บทที่ 29 เสียง
บทที่ 29 เสียง
"หลังจากที่เขาได้กุญแจทั้งสี่ดอกจากผู้หญิงคนนั้น เขาก็เก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงด้านซ้าย" เจียงเฉิงพูดนิ่ง ๆ "แล้วตั้งแต่นั้นมา เขาก็เอามือซุกไว้ในกระเป๋าด้านซ้ายตลอด พร้อม ๆ กับที่พูดไม่หยุดเพื่อเบี่ยงความสนใจพวกเรา"
เจ้าอ้วนฟังแล้วรู้สึกโง่ขึ้นมาทันที เขารีบถามอย่างระแวดระวัง "เขาทำอะไรกับกุญแจเหรอ?"
"ตอนนี้ยังบอกไม่ได้" เจียงเฉิงตอบ "ฉันตรวจดูแล้ว ไม่เห็นว่ากุญแจจะมีอะไรผิดปกติ"
เจ้าอ้วนพยักหน้า แล้วพูดเหมือนจะปลอบใจตัวเอง "หมอ ที่คุณพูดนั่นหมายความว่าคุณตั้งใจให้คนอื่นไปเกาะเขาเพื่อขัดจังหวะใช่ไหม?"
"ใช่ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำสำเร็จรึเปล่า"
เจ้าอ้วนกัดฟันแน่น "หมอ ไอ้หมอนั่นดูภายนอกก็เหมือนคนดี ๆ แต่จริง ๆ เจ้าเล่ห์ชะมัด เขาให้เรานอนห้อง 404 ก็เพราะอยากแก้แค้น"
"ฉันจะงีบสักหน่อย" เจียงเฉิงไม่สนใจคำบ่นของเขา แล้วหันหลังให้ "ปลุกฉันในอีกชั่วโมงหนึ่ง"
"โอเค" เจ้าอ้วนรับนาฬิกาที่เจียงเฉิงโยนมาให้ แต่นาฬิกานั้นแน่นเกินไปสำหรับข้อมือเขา เขาเลยแค่ถือไว้ในมือ แม้จะยังไม่ง่วง แต่เพื่อไม่ให้เผลอหลับ เขาจึงนั่งพิงผนังพร้อมห่มผ้าคลุมตัว
กลางคืนเงียบสนิท เหมือนทั้งโรงเรียนไร้ชีวิต เจ้าอ้วนมั่นใจว่าแถวนี้ไม่มีนักเรียน ไม่งั้นมันคงไม่เงียบแบบนี้ ครบหนึ่งชั่วโมง เขาก็ลุกไปปลุกเจียงเฉิง
เจียงเฉิงหลับไม่ลึกนัก แค่ได้ยินเสียงเจ้าอ้วนขยับเขาก็ลืมตาแล้ว แต่เขาก็ยังแกล้งรอให้เจ้าอ้วนปลุกก่อนถึงจะทำทีเป็นตื่น เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น ขยับคอขยับไหล่ เขาไม่ชินกับหมอนนุ่ม ๆ เพราะที่บ้านใช้แต่หมอนแข็ง
"มีอะไรแปลก ๆ ไหม?"
"ไม่มีเลยครับหมอ" เจ้าอ้วนตอบ "ไม่ต้องห่วงเลย ผมตื่นแน่ถ้ามีแมลงสาบวิ่งผ่าน ผมตื่นตัวจะตายอยู่แล้ว"
เจียงเฉิงเดินไปที่ประตู ไม่ได้เข้าไปใกล้มาก แค่ยืนฟังเสียงจากทางเดิน แล้วก็เดินกลับมานั่งพิงผนังข้างเตียง เงี่ยหูฟังเสียงจากห้องข้าง ๆ
"หมอ" เจ้าอ้วนพูดขึ้น "พวกเขาน่าจะหลับกันหมดแล้วนะ เงียบเชียบเลย"
เจียงเฉิงหันไปมองเขาแต่ไม่พูดอะไร เขารับนาฬิกากลับมาใส่ไว้ที่ข้อมือตามเดิม แม้เจ้าอ้วนจะไม่หิวแล้วเพราะกินช็อกโกแลตไป แต่ก็เริ่มกระหายน้ำขึ้นมาแทน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเฉิงคิดว่าถึงเวลาแล้ว เขาบอกเจ้าอ้วนว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ห้ามแสดงออกว่ารู้เห็นอะไร เจ้าแม้เจ้าอ้วนจะงง แต่เพราะไว้ใจเขาโดยสัญชาตญาณ จึงพยักหน้ารับคำ
เจียงเฉิงหยิบเหรียญเก่า ๆ ออกมาจากมุมห้อง แล้วคลานกลับขึ้นเตียง ก่อนจะค่อย ๆ ใช้เหรียญขูดกำแพงเบา ๆเขาทำซ้ำแล้วซ้ำอีก เสียงมันแผ่ว แต่ในความเงียบของยามค่ำคืน มันชัดเจนจนขนลุก
