บทที่ 66 คำอธิบาย

“เพราะภารกิจกำลังจะจบแล้วงั้นเหรอ?” โจวไท่ฝูขมวดคิ้วถาม

“ก็น่าจะใช่” สวี่เหวินเหลือบตามองตึกเรียนที่อยู่ตรงหน้า แววตาเธอแฝงไปด้วยความกังวล “เราเพิ่งจะฆ่าคนต่อหน้าพวกเขาแท้ ๆ แต่กลับไม่มีใครแสดงท่าทีอะไรเลย”

…

สองชั่วโมงก่อน ห้อง 404

“คุณหมอ!” เจ้าอ้วนตาโตด้วยความตกใจเมื่อเห็นเจียงเฉิงดึงกล้องวิดีโอออกมาจากใต้เตียง “คุณเอาไปซ่อนไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

เจียงเฉิงถือกล้องขึ้นมากดเปิดหน้าจอ “นี่นายกำลังโทษฉันรึไง? ไว้คราวหน้าจะบอกล่วงหน้าสักอาทิตย์ก็ได้”

เจ้าอ้วน “…”

แต่เพราะรู้จักกันมานาน เจ้าอ้วนก็ชินกับคำเหน็บแนมแบบนี้แล้ว ไม่นานก็ขยับเข้ามาใกล้ “คุณหมอ แล้วเราจะออกเดินทางเมื่อไหร่?”

“รออีกหน่อย”

“แต่เวลาไม่รอเรานะ” เจ้าอ้วนเหลือบตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างกระวนกระวาย ฟ้าข้างนอกเริ่มสว่าง กลุ่มอื่นก็ออกไปกันหมดแล้ว “เรามีเวลาถึงเที่ยงคืนพรุ่งนี้ ถ้ายังหาเบาะแสไม่เจอก่อนที่จะถึงตอนนั้น…”

ยังพูดไม่ทันจบ ร่างของเจียงเฉิงก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เจ้าอ้วนรีบหันมามอง เห็นใบหน้าของเขาซีดขาวผิดปกติ “คุณหมอ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

เจียงเฉิงวางกล้องลงอย่างเงียบ ๆ อาการสั่นค่อย ๆ ทุเลาลง “เจ้าอ้วน…” เขาพูดช้า ๆ “ฉันรู้แล้วว่าทำไมเมื่อวานถึงไม่มีใครตาย”

การเปลี่ยนเรื่องกะทันหันทำให้เจ้าอ้วนตามไม่ทัน เขาถามเสียงแผ่ว “ทำไม?”

เจียงเฉิงส่งกล้องให้ มุมภาพจับเฉพาะช่วงขาและเท้าของผู้คน เจ้าอ้วนขมวดคิ้ว ยังไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร จนกระทั่ง…เขาเห็นรองเท้ากีฬาคู่หนึ่งปะปนอยู่ในกลุ่มขาทั้งเจ็ดคู่ เจ้าของรองเท้าเดินเขย่งปลายเท้า ฝีเท้าเบาอย่างผิดปกติ

“นี่มัน…” เจ้าอ้วนกำกล้องแน่น จ้องภาพบนหน้าจอ ก่อนจะอุทาน “โหลวอี้?!” แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรได้ “คนที่ตายเมื่อวานก็คือโหลวอี้! แล้วโหลวอี้ที่อยู่ตอนนี้… เป็นผี!”

เขาหันขวับไปมองเจียงเฉิง ซึ่งกำลังไล่ลบวิดีโอ

“คุณ… คุณรู้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วใช่ไหม?” เจ้าอ้วนถามอย่างตื่นตระหนก “ถึงได้กล้านอนหลับสบายแบบนั้น เพราะคุณรู้ว่าผีอยู่ที่ไหน!”

เจียงเฉิงเหลือบตามองอย่างมีนัย เจ้าอ้วนหดคอกลับทันที

“คุณหมอ…” ผ่านไปสักพักหนึ่ง เจ้าอ้วนก็บ่นพึมพำ “สมองผมสู้คุณไม่ได้หรอกนะ ถ้าคุณคิดอะไรออกคราวหน้า ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหม? เมื่อคืนผมกังวลจนแทบไม่ได้นอนเลย”

เจียงเฉิงเก็บของใส่กระเป๋า กล้องถูกยัดลงไปก่อนที่เขาจะสะพายขึ้นบ่า “สองข้อ ข้อแรก เมื่อคืนฉันแค่มีสมมติฐาน มันเพิ่งได้รับการยืนยันเมื่อครู่นี้เอง ข้อสอง…” เขาหยิบช็อกโกแลตที่กินเหลือครึ่งนึงใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วถอนหายใจ “เจ้าอ้วน ลองคิดดูสิ ถ้าฉันบอกความจริงกับนายตั้งแต่เมื่อคืน นายจะนอนหลับลงเหรอ?”

