บทที่ 27 เอากระเป๋าเงินของข้าไปเลย

บทที่ 27 เอากระเป๋าเงินของข้าไปเลย

นี่คือชุมชนถ้ำร้างในแบบที่ แดนนิสัน เฮนรี่ ไม่เคยพบเห็นมาก่อน เขาคาดไม่ถึงเลยว่า เพียงแค่ไม่ได้มาที่นี่แค่เดือนเดียว จะเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างมากมายเช่นนี้เกิดขึ้นได้ในเวลาเพียงหนึ่งเดือนนับตั้งแต่เขาจาก

แดนนิสัน เฮนรี่มาจากเมืองขยะเขาเป็นพ่อค้าเร่ ในอดีตแร่ธาตุที่ผลิตจากชุมชนถ้ำร้างคือสิ่งที่เขามาคัดซื้อเพื่อนำไปขายต่อยังเมืองขยะ เพื่อผ่านกระบวนการแปรรูปขั้นต้นให้เป็นเหล็กดิบที่ใช้งานได้ก่อนจะนำไปขายต่ออีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาได้ยินข่าวว่ามีกลุ่มโจรปล้นเล็งเป้ามาที่ชุมชนถ้ำร้าง เขาคิดว่าชุมชนแห่งนี้คงจบไปแล้ว และยังแอบสวดภาวนาให้คนผู้น่าสงสารเหล่านี้ในใจ พร้อมกับเสียดายที่ต้องสูญเสียแหล่งนำเข้าเสบียงราคาถูก ซึ่งจะทำให้เขาทำกำไรได้น้อยลง

ทว่าใครจะไปคาดคิด ชุมชนถ้ำร้างไม่เพียงแต่จะยืนหยัดผ่านพ้นมาได้ แต่ยังได้รับความช่วยเหลือจาก ผู้ว่าการดาวเคราะห์อีกด้วย นี่ถ้าไม่เรียกว่าพลิกวิกฤตเป็นโอกาสแล้วจะเรียกว่าอะไร?

ที่ชุมชนถ้ำร้าง แดนนิสัน เฮนรี่มองเห็นโรงงานเป็นแถวและเห็นเตาหลอมที่ตั้งตระหง่านพร้อมควันสีขาวพวยพุ่ง ซึ่งเป็นตัวแทนแห่งพลังของอุตสาหกรรม เขามองเห็นที่พักอาศัยที่สร้างขึ้นข้างๆ ในช่วงเวลาอาหาร เขาเห็นควันไฟจากการหุงต้ม และพบว่าระดับอาหารการกินของชาวชุมชนถ้ำร้างนั้น กลับดูดีกว่าเมืองขยะที่เป็นบ้านเกิดของเขาเสียอีก

นอกจากนี้ เขายังมองเห็นทหารที่ยืนเวรยามอยู่ คนเหล่านั้นสวมชุดปฏิบัติการ ด้านนอกสวมเสื้อเกราะกันกระสุนแบบสอดแผ่นเหล็ก และที่สำคัญคือทุกคนได้รับการดัดแปลงดวงตาซ้ายให้เป็นจักรกล เซอร์วิเตอร์ที่ส่องประกายแสงสีฟ้าแห่ง ความเย็นยะเยือกออกมา ดูแล้วช่างเป็นหน่วยรบที่เชี่ยวชาญยิ่งนัก

สายตาของเขาถูกพาเทลที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็นทั้งหมด อาการตกตะกอนของ 'เพื่อนเก่า' ผู้นี้ ทำให้พาเทลรู้สึกอิ่มเอมใจเป็นอย่างมาก เขาชอบที่จะเห็นคนอื่นแสดงอาการประหลาดใจ เพราะมันยิ่งตอกย้ำลึกลงไปในใจเขาว่า การตัดสินใจยอมรับท่านผู้ว่าการอย่างเต็มตัวและกลายเป็นประชากรภายใต้การปกครองของท่านนั้น เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด

เขาตบไหล่แดนนิสัน เฮนรี่แล้วพูดว่า "เลิกเหม่อได้แล้ว ไปกันเถอะ ยังมีของดีๆ ให้ดูอีกเยอะ"

แดนนิสัน เฮนรี่ละสายตากลับมาแล้วหันไปถามพาเทล "พวกท่าน... ท่านผู้ว่าการใจกว้างขนาดนี้เชียวหรือ?"

