บทที่ 33 ไล่ล่า

ผู้หญิงในชุดกี่เพ้ารู้ดีว่า ด้วยความขี้ขลาดของเด็กคนนั้น เธอไม่มีทางลุกจากเตียง หรือกระทั่งเดินไปดูที่ประตูหลังจากเธอออกมาแล้ว เธอไม่มีเวลาคิดมาก เพราะเสียงประหลาดจากด้านหลังดังเข้ามาเหมือนฝูงตะขาบ     เร่งเร้าและคลืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที

และตอนที่เสียงนั้นใกล้เข้ามาจนจะไล่ทัน แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ต่างจากแสงอื่นในที่แห่งนี้ แสงนั้นเจิดจ้า อบอุ่น ราวกับแสงจากสวรรค์

มันคือประตู ประตูที่แง้มอยู่

ใบหน้าที่คุ้นตาปรากฏอยู่หลังประตูนั้น เจียงเฉิงยืนอยู่ตรงนั้น และด้านหลังเขา ศีรษะกลมๆ ของเจ้าอ้วนก็โผล่ตามออกมา ทั้งคู่จ้องมองมาทางเธอไม่กะพริบ ก่อนที่ดวงตาของเจ้าอ้วนจะสั่นไหวเหมือนเห็นอะไรน่ากลัว ผู้หญิงในชุดกี่เพ้ารู้ทันทีว่าเจ้าอ้วนคงเห็น “มัน” ที่กำลังตามมา

เจ้าอ้วนรีบพูดกับเจียงเฉิงด้วยความร้อนรน แต่เจียงเฉิงกลับไม่สนใจ จนกระทั่งเจ้าอ้วนร้อนใจจนพุ่งข้ามเจียงเฉิงไปหมายจะปิดประตู นั่นทำให้ผู้หญิงในชุดกี่เพ้าตกใจสุดขีด

“อย่าปิดประตู!” เธอตะโกนลั่น ประตูบานนั้นเป็นความหวังเดียวของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง โชคดีที่เจียงเฉิงยั้งเจ้าอ้วนไว้ได้ทัน ผู้หญิงในชุดกี่เพ้าจึงพุ่งตัวผ่านช่องว่างของประตูเข้ามาทันเวลา เจียงเฉิงถอยหลังอัตโนมัติ เธอชนเข้ากับเจ้าอ้วนเข้าเต็มแรง

เจ้าอ้วนหงายหลังล้มลงไปกับพื้น ก่อนที่วินาทีถัดมา เธอจะตะครุบปิดประตูให้แน่นสนิท

เธอรอดแล้ว…

แปลก… พอประตูปิดลง เสียงฝีเท้าในทางเดินก็หายไปทันที

ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง

เธอพิงบานประตู หอบหายใจถี่ ตัวสั่นไม่หยุด

เจ้าอ้วนลุกขึ้นมาจากพื้น พลางลูบไหล่กับหน้าท้องที่กระแทกไปเต็มแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและสงสัย ตรงกันข้ามกับเจียงเฉิงที่ยังคงสงบนิ่ง เขาจ้องมองเธอ รอให้เธอหายใจเป็นปกติก่อนจะเอ่ยถาม

ผู้หญิงในชุดกี่เพ้าสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ เธอค่อยๆ หันไปสบตากับเจียงเฉิงแล้วพยักหน้าเบาๆ “ขอบคุณ” เส้นผมเปียกเหงื่อติดกับใบหน้า เธอดูโทรมจนแทบจำไม่ได้

การวิ่งจากห้อง 407 มาถึงห้อง 404 สำหรับเจียงเฉิงแล้วมันใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับเธอ มันคือการวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ที่ยาวนานเกินจะบรรยาย

เจียงเฉิงเชิดคางเล็กน้อย “เล่ามา เจออะไรบ้าง?” เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “เธอปลอดภัยแล้ว เพราะงั้นขอรายละเอียดให้มากที่สุด”

