บทที่ 28 ตุกติก
บทที่ 28 ตุกติก
ห้องพักดูสะอาดเรียบร้อยอย่างไม่น่าเชื่อ ผ้าปูเตียงถูกเก็บอย่างดี โต๊ะก็ถูกเช็ดจนสะอาด บนขอบหน้าต่างมี ดอกไม้ประหลาดวางอยู่เพียงดอกเดียว กลีบดอกเป็นสีม่วงอ่อน เปล่งกลิ่นอายหม่นเศร้าออกมาแผ่วเบา
เจ้าอ้วนถอนหายใจอย่างมีอารมณ์
“หมอ... พวกเราไม่ต่างจากดอกบัวกลางโลกที่วุ่นวายเลยเนอะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรหยั่งรากตรงไหน เพราะอาจจะตายได้ทุกเมื่อ”
“อาจจะใช่” เจียงเฉิงถอนหายใจ
“แต่ยังไงซะ... นายก็จะอยู่ข้างฉัน”
เจ้าอ้วนซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ
“หมอ ไม่คิดเลยว่าแค่ไม่กี่วัน เราจะสนิทกันได้ขนาดนี้ คุณไม่รู้สึกซึ้งเหรอ ที่ผมได้อยู่กับคุณ... ในช่วงสุดท้ายของชีวิตแบบนี้?”
เจียงเฉิงมองตาเขาอย่างจริงจัง
“เจ้าอ้วน ลองคิดดูดี ๆ ถ้านายยังรอดอยู่ คิดว่าฉันจะตายก่อนเหรอ? เป็นได้ได้สูงเลยหละ ว่าฉันจะตายหลังจากนาย” เขาพูดต่อ
“เพราะงั้นไม่ต้องห่วง ถ้าถึงวันนั้นจริง ๆ ฉันจะพยายามพาเถ้ากระดูกของนายกลับไปที่คลินิกฉัน แล้วเอาไปใส่กระถางต้นไม้ให้เอง นายตัวใหญ่ขนาดนี้ แคลเซียมในร่างกายน่าจะเยอะกว่าคนทั่วไป”
เจ้าอ้วน: “...เรามาหาของในห้องกันเถอะ”
เจียงเฉิงเดินสำรวจทุกมุมของห้องอย่างละเอียด ยกเว้นตู้เล็ก ๆ ตู้หนึ่งที่เปิดไม่ออก ห้องนี้ก็ดูไม่มีอะไรผิดปกติ หลังจากแน่ใจแล้วว่าปลอดภัยแล้ว เจ้าอ้วนก็ทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วท้องเขาก็ร้องขึ้นมา
“หมอ ผมหิวจะตายอยู่แล้ว”
แต่ตอนนี้มันก็มืดแล้ว การออกไปเดินในความมืดโดยไม่มีเบาะแสอะไรถือว่าโง่ และอันตราย แถมผู้หญิงที่พาพวกเขามาก็เตือนชัดเจนไม่ให้เดินเพ่นพ่านหลังฟ้ามืด
เจียงเฉิงหยิบช็อกโกแลตแท่งใหญ่ออกมาจากกระเป๋า ห่อสีแดงสด เจ้าอ้วนจำได้ทันทีว่าเคยกินตอนยังเด็ก
“ไปเอามาจากไหนเนี่ย?” เจ้าอ้วนดีดตัวลุกขึ้นทันที ตาเป็นประกาย
“เก็บได้ระหว่างทาง” เจียงเฉิงหักแบ่งชิ้นหนึ่งโยนให้ เจ้าอ้วนคว้าไว้ทันที
เขากัดเข้าไปคำเล็ก ๆ ก่อนเงยหน้าถาม
“ระหว่างเดินมาร้านกาแฟเหรอ?” เขาจำได้ว่าตรงนั้นมีร้านสะดวกซื้อหลายร้าน แต่ก็นึกไม่ออกว่าเจียงเฉิงไปซื้อมาได้ยังไง เพราะพอเข้ามาใน ‘แดนฝัน’ ของส่วนใหญ่ที่พกมาจะหายไปหมด รวมถึงเงินด้วย
เจียงเฉิงกัดช็อกโกแลตพลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท
“ฉันไม่ได้ซื้อ”
“ไม่ได้ซื้อ?”
“อืม”
“แล้วได้มายังไง?” ตาเจ้าอ้วนเบิกกว้างขึ้น เหมือนเพิ่งตระหนักอะไรบางอย่าง “อย่าบอกนะว่าไปขโมยมา?”
