บทที่ 44 จังหวะ
บทที่ 44 จังหวะ
ไม่มีตัวเลือกอื่นอีกแล้ว ท้ายที่สุด เป็นสวี่เหวินที่ตัดสินใจเดินเข้าไปหาหญิงสาวซึ่งยืนรอพวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ หญิงสาวดูอึดอัดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเลว่าห้องน้ำชายในชั้นนี้ถูกปิดใช้งานแล้ว... แต่ถ้าหลงเทาไม่ถือสาล่ะก็…
สีหน้าของหลงเทาซีดลงทันทีจากความปวดที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน เห็นได้ชัดว่าเขา ‘ไม่ถือสา’ หญิงสาวพาเขาไปยังห้องน้ำ สวี่เหวินจึงสั่งให้โจวไท่ฝูและจางอิ้นอิ้นตามไปด้วย ถึงโจวไท่ฝูจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของสวี่เหวิน เขาไม่มีทางเลือก ส่วนจางอิ้นอิ้นนั้นยังคงมีสีหน้าหวาดหวั่นไม่เปลี่ยน
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะก้องไปทั่ว หญิงสาวเดินเร็วมาก ในใจหนึ่ง เธอกังวลถึงหลงเทา อีกด้านหนึ่งก็ต้องรีบกลับไปซ้อม เพราะถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้น ความรับผิดชอบก็อยู่ที่เธอ หลังจากที่เลี้ยวตรงหัวมุม หญิงสาวหยุดชะงักก่อนจะชี้ไปที่ทางเดิน
“เดินตรงไปเรื่อย ๆ จะเจอห้องน้ำ ที่นี่ค่อนข้างลับตาคน เลยไม่ค่อยมีใครมา”
เธอหันกลับมามองหลงเทา
“เพื่อนนายยืนเฝ้าอยู่แบบนี้ รับรองว่าต้องปลอดภัยแน่”
“ขอบคุณมากนะ...” หลงเทาพูด
“ฉันยังมีธุระต้องทำ ไม่อยู่รอนะ”
หญิงสาวหันหลังเดินจากไป พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คดูเหมือนมีเรื่องเร่งด่วน หลังจากเธอจากไป บรรยากาศก็เย็นยะเยือก โจวไท่ฝูบ่นอุบอิบ พร้อมเร่งให้หลงเทารีบไป
“ฉันไปแล้วนะ”
หลงเทาก้าวสองสามก้าวก่อนจะหยุดและหันกลับมาอ้อนวอน
“นายต้องรอฉันนะ ห้ามเดินไปเองคนเดียว”
“ได้ ได้ รอแน่”
โจวไท่ฝูโบกมืออย่างใจร้อน หลงเทาจึงเดินลึกเข้าไป ห้องน้ำอยู่ไกลกว่าที่เขาคิดไว้ มันอยู่ปลายทางเดินซ้ายมือ
ตลอดทาง เขาเดินผ่านห้องเรียนหลายห้องที่ถูกทิ้งร้างมานาน เห็นได้จากฝุ่นที่เกาะจับตรงลูกบิดประตู บรรยากาศแบบนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกเหมือนเป็นแขกที่ถูกส่งย้อนเวลากลับไป เขาเริ่มตั้งคำถามกับอดีตของโรงเรียนแห่งนี้ ยิ่งเขาคิดก็ยิ่งเหมือนถูกบางสิ่งจากอดีตเรียกหา
ภาพเหตุการณ์ไม่รู้จบปรากฏในใจของเขา เขาเดินต่อไปอย่างไร้สติ เสียงฝีเท้าดังก้องกังวานในทางเดินที่ว่างเปล่า เหมือนคนที่เดินมุ่งไปยังปลายทางสุดท้ายของชีวิต
เขา... มาถึงแล้ว ตลอดทาง เขาระวังตัวอย่างมาก ในหัวเต็มไปด้วยความระแวงว่าประตูสักบานอาจจะเปิดผางออกมา พร้อมกับปีศาจกระโจนใส่ แม้ในตอนที่มายืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ หัวใจของเขาก็ยังเต้นแรงไม่หยุด ทางซ้ายคือห้องน้ำหญิง มันคือจุดหมายของเขา เขาสูดลมหายใจเข้าลึก
“มีใครอยู่ไหม?”