เจียงเฉิงยืนห่างจากเธอพอสมควร เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ไว้ใจเธอ ซึ่งเธอเองก็ไม่แปลกใจ และก็ไม่แสดงออกมา ถึงอย่างนั้นในใจเธอก็เริ่มรู้สึกผิดหวังอยู่ลึกๆ เพราะถ้าเป็นเธอ เธอคงไม่เปิดประตูให้ใครที่อาจกำลังโดนผีตามมาเหมือนกัน

เมื่อได้สติ เธอจึงเริ่มเล่าทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องของเด็กสาวในชุดนอน การปรากฏของห้อง 407 ปลอม และสิ่งที่ไล่ตามเธอมา เธอไม่ได้ใช้คำว่า “ผี” แต่ทุกคนก็เข้าใจตรงกัน

หลังจากฟังจบ เจ้าอ้วนขมวดคิ้ว “สรุปคือ… คนที่ไม่ได้ยินเสียงขูดต่างหากที่กลายเป็นเป้าหมายของผี?”

เธอพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าซีดขาว “ฉันคิดว่าอย่างนั้น”

“มันแปลกนะ…” เจียงเฉิงพูดอย่างใช้ความคิด

“แปลกยังไง?” เธอถาม

“ฉันกำลังคิดว่า... เป้าหมายของเสียงขูดนั้นคืออะไร?” เขาว่า “ผีสร้างเสียงนั้นขึ้นมาเพื่อขู่เป้าหมายเหรอ?”

คำถามของเจียงเฉิงทำให้เธอเริ่มครุ่นคิดเช่นกัน มือของเธอเอื้อมไปจับปลายผมอย่างเคยชิน ก่อนจะหันไปมองประตู

แล้วเธอก็รู้สึกเย็นวาบ

หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ภาพเมื่อไม่กี่นาทีก่อนย้อนเข้ามาในหัว จังหวะที่เธอกำลังจะถูก “มัน” จับไว้ได้ และ…

เป็นเจียงเฉิงที่เปิดประตูให้เธอเข้ามา

…เขาดึงมันจากด้านใน

แต่เธอจำได้แม่น… ประตูทุกบานในที่นี่ต้องผลักออกด้านนอกเท่านั้น

แย่แล้ว…

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแผ่วต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลังเจียงเฉิง

ประกายในดวงตาของเขาหายไป เหลือเพียงความคลุ้มคลั่งที่รอวันระเบิด

“ทำไมไม่พูดต่อล่ะ?” เจียงเฉิงเอ่ยด้วยเสียงเย็นยะเยือก

หญิงสาวตัวสั่นงันงก พูดอะไรไม่ออก

เจ้าอ้วนที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ “ทำไมเงียบไปล่ะ?”

“พูดสิ! ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ!” เสียงนั้นสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนแหลมคมบาดแก้วหู

พิษร้าย ความเกลียดชัง และความแค้น… ถูกถักทอประสานรวมกันจนกลายเป็นเงามืดที่น่าขนลุก

เสียงของผู้หญิง เสียงของความเคียดแค้นฝังลึก

ผู้หญิงในชุดกี่เพ้าทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอพุ่งไปที่ประตูหวังจะเปิดหนี แต่…

มันเปิดไม่ออก เหมือนประตูถูกเชื่อมติดไว้แล้ว

เสียงฝีเท้าแปลกๆ ขยับเข้าใกล้ เธอค่อยๆ หันกลับไป

ห้องเมื่อครู่ที่ดูสะอาดสะอ้าน…เปลี่ยนไปแล้ว

กำแพงเต็มไปด้วยเชื้อราดำ ข้าวของในห้องพังพินาศกระจัดกระจาย แสงจันทร์ลอดหน้าต่างเข้ามา พาดผ่านคราบเลือดที่พื้น ทุกอย่างส่งกลิ่นอับของความเน่าเปื่อย

เจียงเฉิงกับเจ้าอ้วน…หายไป

เธอยืนตัวแข็ง สีหน้าเปลี่ยนจากตกใจเป็นสับสน แล้วก็ได้ยินเสียงบางอย่าง…

เสียงคล้ายฟันบด หรือเสียงหัวเราะเบา ๆ

มันมาจากด้านบนศีรษะของเธอ…