บทที่ 32 ความกลัว

หญิงสาวในชุดกี่เพ้าเริ่มนั่งไม่ติด เธอลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู

“พี่สาวกี่เพ้า...” เด็กสาวพูดอย่างหวาดกลัว เธอไม่ยอมอยู่คนเดียวในห้อง “พี่จะไปไหนคะ?” เธอกระโดดลงจากเตียงโดยไม่สวมรองเท้า แล้วรีบวิ่งมาหาหญิงสาว เหยียบลงบนพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบ

“ฉันจะไปดูว่าคนอื่นเจออะไรแปลก ๆ บ้างรึเปล่า” เธอพูดปลอบเด็กสาว “ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกลับมาแน่”

เด็กสาวดูเหมือนจะกลัวความมืดของทางเดิน เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “งั้น...พี่ต้องรีบกลับมานะคะ หนูกลัวการอยู่คนเดียว”

“โอเค สัญญาเลย” หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วค่อย ๆ แง้มประตูออกเล็กน้อย ทางเดินเงียบกริบ ถ้าไม่รู้ว่าห้องอื่นยังมีคนอยู่ เธอคงคิดว่ามีแค่เธอกับเด็กสาวในตึกทั้งหลัง หลังจากแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เธอจึงแทรกตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่คิดจะกลับมาอีกถ้าเลี่ยงได้ แต่ก่อนจะไปเธอก็แง้มประตูห้อง 407 ทิ้งไว้นิดหน่อย ถ้าเกิดอะไรขึ้น เธอจะได้หนีเข้าไปได้ทัน และถ้าอีกห้องยอมให้เธออยู่ด้วย ห้อง 407 ที่เปิดแง้มไว้นี่แหละ จะกลายเป็นเป้าหมายที่ดีที่สุดของผี

เป้าหมายของเธอคือห้อง 404 เพราะห้อง 405 ได้ยินเสียงข่วน ต่อให้ไม่รู้ว่าเสียงนั้นหมายถึงอะไร เธอก็ไม่คิดจะเสี่ยง อีกอย่าง คนในห้อง 405 ก็ดูไม่น่าไว้ใจ

หญิงสาวในชุดกี่เพ้าไม่ใช่คนไร้เดียงสา เธอรู้ว่าชายใส่สูทแกล้งทำตัวดี ไม่มีใครดีจริงในแดนฝันร้าย มีแค่คนที่ตายก่อนหรือตายทีหลัง ห้อง 406 มีแต่หน้าใหม่ หน้าใหม่คือความไม่แน่นอน พลาดนิดเดียวก็คือตาย เธอจึงไม่เลือก เธอหวังพึ่งเจียงเฉิงกับเจ้าอ้วนมากกว่า ถึงเจียงเฉิงดูซื่อ ๆ เฉยชาเล็กน้อย  แต่เธออ่านเขาไม่ออกเลย เธอเคยเจอคนเซ่อในแดนฝันร้ายมาก่อน แต่ก็ไม่มีใครทำได้ดีเท่าที่เจียงเฉงทำ

จากประสบการณ์ในหลายภารกิจ เธอเรียนรู้ว่าหลายคนแค่แสดงเก่ง

ระยะทางระหว่างห้องไม่ไกล แต่เธอเดินอย่างระวังที่สุด กลัวจะไปปลุกอะไรในความมืดเข้า  เธอคอยมองไป  รอบ ๆ ตลอดทาง เมื่อเข้าใกล้ประตู เธอก็เริ่มคิดหาข้ออ้างให้พวกเขายอมให้เธอเข้าไปอยู่ด้วย เธอบอกไปตรง ๆ ว่าได้ยินเสียงข่วนไม่ได้แน่ แบบนั้นคงไม่มีใครให้เข้า เธอหยุดคิด

ทันใดนั้น เธอก็สะดุ้งสุดตัว

ตอนนี้มันเลยเที่ยงคืนแล้ว ไฟทางเดินควรจะดับไป ทำไมยังมองเห็นได้ชัดอยู่? เธอมองไปรอบ ๆ แล้วพบว่ามีแสงลอดออกมาจากประตูบานหนึ่งที่เปิดแง้มอยู่ สายตาของเธอสั่นเล็กน้อย จากนั้นเธอมองขึ้นไปยังหมายเลขห้อง…

407

407?! เธอสั่นไปทั้งตัว นั่นมันห้องของเธอ! เธอเพิ่งออกมาจากห้อง 407 แต่เมื่อหันกลับไป ทุกอย่างด้านหลังมืดสนิท ห้อง 407 ที่เธอเพิ่งจากมา...หายไปแล้ว

เป็นอย่างที่เธอคิดไว้

คนที่ไม่ได้ยินเสียงข่วนต่างหากคือเป้าหมาย! ผีกำลังตามล่าเธอ!

ความกลัวปลุกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอขึ้นมา เธอรู้ดีว่าอย่ายอมแพ้ก่อนถึงวินาทีสุดท้าย ถ้าเล่นให้ดี เธอก็ยังรอดได้ ไม่มีความตายที่แน่นอนในแดนฝันร้าย ทุกอย่าง “ยุติธรรม”

สิ่งที่เธอต้องทำคือหาคำตอบให้ได้ว่าห้อง 407 ที่อยู่ตรงหน้าคือห้องจริง หรือผี หรือเด็กสาวที่รออยู่ข้างในกันแน่

พลังของผีอธิบายด้วยตรรกะหรือวิทยาศาสตร์ไม่ได้ เพราะงั้นห้อง 407 ตรงหน้าก็อาจเป็นห้องจริง ผีอาจแค่หวังให้เธอไม่กล้าเข้าไป เธอจึงตัดสินใจเดิมพัน เธอวิ่งกลับไปทางห้อง 407

ทันทีที่วิ่ง ทางเดินด้านหลังก็ถูกความมืดกลืนกินราวกับไม่เคยมีอยู่

เธอเคาะประตูแต่ไม่เข้าไป

“ใคร...?” เสียงผู้หญิงแผ่วเบาดังขึ้น “ใครน่ะ?” เสียงของเด็กสาวในชุดไดโนเสาร์ชัดเจน เธอฟังดูกลัวสุดขีด

“ฉันเอง!” หญิงสาวในชุดกี่เพ้าตอบทันที “เปิดประตูเร็ว!”

เธอหันกลับไปมอง ความมืดข้างหลังไล่ตามมา มันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ถ้าเธอช้า...เธออาจจะหายไปตลอดกาล

“เร็ว!” เธอทุบประตู “เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

เด็กสาวข้างในดูจะตกใจกับเสียงนั้น เธอเริ่มร้องไห้ ถามเสียงสั่นว่า คนที่อยู่หน้าประตูคือผีรึเปล่า ขอร้องว่าอย่าเข้ามา “ประตูมันแง้มอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่เปิดเองล่ะ? หรือว่าเป็นผีที่เปิดประตูไม่ได้?”

หญิงสาวได้ยินแม้แต่เสียงเตียงที่ลั่นเอี๊ยดเบา ๆ ขณะเด็กสาวร้องไห้

เธอพูดผ่านประตู “ฉันจริง ๆ นะ ฉันคือพี่สาวกี่เพ้าที่ออกไปเมื่อกี้ เชื่อฉันเถอะ...” เธอเว้นช่วงเล็กน้อย “ฉันกำลังจะเข้าไปแล้วนะ...”

เสียงร้องไห้ยังไม่หยุด เธอจินตนาการได้เลยว่าเด็กสาวคงกำลังหน้าซีดน้ำตาไหล ทั้งหมดมัน...สมจริงเหลือเกิน

หญิงสาวในชุดกี่เพ้าปลอบเด็กสาว พร้อมกับค่อย ๆ ถอย แล้วฉวยโอกาสวิ่งหนี! ทันทีที่เธอออกวิ่ง เสียงร้องไห้ในห้องก็หายไป แสงจากประตูที่แง้มอยู่ก็ดับลง แทนที่ด้วยเสียงข่วนเบา ๆ อะไรบางอย่าง...กำลังคลานสี่ขาออกมาจากห้อง 407 ปลอม

มันไม่ใช่เด็กคนนั้นแน่

แม้การแสดงจะเนียนแค่ไหน แต่เธอก็จับพิรุธได้

หญิงสาวในชุดกี่เพ้าแน่ใจว่าเด็กสาวในชุดไดโนเสาร์ไม่ทันเห็นว่าเธอแง้มประตูไว้เองเพราะคิดจะทรยศ ดังนั้นมีแค่ “ผี” เท่านั้นที่รู้...ว่าประตูยังไม่ได้ปิดสนิท