บทที่ 41 พนักงาน Xiaomi ที่ไม่เหมือนใคร

บทที่ 41 พนักงาน Xiaomi ที่ไม่เหมือนใคร

เช้าตรู่วันถัดมา ประตูห้องนอนถูกใครไม่รู้ผลักกระแทกโครมเข้ามา

ชายที่หลับอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่นผงะทันที

“สายแล้วเหรอ!?”

เฉินโม่สะบัดหัวลุกขึ้นมา คว้ามือถือมาดู ยังแค่ตี 5 ครึ่ง

ถึงว่าทำไมนาฬิกาปลุกยังไม่ดัง

เขามองไปนอกหน้าต่างเห็นฟ้ากำลังสาง แล้วหาววอด ๆ จากนั้นหันไปมองซุนจื่อเหวยเหมือนกำลังมองคนประหลาด

“นายกินไวอากร้ามาหรือไง ตื่นแต่เช้าเชียว?”

“ตื่นบ้าอะไร ฉันยังไม่นอนเลยต่างหาก แกมาดูนี่เร็ว!”

ซุนจื่อเหวยกระชากเฉินโม่มาที่หน้าเครื่องคอมแล้วโชว์ผลงานที่นั่งทำทั้งคืนด้วยความภูมิใจ

บนจอมีข้อมูลจากเว็บไซต์ Meituan ถูกดึงเข้ามาอย่างเป็นระเบียบตาม Format ที่ตกลงกันไว้ และถูกจัดเก็บลงฐานข้อมูลในเครื่อง

เฉินโม่นั่งลง ลองดูโค้ดประหลาดคร่าว ๆ แล้วก็รู้สึกชื่นใจ

“ใช้ได้สิซุนเจ๋ย อย่างกับฉันตอนสมัยก่อนเลย!”

“แหะ ๆ ฉันมันอัจฉริยะน่า!”

“อัจฉริยะเอ๋ย…แต่โค้ดตรงนี้อาจแยกมาเป็นโค้ดกลาง แล้วให้แต่ละเว็บซื้อกลุ่มตั้งค่ากฎการเก็บข้อมูลเฉพาะของตัวเอง น่าจะช่วยประหยัดแรงได้เยอะนะ

ดูคร่าว ๆ ฉันว่ามีจุดปรับปรุงอีกหลายที่เลย”

ท้อง “โครก~” หนึ่งที

ซุนจื่อเหวยลูบท้องแล้วหัวเราะแหะ ๆ

“นั่งจ้องจอมาทั้งคืน ฉันหิวจนจะตายแล้ว ไปหาอะไรกินก่อนมั้ย เดี๋ยวกลับมาค่อยว่ากัน”

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง สองหนุ่มก็โผล่ไปออกกำลังกายต่อเบา ๆ ในสวนสาธารณะใกล้ ๆ ราว ๆ 7 โมง

พอเกือบ 8 โมงครึ่ง กลับถึงห้อง เฉินโม่ก็นั่งชี้จุดปรับในโค้ด ซุนจื่อเหวยก็นั่งฟังและจด ไม่ถึง 9 โมง เฉินโม่ลองรันโปรแกรมดูอีกครั้ง พอผ่านไม่มีปัญหา

“โอเค งั้นก็เปิดเครื่องทิ้งไว้ให้โปรแกรมมันทำงานยาวไป เดี๋ยวตอนเย็นกลับมาดูผลกัน จากศูนย์ถึงหนึ่งเสร็จแล้ว จากหนึ่งถึงหมื่นก็เหลืองานทำยาว ๆ ล่ะนะ”

เฉินโม่ห่วงสภาพเพื่อน

“จะให้ฉันลางานให้นายสักวันดีไหม จะได้พักเอาแรง? ฉันมีสิทธิขอลาแทนนายได้นะ”

ซุนจื่อเหวยโบกมือ

“ไม่ต้องหรอก คิดว่าฉันเคยเป็น ‘เจ้าแห่งการโต้รุ่ง’ ฟรี ๆ เหรอ? ตอนนี้ฉันกำลังไฮป์สุด ๆ ด้วยซ้ำ ยังแข็งแรงกว่าเมื่อก่อนอีก!”

“ได้สิ ‘เจ้าพ่อโต้รุ่ง’ ตามสบายเถอะนะ”

ทั้งคู่เก็บข้าวของเตรียมไปทำงาน ออกจากบ้านก็แยกกันไปคนละทาง

“เฮ้ย ทางออฟฟิศอยู่ทางนี้นะ”

“ฉันไม่ไปออฟฟิศ”

“ไม่ไปทำงานเหรอ?”

