บทที่ 45 สูญหาย

ประตูห้องส้วมห้องแรกถูกผลักเปิดออก หลงเทารีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง เเขาไม่กล้าทำเสียงแม้แต่น้อยห้องน้ำแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่นัก  มีห้องส้วมแค่ห้าห้อง ผนังของแต่ละห้องก็ไม่ได้สูง หากใครยืนเขย่งก็สามารถมองข้ามเข้ามาได้ง่าย ๆ

หลงเทาขดตัวอยู่ในห้องที่สี่

ตึง ตึง!

ประตูห้องที่สองและสามถูกผลักเปิดทีละบาน เสียงประหลาดหยุดลงตรงหน้าห้องที่เขาอยู่ เวลาราวกับหยุดนิ่งไปในชั่วขณะนั้น หลงเทาตัดสินใจแล้ว เขาจะพุ่งเปิดประตูแล้ววิ่งออกไป! แต่ยังไม่ทันได้ขยับ ประตูห้องข้าง ๆ ก็เปิดออกอย่างกะทันหัน ปรากฏว่าเป็นห้องส้วมที่อยู่ด้านในสุด บานพับเก่าดังเสียดหู อย่างน่าขนลุก สิ่งนั้น…มันข้ามห้องของเขาไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกระแทกกลับมาอีกครั้ง สิ่งนั้น...เดินออกจากห้องน้ำไปแล้ว เสียงแปลกประหลาดค่อย ๆ จางหายไป มันไปแล้วงั้นเหรอ!? ขาของหลงเทาอ่อนแรง เขาทรุดลงกับพื้น ความรู้สึกโล่งอกที่พลุ่งพล่านเข้ามานั้น... ไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำพูด ครึ่งนาทีต่อมา เขากัดฟันพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น ไม่ใช่เพราะความกล้าหาญอะไรเลย  แต่เขาแค่กลัวว่า สิ่งนั้นอาจย้อนกลับมา

เขาแนบหูฟังอยู่กับประตูเงียบ ๆ เพื่อจับความเคลื่อนไหว จากนั้นจึงค่อย ๆ แง้มประตูออกอย่างระมัดระวังห้องน้ำว่างเปล่า หลงเทารู้สึกดีใจวาบขึ้นมา เขารีบคลานออกจากห้องส้วมอย่างเงียบเชียบ ทุกก้าวที่เดิน เขาเขย่งปลายเท้าเพื่อไม่ให้เกิดเสียง ทางออกอยู่ใกล้ขึ้นมา แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูออกจากห้องน้ำ ความเย็นยะเยือกบางอย่างก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง มันทำให้เขาสั่นสะท้านทั้งตัว เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต

เขาหันหลังกลับแทบจะในอัตโนมัติ คอของเขาดังกรอบแกรบราวกับน็อตสนิมที่ถูกหมุนด้วยแรงฝืน และที่ด้านหลังของเขานั้น…ไม่มีผี ไม่มีอะไรเลย ขณะที่เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก และกำลังจะละสายตากลับไป แววตาของเขาก็พลันไล่ผ่านไปที่กระจกหน้ากระจกอ่างล้างหน้า เหมือนกับโดนฟ้าผ่ากลางใจ กระจกในห้องน้ำชายเต็มไปด้วยฝุ่นและรอยร้าว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่หลงเทาใส่ใจเลย ลูกตาของเขาสั่นระริก เพราะเงาสะท้อนในกระจกนั้น  เขาเห็น…ขาคู่หนึ่ง ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา!

ลมสายหนึ่งพัดขึ้นในพื้นที่ปิดทึบ ขาคู่นั้น...แกว่งไกวอยู่กลางอากาศ หลงเทาสะท้านเฮือก เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า แล้วเขาก็เห็น...ดวงตาสีแดงฉาน แฝงไปด้วยพิษร้าย มันแฝงตัวอยู่ในม่านผมสีดำที่หนาแน่น ดวงตาคู่นั้นไม่ใช่เพียงมอง แต่มันเหมือนจ้องเสียบทะลุหัวใจ

หลงเทาอ้าปากออก แต่กลับไร้เสียงใดหลุดลอดออกมา ปากของเขาค่อยๆ อ้าออกกว้าง กว้างเกินกว่าที่มนุษย์ควรจะทำได้ มุมปากฉีกขาด โลหิตพุ่งกระจาย เสียง กร๊อบ ครั้งสุดท้ายดังขึ้น… แล้วทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบงัน หยดเลือดเม็ดหนึ่ง หยดลงบนดวงตาที่เบิกโพลงของผู้ตาย

“ทำไมหลงเทานานจังวะ?” โจวไท่ฝูมองไปตามทางเดิน พลางบ่นอย่างหงุดหงิด

ผ่านไปครู่หนึ่ง จางอิ้นอิ้นพูดขึ้นเบาๆ

“เขาท้องเสียหนักน่ะสิ” จากนั้นก็พึมพำกับตัวเอง “แต่มันก็นานเกินไปจริงๆ นะ…”

คำพูดนั้นทำให้โจวไท่ฝูรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา เขาบี้ก้นบุหรี่ในมือ แล้วขมวดคิ้ว ทางเดินที่เคยคุ้นตา...พลันดูเย็นเยียบขึ้นมาทันที

“เขาไปนานแค่ไหนแล้ว?”