พาเทลมีสีหน้าเลื่อมใส "ใช่ และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ข้าเชื่อสุดใจว่าภายใต้การปกครองของท่านผู้ว่าการ พวกเราจะมีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อยๆ! บอกตามตรงนะ เจ้าลองกลับไปคุยกับพวกลูกพี่ที่เมืองขยะดูสิ ให้พวกเขารีบเข้าร่วมภายใต้บัญชาของท่านผู้ว่าการ"

เมื่อพูดถึงหัวข้อนี้ แดนนิสัน เฮนรี่ก็เริ่มใจเย็นลง "พวกเราก็อยู่ภายใต้การปกครองของผู้ว่าการอยู่แล้วนี่ เราก็เป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธ์เหมือนกันนะ"

พาเทลฟังออกว่านั่นเป็นเพียงคำตอบ เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะเขาอยากให้เมืองขยะเข้าร่วมเพื่อเป็นกำลังสำคัญให้แก่กิจการของท่านผู้ว่าการจริงๆ แน่นอนเขารู้ดีว่าแดนนิสัน เฮนรี่เพื่อนเก่าของเขาเป็นเพียงพ่อค้าเร่ธรรมดาในเมืองขยะ สถานะไม่ได้สูงส่งอะไร เมืองขยะมีประชากรนับแสนคน ถือเป็นชุมชนขนาดใหญ่ คนที่มีอำนาจตัดสินใจที่นั่นคือกลุ่มคนที่เรียกว่า 'ตัวแทน' ตัวแทนทั้งรายใหญ่รายย่อยเป็นผู้กำหนดทิศทางของเมืองขยะทั้งหมด

แดนนิสัน เฮนรี่เป็นแค่พ่อค้าเร่ แม้แต่คุณสมบัติจะเป็นตัวแทนรายเล็กที่สุดเขายังต้องแย่งชิงมาอยู่เลย ดังนั้นเขาจึงไม่มีสิทธิ์มีเสียงในเมืองขยะ พาเทลเพียงแค่หวังลึกๆ ให้แดนนิสัน เฮนรี่กลับไปโน้มน้าวตัวแทนเหล่านั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไร้เดียงสาเกินไป พวกตัวแทนเหล่านั้นกอบโกยเงินทองจากวัตถุดิบ พลังงาน และหยาดเหงื่อของพวกนักเก็บขยะและนักผจญภัยจนอ้วน มีหรือจะยอมปล่อยมือง่ายๆ? นอกจากว่าพวกเขาจะได้เห็นความน่าเกรงขามของท่านผู้ว่าการด้วยตาตัวเอง

พาเทลสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งและกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง เขาลากเฮนรี่ไปดูของดีอย่างอื่นต่อ

นั่นคือผลิตภัณฑ์เหล็กผสมพลาสติก ที่ชุมชนถ้ำร้างผลิตขึ้นมา เมื่อเห็นเหล็กพลาสติกที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เฮนรี่ก็ตกตะลึงอีกครั้ง

"นี่... นี่คือเหล็กผสมพลาสติก? พวกเจ้าผลิตของแบบนี้ออกมาได้ด้วยเหรอ?" เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ตอนแรกที่เห็นเตาหลอม เขาคิดว่าผลิตเหล็กธรรมดาได้ก็เก่งมากแล้ว ในหัวเขายังแอบคำนวณว่า ต่อไปจะขนวัตถุดิบจากเมืองขยะมาผลิตที่นี่ แล้วค่อยขนไปขายที่เมืองฟู่ซิง เส้นทางนี้ทำกำไรได้มากกว่าการขายแร่ดิบหลายเท่า

แต่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อคือ ชุมชนถ้ำร้างไม่ได้ผลิตแค่เหล็ก แต่คือเหล็กผสมพลาสติก! ของสิ่งนี้มีคุณสมบัติเหนือกว่าเหล็กทั่วไปมาก มันสามารถปรับเปลี่ยนตามสูตรการผลิตให้มีความทนทานต่อแรงกดและแรงดึงสูง หรือจะให้มีความยืดหยุ่นปรับรูปทรงได้ง่ายก็ได้

ด้วยสัญชาตญาณพ่อค้า ราคาขายของมันย่อมสูงกว่าเหล็กแน่นอน แต่ก็สูงขึ้นในระดับที่จำกัด เพราะโรงงานผู้ผลิต ไม่ว่าจะเอาไปทำอาวุธ จักรกล หรือวัสดุก่อสร้าง ในการผลิตระดับล่างที่ต้องการปริมาณมากย่อมไวต่อต้นทุน หากราคาเหล็กพลาสติกสูงกว่าเหล็กมากเกินไป พวกเขาก็ยอมใช้เหล็กราคาที่ถูกต่อไป แน่นอนว่าหากเป็นเหล็กพลาสติกสูตรพิเศษที่ใช้ทำลำกล้องปืนหรือโครงสร้างจักรกลที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ ย่อมมีมูลค่าสูงและขายได้ราคาดีมาก