“วันนี้ฉันจะไปจงกวานชุนซื้อของ ตอนบ่ายค่อยเข้าออฟฟิศ ก็ไม่ต้องตอกบัตรนี่นา แกไปก่อนเถอะ”

“เออ… ตามใจละกัน!”

ซุนจื่อเหวยไหล่ตกนิด ๆ ก่อนเดินมุ่งหน้าไปที่ทำงาน

—

จงกวานชุน ตึกไห่หลง

ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ปสะพายกระเป๋า เดินตระเวนไปตามร้านราวกับมีจุดมุ่งหมาย

“เฮ้ย เถ้าแก่ ร้านมีมือถือแอนดรอยด์มือสองไหม? ยี่ห้อไหนก็ได้ เอาถูก ๆ ใช้ได้ ไม่ถึงกับเปิดไม่ติดเป็นพอ!”

บ่ายสองโมง เฉินโม่ถือถุงใบใหญ่มาหยุดที่หน้าบริษัท Xiaomi พอดิบพอดี

พอเข้าไปเจอพี่สาวหน้าฟรอนต์ชื่อ กว่านอิ่งจื้อ

“สวัสดีตอนเช้าครับน้องกว่าน~”

กว่านอิ๋งจื้อมองนาฬิกาแว้บหนึ่ง

“เฉินกง? อ่า… สวัสดีค่ะ…”

นี่มันบ่ายแล้วแท้ ๆ ยังเรียกว่า “เช้า” อีก เขายังกล้าเดินเข้ามาเฉยเลย แถมเมื่อเช้ายังไม่เห็นหน้า ไม่ยักลางานสักคำ

“อ้อ ใช่ เมื่อเช้าไม่เห็นคุณเฉิน นี่คือ…”

“อ๋อ ผมออกไปทำธุระครับ ไปซื้อโทรศัพท์มือสองมาสำหรับงาน”

“แล้ว… บริษัทเรามีฟอร์มลาไปข้างนอกไหมครับ ต้องกรอกหรือเปล่า?”

“ไม่มีเหรอ? งั้นก็ดี ผมก็แค่ออกไปทำงานข้างนอก ไม่ต้องใช้เอกสารอะไรหรอกเนอะ?”

เฉินโม่ยิ้มขำ ๆ แล้วไม่พูดอะไรต่อ “ไปทำงานละ ไว้เจอกันนะครับ~”

“ค่ะ… เจอกันค่ะ”

เธอมองตามหลังเฉินโม่ที่เดินจากไป รู้สึกสับสนเล็กน้อย

เพราะตั้งแต่ตอนสัมภาษณ์จนถึงตอนนี้ พฤติกรรมของเฉินโม่ทำลายทุกอย่างที่เธอเข้าใจเกี่ยวกับ “พนักงานประจำ” ไปหมด

เก่งเทคนิคมาก มีสไตล์ชัดเจน แต่ดูไม่เกรงกลัวหรือเครียดกับการเป็นลูกจ้างเหมือนคนอื่น เหมือนมนุษย์งานที่ช่ำชองมากในแบบของเขาเอง

ขณะที่พนักงานเกือบทุกคนของ Xiaomi ล้วนเห็นงานนี้เหมือน “พันธกิจ” อันยิ่งใหญ่ของตัวเอง เขากลับทำเหมือนมันเป็นแค่งานธรรมดางานหนึ่ง

ถ้าเป็นพนักงานทั่วไป คงโดนเชิญให้ออกไปนานแล้ว แต่นี่เขาเป็นถึง “ผู้จัดการแผนก” เลยนะ นึกไม่ออกว่าประธานเหลยคิดอะไรอยู่

เธอส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วกลับไปตั้งใจทำงานต่อ

พอขึ้นไปถึงโต๊ะ เฉินโม่เปิดกระเป๋า เอาของทั้งหมดออกไปเทลงบนโต๊ะของซุนจื่อเหวย

เสียง “โครมคราม” ก็ดังลั่น

กลายเป็นมือถือสารพัดยี่ห้อ ทั้งในและต่างประเทศ กองพะเนินร่วม 20-30 เครื่อง

ซุนจื่อเหวยที่กำลังฟุบหลับบนโต๊ะสะดุ้งตื่น มองมือถือบนโต๊ะเต็มตา แล้วอ้าปากค้าง

“แกไปปล้นร้านที่จงกวานชุนมาหรือไงเนี่ย?”

เฉินโม่หยิบมือถือขึ้นมาดู

“แกดูถูกจงกวานชุนไปแล้วล่ะ ของใหม่ยังอีกเพียบ! เอาล่ะ มีงานแล้วนะ~”

พูดจบ เฉินโม่ก็สอนซุนจื่อเหวยวิเคราะห์ ROM และเฟิร์มแวร์แอนดรอยด์หลากหลายเวอร์ชัน ศึกษาการปรับแต่งให้รองรับมือถือแต่ละรุ่นแต่ละยี่ห้อ

สอนอยู่ชั่วโมงกว่า ๆ พอซุนจื่อเหวยเริ่มจับทางได้ เฉินโม่ก็ทิ้งให้จัดการต่อคนเดียว

จากนั้นเฉินโม่ก็กลับมาที่โต๊ะตัวเอง เปิดเว็บบอร์ดเทคนิคมือถือ เช่น WiPhone, Jīfēng, Android Forum, Zhongguancun Online ฯลฯ

เขาใช้ชื่อ “เจ้าสำนักกวาดลาน” ออกไปตอบคำถาม ช่วยเหลือผู้ใช้ และเก็บเลเวลในชุมชนออนไลน์ เพิ่มเครดิตให้ตัวเองไปเรื่อย ๆ

อีกทั้งยังสมัครหลายแอ็กเคานต์ เพื่อทดสอบกฎการโพสต์และระบบแบน-ลบข้อความของบอร์ดเหล่านี้ และเตรียมสคริปต์โฆษณาล่วงหน้าตามรูปแบบต่าง ๆ ที่คุ้นเคยในชาติที่แล้ว

พอหันกลับมาอีกที มองดูไฟล์ Excel ที่ตัวเองจดไว้ ในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง เขาเขียนต้นแบบข้อความไว้ได้หมื่นตัวอักษร

เฉินโม่หัวเราะให้ตัวเอง

“ไม่คิดเลยว่าฉันจะมีพรสวรรค์ด้านการพิมพ์ขนาดนี้ น่าจะไปเขียนนิยายลง Qidian เสียจริง ๆ”

ก่อนเลิกงาน เขาก็ไปเช็กงานของสวีเหลียงและจ้าวเต๋อเซิ่งแล้วประหลาดใจที่ทำไมพวกเขาทำงานคืบหน้ามากกว่าที่คาดไว้เยอะ

งานที่กะว่าต้องใช้สามวัน สองคนนี้ทำจะเสร็จภายในวันเดียว

นี่แหละแรงขับเคลื่อนของการทำงานล่วงเวลาจนเป็นนิสัย

เฉินโม่แอบทอดถอนใจ แม้จะวางแผนงานให้พอเหมาะกับเวลางานปกติ แต่คนพวกนี้ชินกับการลุยข้ามคืนแล้ว สุดท้ายก็ยังทำเกินตารางอยู่ดี

“ยังต้องใช้เวลาแก้กันอีกเยอะ”

หกโมงเย็น เฉินโม่เลิกงานตรงเวลา กลับบ้านไปทำโปรเจกต์เสริมต่อ

วันถัดมา

รูปแบบการทำงานของเฉินโม่ก็คล้าย ๆ เดิม แต่วันนี้ระหว่างทดสอบฟอรั่ม เขาก็เจอปัญหาในโค้ดบางจุด

หลังพูดคุยกับสวีเหลียงและจ้าวเต๋อเซิ่ง ทั้งสองก็เริ่มเข้าใจว่า “หัวหน้า” คนนี้ไม่ธรรมดา ทั้งความสามารถทางเทคนิคและเข้าใจระบบธุรกิจ

พอถึงวันพฤหัสเช้า เฉินโม่ขออนุญาตลาหยุดครึ่งวันจากหลีว่านเฉียง ซึ่งอีกฝ่ายก็อนุมัติทันทีแบบง่ายดาย

ตกเที่ยง

พอเลิกงานพักเที่ยง กว่านอิ๋งจื้อก็เห็นเฉินโม่สะพายกระเป๋าเดินออกจากบริษัทและร้องเพลงแปลกๆอย่างอารมณ์ดี

「22 เม.ย. บ่าย เฉินโม่ลากิจครึ่งวัน เหตุผลไม่ทราบ」

ช่วงบ่ายสองโมง สวีเหลียงและจ้าวเต๋อเซิ่งสังเกตว่าหัวหน้าเฉิน คนที่พวกเขาเพิ่งปรับความเข้าใจว่าเขาคือ “มือดีที่แท้จริง” ดันหนีงานอีกแล้ว

ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ: นิยาย By Khram https://www.facebook.com/profile.php?id=61573177665223