“พูดอะไรไร้สาระ” เจียงเฉิงจ้องหน้า
“เจ้าของร้านเป็นคนยัดใส่มือฉันเอง ฉันจะปฏิเสธแล้ว แต่เธอกลับโมโหใส่ซะงั้น”
เจ้าอ้วนมองเขาด้วยความงุนงง
“หมอ... บอกผมทีเถอะว่าเจอเจ้าของร้านคนนั้นที่ไหน ผมก็อยากไปเจอบ้าง”
เจียงเฉิงวางช็อกโกแลตลง กำลังจะพาเจ้าอ้วนออกไปด้วยกัน แต่เจ้าอ้วนกลับถอนหายใจ
“เฮ้อ หมอ คุณเบี่ยงประเด็นเก่งเหมือนเดิมเลย… เราอยู่ในแดนฝันนะ พรุ่งนี้อาจไม่มีชีวิตรอดแล้วก็ได้”
“อย่าเพิ่งหมดหวังขนาดนั้น” เจียงเฉิงตบบ่าเขา “เพราะบางที นายอาจไม่รอดไปถึงพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ”
เจ้าอ้วน: “...”
ห้อง 407
เด็กสาวในชุดนอนขดตัวบนเตียง ซ่อนร่างสั่น ๆ ไว้ใต้ผ้าห่ม
“พี่...” เธอมองหญิงในชุดกี่เพ้า พลางถามเสียงสั่น
“พี่ไม่รู้สึกหนาวเหรอคะ? ฉันอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วยังหนาวอยู่เลย”
เหมือนกับเจียงเฉิง หญิงในชุดกี่เพ้าเมื่อเข้าห้องมาก็เริ่มสำรวจห้องทันที ที่ดูผิดปกติมีแค่หวีหัก ๆ ในลิ้นชักโต๊ะตัวหนึ่ง แม้แต่ถังขยะก็ยังสะอาดจนน่าประหลาดใจ
“ถ้าคิดจะคุยกับฉันเพื่อทำให้บรรยากาศดูปกติขึ้น ฉันแนะนำว่าอย่าเสียเวลาจะดีกว่า” หญิงในชุดกี่เพ้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มันไม่มีประโยชน์ แถมยังทำให้เราวอกแวก ลดโอกาสรอดอีก”
เด็กสาวหดตัวลงด้วยความกลัว เธอไม่กล้าพูดต่อ แต่ท้องเธอยังคงร้องเสียงดังอยู่ดี
“หันไปปิดม่านซะ” หญิงในชุดกี่เพ้าสั่ง
เตียงของเด็กสาวอยู่ติดหน้าต่าง มีม่านสีน้ำเงินแขวนอยู่ แม้จะไม่ใหญ่นัก แต่ก็พอจะปิดหน้าต่างได้มิด เธอค่อย ๆ ยื่นมือออกไปอย่างระวัง แล้วรีบรูดม่านปิด
“ระวังหน่อย” หญิงในชุดกี่เพ้าพูดเสียงเข้ม
“ถ้าม่านหล่นลงมา อาจมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นก็ได้”
เด็กสาวกลัว “เรื่องไม่ดีอะไรคะ...?”
หญิงคนนั้นมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนหันหน้าหนี ไม่พูดอะไรอีก เดินกลับไปขึ้นเตียงตัวเอง
“หมอ” เจ้าอ้วนถามพลางดูเจียงเฉิงย้ายฟูกลงมาปูที่พื้น
“ทำไมถึงนอนพื้นล่ะ? ก็มีเตียงตั้งอยู่ตรงนั้นนะ” แล้วเขาก็เหมือนเพิ่งคิดอะไรได้
“หรือว่า… คุณคิดว่าใต้เตียงจะมีผีด้วย?”
“เปล่า” เจียงเฉิงปูฟูกเสร็จแล้วตบ ๆ มันเบา ๆ ก่อนจะนอนลง
“ฉันแค่นอนแบบนี้จนชินแล้ว”
เจ้าอ้วนพยักหน้า แม้จะไม่เคยไปบ้านเจียงเฉิง แต่เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยบอกว่าในห้องนอนมีแค่ฟูกเท่านั้น
“ว่าแต่...” เจ้าอ้วนยีผมตัวเอง
“หมอ คุณไปเล่นอะไรกับหมอนั่นทำไมเนี่ย หมายถึงผู้ชายชุดสูทนะ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเราเลย คุณไปแกล้งเขาทำไม สุดท้ายเราก็เลยต้องมาอยู่ห้อง 404 นี่ไง”
เจียงเฉิงมองเพดาน แล้วพูดช้า ๆ
“เพราะคนที่เล่นตุกติกก่อน... มันคือเขาต่างหาก”
เจ้าอ้วนผงะ รีบดีดตัวลุก
“หมอ หมายความว่ายังไงนะ!?”