"หมอ ทำอะไรเนี่ย..." เสียงขูดทำเอาเจ้าอ้วนขนลุกซู่ไปทั้งตัว แต่เจียงเฉิงไม่ตอบ เขายังคงขูดต่อไป
ในที่สุดก็มีเสียงตอบรับจากห้องข้าง ๆ เป็นเสียงเบาเช่นกัน แต่ความเคลื่อนไหวที่ไม่เป็นจังหวะนั้นบอกชัดว่าคนในห้องเริ่มร้อนรน
ห้องข้าง ๆ คือห้อง 405 ห้องของชายชุดสูทกับเด็กหนุ่มใส่หมวก
ไม่นานก็มีเสียงเปิดประตูจากทางเดิน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและสั่น ๆ ได้ยินแบบนั้น เจียงเฉิงก็หยุดทันที เขาค่อย ๆ ลบรอยขูดบนผนัง แล้วโยนเหรียญกลับไปซ่อนไว้ตรงมุมเดิม
ฝีเท้าเหล่านั้นวิ่งเลยห้อง 404 ไป แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงของชายในชุดสูทกับเด็กหนุ่มใส่หมวก ทางเดินเริ่มเต็มไปด้วยเสียงคน เจียงเฉิงทำทีเป็นเพิ่งตื่น เปิดประตูห้องออกอย่างงัวเงีย สีหน้าตื่นกลัว
"มีอะไรเหรอ?"
ชายในชุดสูทเห็นเขาก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะถามขึ้นอย่างสงสัย
"เมื่อกี้คุณได้ยินเสียงแปลก ๆ ไหม?"
"เสียงแปลก ๆ?" เจียงเฉิงเกาศีรษะ "ไม่เลย ผมเพิ่งหลับไป มันก็เงียบดีออก"
"ไม่เหรอ?" สีหน้าของชายคนนั้นเริ่มหม่นลง แล้วเขาก็รีบถามต่อ
"แล้วเจ้าอ้วนที่อยู่ในห้องเดียวกันล่ะ?"
"ผมอยู่นี่" เจ้าอ้วนได้ยินเสียงก็โผล่หัวออกมา
"คุณเทวดาผู้พิทักษ์ เรียกหาผมหรือครับ?"
ตอนนั้นสถานการณ์ตึงเครียดเกินกว่าจะสนใจคำล้อเลียน เขาถามทันที
"ฉันถามจริง ๆ เลยนะ ได้ยินอะไรไหม? เสียงเหมือนช้อนขูดอะไรบางอย่าง"
เจ้าอ้วนเบิกตาโต "ไม่เลยครับ ผมหลับสนิท ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น"
พอได้ยินคำตอบนั้น นอกจากชายในชุดสูทกับเด็กหนุ่มใส่หมวก คนอื่น ๆ ก็พากันโล่งใจ แล้วก็หันมามองชายในชุดสูทด้วยสายตาแปลก ๆ มีแค่คนในห้อง 405 ที่ได้ยินเสียงนั้น
หรือก็คือ... พวกเขาจะเป็นกลุ่มแรกที่โดน
"กลับห้องกันเถอะ" หญิงในชุดกี่เพ้าพูดขึ้น ก่อนจะเดินกลับห้อง เด็กสาวในชุดนอนรีบเดินตามหลัง
กลุ่มที่อยู่ห้อง 406 พอเห็นแบบนั้นก็ตัดสินใจจะกลับห้องบ้าง หลังจากพูดอะไรนิดหน่อยก็รีบปิดประตู เหมือนกลัวอะไรบางอย่าง เหลือเพียงชายในชุดสูทกับเด็กหนุ่มที่ใส่หมวกที่ยังยืนอยู่ ใบหน้าของทั้งคู่ดูมืดมน
เจียงเฉิงพิงกรอบประตู แสร้งทำหน้าเหมือนเพิ่งคิดอะไรได้
"หรือว่า... แค่ได้ยินเสียงแปลก ๆ ก็ถือเป็นเงื่อนไขเรียกผีแล้วเหรอ? แบบนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้วนะ!"
"เจ้าอ้วน" เขาหันไปถามทันที "แน่ใจนะว่าไม่ได้ยิน?"
เจ้าอ้วนเล่นตามทันที "แน่นอนพี่ ผมไม่เห็นได้ยินอะไรเลย แล้วพี่ล่ะ?"
"ฉันก็นอนหลับ ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น" เจียงเฉิงยักไหล่ ทำหน้าซื่อ
"ดีละ" เจ้าอ้วนถอนหายใจ "งั้นเราก็ไม่ตายแล้ว"
จากนั้นทั้งคู่ก็ปิดประตู ทิ้งให้ชายในชุดสูทกับเด็กหนุ่มใส่หมวกยืนอยู่กลางแสงสลัวของทางเดินเพียงลำพัง