ไม่มีคำตอบ ความเงียบงันราวสุสานปกคลุมไปทั่ว ทันทีที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปในห้องน้ำ เปลือกตาข้างขวาก็กระตุกวูบ เขาหยุดนิ่ง ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว มันเป็นฉากจากภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องหนึ่งที่เขาเคยดูเมื่อนานมาแล้ว เขาจำชื่อเรื่องไม่ได้ แต่ฉากนั้นยังชัดเจนไม่เคยจาง
ตัวเอกหญิงถูกลวงให้เข้าไปในห้องน้ำ หลังจากนั้น เธอก็สูญเสียร่างท่อนล่าง ดวงตาถูกผีที่ซ่อนตัวอยู่ควักออกมา เพราะเธอหนีไม่ทัน จากที่เขาเข้าใจในตอนนี้ พวกเขาก็คงไม่ต่างจากตัวเอกในหนังสยองขวัญ และดูเหมือนจะวางบทบาทไว้แล้วด้วย เพราะงั้น…
เขาค่อย ๆ ถอยหลังกลับ และหันไปมองด้านหลัง นั่นคือห้องน้ำชาย ดูจากสภาพแล้ว มันคงจะถูกปล่อยทิ้งร้างมานานมาก ประตูเหล็กสีฟ้าอ่อนแง้มไว้นิดหน่อย สีลอกหลุดออกมาเผยให้เห็นสนิมด้านใน เมื่อเทียบกันแล้ว ห้องน้ำหญิงดูดีกว่ามาก ประตูเปิดอ้าเผยให้เห็นผนังกระเบื้องสีขาวสะอาด จากจุดที่เขายืน เขามองเห็นอ่างล้างหน้าที่สะอาดสะอ้าน มีขวดเจลล้างมือถูกวางไว้ที่มุมหนึ่ง กระจกบานใหญ่สะท้อนแสงอ่อน ๆ อย่างนุ่มนวล
ทุกอย่างดู… ‘พร้อมเกินไป’
และนั่นเองที่กระตุ้นสัญชาตญาณระวังภัยของเขาให้ทำงาน
หลงเทาผลักเปิดประตูเหล็กของห้องน้ำชายโดยไม่ลังเล เสียงเอี๊ยดของบานพับแหลมบาดหู แต่เขาไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว ในความคิดของเขา เสียงนี้ต่างหากที่หมายถึง ‘ความปลอดภัย’ ถ้าเขาเชื่อผู้หญิงคนนั้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำหญิง นั่นแหละคือ กับดัก ตอนนี้เขาอาจตกอยู่ในอันตรายแล้วก็ได้
ความมั่นใจนั้นยังคงอยู่กับเขาตลอดเวลาที่ใช้ห้องน้ำ เขารู้สึกโล่งใจตอนที่รูดกางเกงขึ้น แต่ก่อนที่เขาจะเปิดประตูห้องส้วมออก เสียงแปลก ๆ ก็ดังขึ้น
ตึง ตึง ตึง!
เสียงไม่ดังมาก และไม่ได้อยู่ใกล้ตัวเขา หลงเทาเงยหน้าขึ้นมองเพดานที่เหลืองเก่า เสียงนั้นเหมือนจะมาจากข้างบน เขาตั้งใจฟัง และค่อย ๆ รู้สึกว่าเสียงนั้นมีจังหวะบางอย่าง จังหวะที่... ดึงดูดใจอย่างประหลาด
หลงเทาเคาะเท้าตามจังหวะนั้นเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
เสียงกลองงั้นหรือ?
ไม่ใช่... หลงเทาพยายามนึกให้ออก เสียงนี้แข็งกระด้างกว่ากลอง แต่เขาก็ไม่รู้จักเครื่องดนตรีมากพอจะระบุได้แน่ชัด
ตึง ตึง ตึง!
จังหวะนั้นเร็วขึ้น ทุกการกระแทกเหมือนกดลงตรงหัวใจของเขาโดยตรง ร่างกายของเขาสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้
เสียงจังหวะนั้นยิ่งชัดเจนและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงจังหวะสุดท้าย แต่เสียงสุดท้ายนั้น...ไม่เหมือนกับก่อนหน้า
เพราะมันไม่ได้มาจากด้านบน แต่มาจากอีกฝั่งหนึ่ง ห้องน้ำหญิง!
ทำไมถึงมีใครมาทำอะไรในห้องน้ำหญิง? หรือว่า... มันคือ "สิ่งนั้น"...?
จังหวะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และไม่นานก็มาหยุดลง... ตรงหน้าห้องน้ำชาย
ร่างของหลงเทาแข็งทื่อ เพราะเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า อาคาร C นี้มีเพียง สี่ชั้น และตอนนี้เขาอยู่ชั้นบนสุด งั้นแล้วเสียงเมื่อกี้มันมาจาก ‘ข้างบน’ ได้ยังไง!?