“ฉันไม่แน่ใจ…” จางอิ้นอิ้นตอบเสียงเบาหวิว “แต่น่าจะเกินยี่สิบนาทีแล้ว”

สีหน้าของโจวไท่ฝูเคร่งเครียด เขาวิ่งพรวดไปทางห้องเรียนดนตรี

จางอิ้นอิ้นตกใจ เธอรีบถามไล่หลัง “คุณโจว จะไปไหนคะ?”

“ไปขอกำลังเสริม!” โจวไท่ฝูตอบโดยไม่หันกลับ

“เธอรออยู่ตรงนี้แหละ!”

“ฉะ…ฉันไม่กล้า!” จางอิ้นอิ้นเองก็รู้ว่าสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล เธอรีบวิ่งตามเขาไป

ทั้งสองค่อยๆ เร่งฝีเท้าจนกลายเป็นวิ่ง เหมือนกับว่า คนที่วิ่งช้าที่สุด…จะต้องถูกผีจับตัวไป

การซ้อมเพิ่งจะจบลง เจียงเฉิงกับคนอื่นๆ กำลังช่วยกันเก็บของ โจวไท่ฝูที่เคยชินกับการใช้ชีวิตสบายๆ ถึงกับหอบเหนื่อยเพียงเพราะวิ่งมาแค่ระยะสั้น ๆ สุดท้ายจางอิ้นอิ้นก็เป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทุกคนฟัง

"พวกนายไม่ได้แวะไปดูเขาก่อนกลับมาหรอกเหรอ?" โหลวอี้ถามขึ้น เพราะไม่ว่าใครก็คงไม่คิดว่าผีจะปรากฏตัวตอนกลางวัน แถมยังมีคนอยู่เต็มไปหมด

“อย่าตื่นตระหนกไปก่อน” เจียงเฉิงก้าวออกมาข้างหน้า “เรายังไม่รู้อะไรแน่ชัด” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ในใจเขาก็เริ่มรู้สึกว่าเรื่องของหลงเทานั้นคงไม่ดีนัก

“รู้ตำแหน่งห้องน้ำมั้ย?” สวี่เหวินถาม

“รู้สิ”

โจวไถฟูหันไปมองเวที จากนั้นก็ถามเสียงอ่อนแรงว่า “พวกเราจะพาผู้หญิงคนนั้นไปด้วยมั้ย?” เขาหมายถึงหญิงสาวที่มาต้อนรับพวกเขาตั้งแต่เข้ามาในตึกนี้ พูดอีกอย่างก็คือ โจวไท่ฝูคิดจะเอาหญิงสาวคนนั้นมาเป็นเหยื่อล่อ ถ้าหลงเทาไม่เป็นอะไร ก็ดีไป แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นก็จะได้ตายก่อน

“หา” เจิ้นเจี้ยนเหรินที่เงียบมาตลอดแค่นหัวเราะ “ไม่แนะนำให้ทำแบบนั้นนะ อย่าไปหาเรื่องกับโลกนี้จะดีกว่า”

เจียงเฉิงกับสวี่เหวินก็เห็นด้วยกับเขา ต่างก็เคลื่อนไหวโดยไม่พูดอะไร มุ่งหน้าไปทางทางออก แต่ก็ไม่ทันได้ไปถึงไหน ผู้หญิงที่พวกเขาเอ่ยถึงกลับเดินเข้ามา แล้วถามออกมาตรงๆ ว่า “เพื่อนของพวกคุณอยู่ที่ไหน?”

ทุกคนเงียบ หญิงสาวเริ่มสีหน้าเปลี่ยนไป ดูกระวนกระวายมากขึ้น เหงื่อเปียกหน้าผากจนเส้นผมแนบติดกับผิวหน้า “หรือว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเขาแล้ว?”

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของสวี่เหวินก็เปลี่ยนไป แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร เจียงเฉิงก็แทรกขึ้นว่า “ไม่เป็นไร เขาแค่ปวดท้องมากจนหมดแรง เลยกลับไปพักก่อนแล้ว”

“อ้อ” สีหน้าของหญิงสาวค่อย ๆ กลับมาแดงระเรื่ออีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง กลุ่มนักเรียนกลุ่มหนึ่งก็เดินผ่านมา ในกลุ่มนั้นมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวมแว่นขอบกลม แววตาคมกริบของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนนั้น “คุณเฟิง?”

หญิงสาวตอบรับ เธอบอกกับกลุ่มของเจียงเฉิงว่าเธอยังมีธุระต่อ จึงต้องขอตัวไปก่อน

เจียงเฉิงพยักหน้า “ครับ พวกเรากลับกันเองได้”

“แล้วซ้อมครั้งหน้าจะเป็นเมื่อไหร่เหรอ?”

คำถามนี้ทำให้หญิงสาวนิ่งคิดไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบว่า “คงต้องรอให้ทางเบื้องบนตัดสินใจก่อน”

หลังจากเธอจากไป กลุ่มของเจียงเฉิงก็พากันมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำที่หลงเทาเคยอยู่ สีหน้าทุกคนซีดเผือด แม้แต่โจวไท่ฝูและจางอิ้นอิ้นที่เคยไปที่นั่นมาก่อนแล้ว ก็ยังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง