บทที่ 39 ปลอมตัว

"นายตื่นมาวันนี้เพราะอะไร?"

เจ้าอ้วนตอบง่าย ๆ "เพราะเสียงกรีดร้องของเด็กสาวในชุดนอนน่ะสิ เธอกรี๊ดลั่นเลย"

"ใช่ แล้วพอออกจากห้องมา นายเห็นอะไร?"

"ทุกคนมุงกันอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง บนพื้นมีเลือดเป็นแอ่งใหญ่" เขาว่าพลางพยายามนึก

"แล้วเด็กสาวในชุดนอนล่ะ?"

"เธอ..." เจ้าอ้วนขมวดคิ้วคิดอย่างจริงจัง "เธอนั่งทรุดอยู่กับพื้นเหมือนช็อกไปแล้ว ยังร้องไม่หยุดจนถูกผู้ชายที่ใส่หมวกตบหน้าไปทีนึง"

"จำได้ไหมว่าเธออยู่ตรงไหน?"

"ได้" เจ้าอ้วนยังงง ๆ แต่เขาก็ตอบ "เธออยู่ด้านหลังสุดเลย" เขาอธิบายชัดเจนถึงสถานการณ์ตอนนั้น "มันมีอะไรผิดตรงไหนเหรอ?"

"แน่นอนว่ามี" เจียงเฉิงตอบเสียงเรียบ "ตำแหน่งของเธอมันผิด ห้องที่เจอศพผู้หญิงไม่มีหมายเลข แต่ดูจากการจัดเรียงก็น่าจะเป็นห้อง 414 นั่นแปลว่าจากสี่ห้องที่พวกเราอยู่ ห้อง 407 ของเราน่ะใกล้ที่สุด แถมตอนนั้นก็สว่างแล้ว ถ้าเธอออกมาจากห้อง 407 จริง ๆ เธอก็น่าจะเห็นกองเลือดตั้งแต่ประตูห้อง แล้วทำไมเธอถึงไม่กรีดร้องตรงนั้น? ทำไมถึงมาร้องลั่นตอนถึงหน้าห้อง 414 แล้วทรุดลงที่ตรงนั้นแทน?" เขาจ้องเจ้าอ้วน "เธอก็ไม่ได้ตาบอดซะหน่อย"

เจ้าอ้วนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ แต่มันก็ดูน่าสงสัยจริง ๆ

"นั่นแค่ข้อแรก" เจียงเฉิงไม่ปล่อยให้เขาพูดแทรก

"ข้อที่สอง เด็กใหม่เพิ่งมาคืนแรก แถมรูมเมทก็หายไป เธอเอาความกล้าจากไหนถึงกล้าเปิดประตูออกมาเอง? ไม่กลัวเลยหรือไง?" เขาเน้นเสียง "ถ้าเป็นฉันนะ ไม่มีทางกล้าแน่ ๆ"

"แล้วข้อที่สามล่ะ?"

เจียงเฉิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ "มีคนไปแตะร่างผู้ตายก่อนที่พวกเราจะไปถึง"

เจ้าอ้วนทำหน้าครุ่นคิด กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เจียงเฉิงก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

"ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร ว่าวิญญาณอาจจะทำอะไรกับศพใช่ไหม?" เจ้าอ้วนพยักหน้า ในภารกิจที่แล้ว ศพของพี่เหนียนก็ถูกลากไปผูกห้อยหัวบนไม้กางเขน ส่วนเซี่ยอวี่ก็ถูกห่อผ้าห่มทรมานจนตาย

"แต่มันประหลาดตรงนี้แหละ" เจียงเฉิงพูดต่อ "ผู้หญิงคนนั้นมีบาดแผลแค่จุดเดียว ก็คือขากรรไกรที่หายไป แต่ปุ่มกระดุมรอบคอกลับเปลี่ยนไป"

"กระดุม?" เจ้าอ้วนขมวดคิ้ว

"ใช่" เจียงเฉิงพยักหน้า "เธอสวมกี่เพ้าที่มีกระดุมสามเม็ดตรงคอ ตอนที่เราเจอเธอครั้งแรก เธอจะติดกระดุมแค่สองเม็ดบนเท่านั้น ตอนที่ออกมาเพราะคนห้อง 404 กรี๊ด เธอก็ยังติดอยู่แค่สองเม็ด แต่ตอนที่เธอตาย กระดุมกลับติดครบทั้งสามเม็ด ฉันไม่คิดว่าวิญญาณจะใจดีขนาดช่วยติดกระดุมให้หลังฆ่าเธอหรอกนะ"

เขาเหลือบมองไปทางหอพัก "เพราะงั้น คำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุดก็คือ มีคนแอบตรวจดูศพอย่างละเอียดหลังเธอเสียชีวิต แต่ตอนจะกลบเกลื่อนหลักฐานกลับพลาดเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้"

"หมอครับ" เจ้าอ้วนรีบพูดแทรก "ผมเข้าใจเกือบทั้งหมดนะ แต่เรื่องกระดุมนี่ มันเป็นไปไม่ได้เหรอที่เธอจะเป็นคนติดเอง?"

"ไม่ได้" เจียงเฉิงตอบหนักแน่น

"ทำไมล่ะ?"

เขายกมือขึ้นแตะอกแล้วตอบเรียบ ๆ "ง่ายมาก—ถ้าเธอติดกระดุมหมด เธอจะหายใจไม่ออก"

เจ้าอ้วนเบิกตากว้างนึกถึงรูปร่างอันสะดุดตาของผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะพยักหน้าแรง "คุณหมอพูดถูกเลยครับ! เห็นด้วยสุด ๆ!"

"ถ้าสิ่งที่พูดมายังเป็นแค่ข้อสันนิษฐานทางตรรกะ งั้นข้อสุดท้ายนี้แหละ ที่เป็นหลักฐานเด็ดที่มัดเด็กสาวในชุดนอนเข้ากับเรื่องนี้"

เจ้าอ้วนเริ่มรู้สึกว่าเจียงเฉิงไม่ต่างจากเทพ เขาตั้งใจฟังยิ่งกว่าตอนเรียน

"ใต้รองเท้าของเธอมีคราบเลือด ฉันเห็นตอนเธอทรุดลงกับพื้น"

"เข้าใจแล้ว!" เจ้าอ้วนร้องอย่างตื่นเต้น "จากบุคลิกของเธอ เธอไม่น่าจะกล้าเหยียบเลือดแน่ ๆ งั้นเธอต้องเป็นคนแอบทำอะไรกับศพตอนเราไม่เห็น เธอแสดงละครให้พวกเราดูอยู่!"

"ไม่ใช่แบบนั้น" เจียงเฉิงส่ายหน้า "แค่มีเลือดติดใต้รองเท้ายังไม่พอจะเป็นหลักฐานแน่ชัด เธออาจจะเหยียบเข้าไปโดยไม่ตั้งใจก็ได้"

เจ้าอ้วนหงอย "งั้นอะไรล่ะที่เป็นหลักฐานจริง?"

"ก็ตรงที่มีเลือดเป็นแค่ที่พื้นรองเท้า แต่ด้านข้างกลับสะอาดเอี่ยม" เจียงเฉิงบิดคอไปมา "ช่วยนายเนี่ยเหนื่อยกว่าทำเองอีก" เขาพึมพำ

เจ้าอ้วนก้มลงมอง ก็เห็นจริงอย่างที่พูด ทั้งเขาและเจียงเฉิงมีเลือดเปื้อนข้างรองเท้าอยู่ เพราะทุกคนที่เข้าไปในห้องนั้นต้องโดนแน่ เลือดกระเด็นไปทั่ว

"ถ้าเธอไม่มีพิรุธ แล้วจะเช็ดด้านข้างรองเท้าทำไม?"

แต่คำถามใหม่ก็ผุดขึ้นมาในหัวเจ้าอ้วน "หมอครับ แล้วทำไมเธอถึงต้องทำแบบนั้นล่ะ? ฆ่าคนในทีมมันไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ"

"เจ้าอ้วน" เสียงของเจียงเฉิงเย็นลง "นายไม่รู้สึกเหรอว่าเด็กสาวในชุดนอนคนนั้น… คล้ายใครบางคน?"

"ใคร?" เจ้าอ้วนถาม ก่อนที่ภาพในหัวจะผุดขึ้นมา เขาพูดเสียงสั่น "คุณหมายถึง… ยัยเด็กใสซื่อนั่นเหรอ?!"

"ใช่" เจียงเฉิงมองเขา "เธอบอกว่าชื่อเฉินเสี่ยวเหมิง แต่นั่นคงเป็นชื่อปลอม"

เจ้าอ้วนเหมือนเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง ริมฝีปากเขาเริ่มสั่น "งั้น..."

เจียงเฉิงพยักหน้า สีหน้าเริ่มไม่เป็นธรรมชาติ เขาเปิดขวดน้ำ ดื่มไปอึกหนึ่ง... แต่ไม่ได้กลืน

"เด็กสาวในชุดนอนนั่นคือเฉินเสี่ยวเหมิงที่ปลอมตัวมา!!" เจ้าอ้วนตะโกนลั่น

เจียงเฉิงสำลักน้ำทันที ไอจนแทบไม่หยุด