโลกใบนี้ได้ ข้าไม่รู้ว่าจะเป็นผู้ว่าการดาวเคราะห์กู๋คนนี้หรือเปล่า ข้าเลยลังเลมาตลอด เพราะผู้ว่าการดาวเคราะห์คนก่อนๆ ล้วนล้มเหลวกันหมด แต่ช่วงนี้ข้าเริ่มเข้าใจปัญหาหนึ่ง พวกเราจะรอผู้ว่าการดาวเคราะห์ได้อีกสักกี่คนกันเชียว?"

"ข้าไม่เข้าใจ... หรือว่าท่านคิดจะ...?"

"ไม่ ยังไม่ถึงขั้นนั้น ข้าแค่รู้สึกว่าผู้ว่าการดาวเคราะห์คนนี้ มีบางอย่างที่ต่างออกไปจากคนก่อนๆ เล็กน้อย" มิเลียน ฮอดจ์สันผู้เฒ่ากล่าว "ส่วนเรื่องตอนนี้ ข้าว่าเจ้ามองผิดประเด็นไปแล้ว"

"โปรดชี้แนะด้วย"

"ประเด็นสำคัญในตอนนี้ ไม่ใช่ว่าผู้ว่าการดาวเคราะห์จะทำอะไรต่อไป แต่คือพวกเราจะทำอะไรต่างหาก สิ่งที่พวกเราต้องทำนั้นง่ายมาก คือสืบให้รู้แน่ว่าลัทธินกฮูกยักษ์บรรพกาลแพร่กระจายในเมืองฟู่ซิงไปมากน้อยแค่ไหนแล้ว และเป้าหมายของพวกมันคืออะไร นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด เป็นเรื่องของความเป็นความตาย การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันมันจะมีประโยชน์อะไร? หากชนะผู้ว่าการดาวเคราะห์ได้ แต่กลับถูกพวกลัทธิชั่วร้ายทำลายเมืองไป มันก็น่าตลกเกินไปแล้ว"

"ข้าเข้าใจแล้วครับ!"