เจ้าอ้วนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ต้องยอมรับ ถ้ารู้ว่าผีพักอยู่ในห้องติดกัน เขาคงลืมตาโพลงทั้งคืน ไม่ต้องพูดถึงการนอนหลับเลย เขาสะบัดความกังวลออกอย่างรวดเร็ว ยัดของที่คิดว่ามีประโยชน์ลงกระเป๋า แล้วถามเจียงเฉิง “คุณหมอ แล้วต่อไปเราจะทำยังไง? ยังไงซะผีก็แฝงตัวเข้ามาในกลุ่มเราแล้ว”

เจียงเฉิงครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบ “ตอนนี้มันคงยังไม่มีเวลามายุ่งกับเรา มันอยู่กับเจินเจี้ยนเหริน ที่ห้องอุปกรณ์”

เจ้าอ้วนเม้มปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความเศร้า “ดูท่าพี่เทวดาผู้พิทักษ์คงไม่รอด…”

เจียงเฉิงไม่สนใจผู้ชายอยู่แล้ว และไม่ใส่ใจว่าชะตากรรมของเจินเจี้ยนเหรินจะเป็นยังไง เขาเพียงหวังให้เจินเจี้ยนเหรินถ่วงเวลาให้เขาได้นานที่สุด

หลังฝนหยุด อากาศก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก เจ้าอ้วนดึงแจ็กเก็ตมาสวม แต่ความเย็นก็ยังแทรกซึมเข้ามาใต้ผิว ทุกครั้งที่ลมพัด หยดน้ำฝนก็ร่วงลงมาจากใบไม้เหนือศีรษะ

“คุณหมอ เราจะไปหาหัวหน้าแผนกหลี่ที่ไหน?”

“เราจะหาเธอทำไม?”

เจ้าอ้วนรู้ทันนิสัยของอีกฝ่าย “คุณหมอ ผมรู้นะว่านี่ก็เป็นหนึ่งในเล่ห์เหลี่ยมของคุณอีกแล้วใช่ไหม… คุณกำลังจะไปหลอกใครอีกล่ะ”

เจียงเฉิงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ

ไม่นานเจ้าอ้วนก็พูดต่ออย่างลังเล “คุณหมอ ทั้งคู่จากห้อง 405 น่าจะตายแล้ว แต่ผมว่าสวี่เหวินจากห้อง 406 ก็ดูไม่เลว แถมยังยอมแบ่งข้อมูลให้เราอีก” เขาหยุดเล็กน้อย “ผมว่าหลอกเธอมันไม่ดีนะ ถ้าร่วมมือกันน่าจะดีกว่า…”

เจียงเฉิงหยุดเดินแล้วหันมามองนิ่งจนเจ้าอ้วนรู้สึกเย็นวาบสันหลัง

“คุณหมอ…” เจ้าอ้วนตัวสั่น “มีอะไรเหรอ?”

สายตาของเจียงเฉิงยังคงตรึงอยู่ที่เขา จนเมื่อเจ้าอ้วนแทบจะทนไม่ไหว เขาถึงถามว่า “นายชอบเธอรึไง?”

เจ้าอ้วนถึงกับงง พอตั้งสติได้ก็รีบตอบแบบกระอักกระอ่วน “คุณหมอ พูดอะไรของคุณเนี่ย?”

“งั้นนายก็ไม่ได้ชอบเธอ” เจียงเฉิงพยักหน้าเหมือนยืนยันอะไรบางอย่าง “แล้ว… นายรู้จักเธอรึเปล่า?”

“ไม่…”

“ถ้างั้นนายต้องเข้าใจเธอสิ” เจียงเฉิงเชิดคางขึ้น

“ไม่” เจ้าอ้วนรีบโบกมือ “ผมไม่ได้พูดแบบนั้นนะ ผมเพิ่งเจอเธอที่นี่ครั้งแรก สาบานเลยว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นตัวจริงมาก่อน” เขายกมือขึ้นสาบาน สีหน้าของเจียงเฉิงในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

ผ่านไปไม่กี่วินาที เจียงเฉิงก็ยิ้มขึ้นมา ล้วงมือไปตบไหล่เขาเบา ๆ แต่ยังไม่ทันที่เจ้าอ้วนจะโล่งใจ ก็รู้สึกว่าคอเสื้อถูกกระชากอย่างแรง วินาทีต่อมาเจียงเฉิงก็ก้มลงมองด้วยสายตาดำมืด

“ฉันสงสัยนะ ว่าทำไมนายถึงยอมสาบานแทนคนแปลกหน้าที่ตัวเองบอกว่าไม่รู้จัก? ถึงขั้นยอมเดิมพันด้วยชีวิต…” เสียงของเจียงเฉิงเย็นเยียบ “เจ้าอ้วน ฉันอยากฟังคำอธิบายจากปากนาย”