แม้เหล็กพลาสติกเกรดทั่วไปจะทำราคาไม่ได้สูงเท่าไหร่ แต่หากมีกลยุทธ์การตั้งราคาที่เหมาะสม สินค้านี้ก็ไม่มีทางขาดตลาด ในขณะเดียวกัน เท่าที่ดูทั่วทั้งดินแดนรกร้าง มีขุมกำลังน้อยมากที่มีความสามารถในการผลิตเหล็กพลาสติก บางทีกลุ่มอุตสาหกรรมหนักแบล็คเบิร์ด อาจทำได้ แต่กำลังการผลิตของพวกเขาลำพังแค่ใช้เองยังไม่พอ ไม่เคยเห็นพวกเขาเอาออกมาขายข้างนอกเลย จากมุมมองนี้ เหล็กพลาสติกของชุมชนถ้ำร้างแทบจะเรียกได้ว่าเป็นธุรกิจผูกขาดเจ้าเดียวเลยก็ว่าได้

นอกจากจำนวนเงินแล้ว นี่หมายถึงอิทธิพลอันมหาศาล แดนนิสัน เฮนรี่ อดใจไม่ไหวแล้ว!

"พวกนี้ราคาเท่าไหร่? ขายให้ข้าเถอะ!" เขาพูดพร้อมกับถูมือไปมา

"อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ" พาเทลหัวเราะร่า แล้วนำแดนนิสัน เฮนรี่ไปยังอีกที่หนึ่ง

ที่นั่นมีผลิตภัณฑ์ที่ทำจากเหล็กผสมพลาสติก นั่นคือ เสื้อเกราะและหมวกสำหรับทหารราบ พาเทลแนะนำด้วยความภาคภูมิใจ "ดูของพวกนี้สิ ปืนไรเฟิลท่อเหล็ก ยิงใส่อย่างมากก็แค่ทิ้งรอยไว้เท่านั้น!"

พูดจบ เขากลัวว่าเแดนนิสัน ฮนรี่จะไม่เชื่อ จึงหยิบปืนไรเฟิลท่อเหล็กออกมาจริงๆ ของชิ้นนี้ดูหยาบๆแต่มันเป็นอาวุธปืนที่พบเห็นได้ทั่วไปในดินแดนรกร้าง มันคือท่อเหล็กโง่ๆ มัดติดกับด้ามไม้ มีกลไกการยิงแบบง่ายที่สุดสำหรับใช้กับกระสุนดินปืน เนื่องจากขาดการประณีตในงานช่าง พลังทำลายของมันจึงเอาแน่เอานอนไม่ได้ และความแม่นยำยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ถ้าทำออกมาดีก็พอใช่ได้ แต่ถ้าทำไม่ดีก็ไม่ต่างจากไม้ฟืนที่ส่งเสียงดังได้ จะยิงถูกเป้าหรือไม่ขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ

ชุมชนถ้ำร้างมีปืนพวกนี้อยู่นับร้อยกระบอก ซึ่งยึดมาจากพวกโจรกลุ่ม 'นักโทษมรณะ' หลังจากถูกกวาดล้าง ท่านผู้ว่าการไม่ชายตาแลขยะพวกนี้ จึงยกให้พวกเขาไว้ใช้ป้องกันตัว

เสื้อเกราะถูกสวมไว้กับหุ่นเป้าหมาย พาเทลขึ้นลำปืน และจากระยะสิบกว่าเมตร เขากระหน่ำยิงใส่ไปสิบกว่านัด เมื่อสิ้นสุด แดนนิสัน เฮนรี่รีบเข้าไปดูใกล้ๆ มีรอยกระสุนปรากฏอยู่จริง แต่ไม่มีนัดไหนเจาะทะลุเสื้อเกราะนี้ได้เลย หุ่นข้างหลังอาจจะสั่นสะเทือนจนเอียงไปบ้าง แต่ตัวมันไม่ได้รับความเสียหายจริงๆ

พลังป้องกันขนาดนี้ เพียงพอแล้ว แดนนิสัน เฮนรี่ถึงกับลองสวมดูด้วยตัวเอง และพบว่าน้ำหนักอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ เหล็กพลาสติกผสมสามารถรักษาความแข็งแกร่งและความเหนียวไว้ได้ในขณะที่มีน้ำหนักเบา

สิ่งนี้คืออาวุธสังหาร (ในเชิงธุรกิจ) บนดินแดนรกร้าง

ขอเพียงสวมชุดนี้ ปืนไรเฟิลท่อเหล็กที่เกลื่อนดินแดนรกร้างก็จะกลายเป็นเพียงท่อนไม้ในพริบตา

เขานึกภาพออกเลยว่า ถ้าเอาเสื้อเกราะแบบนี้ไปขายที่เมืองขยะ พวกนักเก็บขยะและนักผจญภัยจะคลั่งไคล้มันขนาดไหน

นี่มันคือเงินทั้งนั้น!

"ไม่ต้องพูดแล้ว! ข้าจะซื้อ! เอากระเป๋าเงินของข้าไปเลย!"