บทที่ 25 โรงเรียน (2)

ฝั่งตรงข้ามของเขา เป็นอาคารสูงสองถึงสามชั้น เรียงรายไปด้วยร้านรวงแบบที่มักเห็นได้บริเวณรอบโรงเรียน   ร้านอาหาร ร้านหนังสือ อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ฯลฯ

อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ดูจะมีลูกค้าแน่น แต่เจ้าของร้านหนังสือที่ยืนอยู่หน้าร้านกลับดูอารมณ์เสียชัดเจน เจียงเฉิงเดินมาหยุดหน้าคาเฟ่แห่งหนึ่ง ยืนลังเลอยู่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจผลักเข้าไป ข้างล่างไม่มีใคร เขาเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง แล้วก็สังเกตว่าโต๊ะริมหน้าต่างเต็มหมดแล้ว ลูกค้าราวแปดคนหันมามองเขาพร้อมกัน

“คุณหมอ!” เจ้าอ้วนที่นั่งเบียดอยู่ตรงมุมส่งเสียงเรียก ดวงตาแดงก่ำ แวววาวราวกับจะร้องไห้ “คุณหมอมาแล้ว ดีใจมากเลย!”

เจียงเฉิงตกใจเล็กน้อยที่เห็นเจ้าอ้วนอยู่ที่นี่ แต่ก็แค่เหลือบมองแล้วหันหน้าไปอีกทาง คนกลุ่มนั้นน่าจะเป็นเพื่อนร่วมภารกิจของเขาในรอบนี้ ดูเหมือนจะมีมากกว่าครั้งก่อน ตอนนี้มีแปดคน รวมเจียงเฉิงด้วย

“สวัสดีครับ” ชายในชุดสูทขาวลุกขึ้นทัก “คุณนี่เก่งจริงๆ ที่หาทางมาถึงที่นี่ได้ด้วยตัวเอง”

ที่เขาว่าก็ถูก เจียงเฉิงไม่ได้สุ่มเลือกคาเฟ่นี้ ตึกโดยรอบค่อนข้างเตี้ย จากคาเฟ่จึงนี้สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนที่สุด ที่ชั้นสามยังมีหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเข้าไปในโรงเรียนได้ เจียงเฉิงเหลือบมองโรงเรียนที่อยู่นอกหน้าต่างก่อนจะหันกลับมา “ที่นี่คือสถานที่ทำภารกิจใช่ไหม?”

“น่าจะใช่ครับ” ชายชุดขาวยักไหล่ “  ผมถามพนักงานที่นี่แล้ว โรงเรียนแห่งนี้ไม่ใช่โรงเรียนธรรมดา แต่เป็นโรงเรียนศิลปะ”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดต่อ เสียงตะโกนลั่นก็ดังขึ้น “ที่นี่ที่ไหน!? พวกแกเป็นใคร!? ฉันจะแจ้งตำรวจ!” เจียงเฉิงหันไปมอง เห็นชายวัยกลางคนในเสื้อกล้ามยืนโวยวาย ดูท่าว่าคงเพิ่งมาโลกฝันร้ายเป็นครั้งแรก

“พวกเราบอกสิ่งที่แกควรรู้ไปหมดแล้ว จะเชื่อหรือไม่มันก็เป็นเรื่องของแก”  ชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมหมวกนั่งเอนพิงเก้าอี้ พูดพร้อมหรี่ตามองชายคนนั้นแล้วหัวเราะหยัน “ฉันไม่ใช่พ่อของแก จะอยู่หรือจะตายก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”

“ฉันจะฟ้องพวกแก ข้อหาลักพาตัว!” ชายวัยกลางคนคำราม แต่เจียงเฉิงมองออกทันที ว่ามันคือความกลัวล้วนๆ เขาน่าจะรู้แล้วว่านี่ไม่ใช่โลกจริง แต่ในใจก็ยังฝืนปฏิเสธ ไม่อย่างนั้นคงเดินหนีไปแล้ว ไม่ใช่ยืนอยู่ตรงนี้

รอบนี้มีหน้าใหม่สามคน นอกจากชายวัยกลางคนแล้ว ยังมีเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงอีก เด็กผู้หญิงใส่ชุดนอนลายไดโนเสาร์น่ารัก หางฟูสีขาวลากอยู่ด้านหลัง แต่หน้าของเธอดูขาวซีดจนน่ากลัว ราวกับจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ ส่วนเด็กผู้ชายดูดีกว่าเธอหน่อย แต่เจ้าอ้วนมาเล่าให้ฟังทีหลังว่า ตอนเขาเพิ่งโผล่มาใหม่ๆ เขาแย่กว่าชายวัยกลางคนนั่นอีก เขาขู่ทุกคนในห้อง แถมยังคว่ำโต๊ะคาเฟ่ด้วย

“พอได้แล้ว” ชายชุดขาวพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว งั้นก็ไปที่โรงเรียนเถอะ”

“แน่ใจเหรอว่าโรงเรียนคือสถานที่ทำภารกิจ?” คนที่ถามคือหญิงสาวในชุดกี่เพ้า แต่งหน้าบางๆ ดูหุ่นดีแต่หน้าตากลับธรรมดา

“ไม่แน่เสมอไปหรอกครับ” ชายชุดขาวยิ้ม “แต่เราก็ควรลอง อย่างน้อยเรารู้ว่าสิ่งพวกนั้นจะปรากฏเฉพาะในสถานที่ภารกิจ”

ทันทีที่เขาพูดคำว่า “สิ่งพวกนั้น” สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม พวกเขาออกจากคาเฟ่กันอย่างเงียบๆ แม้แต่ชายวัยกลางคนที่เคยโวยวายก็เดินตามมาด้วยท่าทีเงียบสงบ

เจ้าอ้วนฉวยโอกาสเดินมาใกล้แล้วกระซิบเสียงเบา “คุณหมอ ตอนที่ผมมาแล้วไม่เห็นคุณ ผมกลัวมากเลย”เจียงเฉิงไม่รอให้เสียเวลา “นายมาเจอคาเฟ่นี่ได้ยังไง?”

เจ้าอ้วนเลียริมฝีปากแล้วตอบเสียงอ้อมแอ้ม “ไม่ได้เจอ แต่ผมถูกส่งมาที่นี่เลย ตอนเปิดประตู ผมยืนอยู่บนโต๊ะชั้นสามของคาเฟ่นี้ แล้วโรงเรียนก็อยู่ตรงหน้าเลย”

เจียงเฉิงหันมามองเจ้าอ้วน หลังนิ่งไปครู่หนึ่งก็ถาม “แล้วคนอื่นล่ะ?”

“พวกนั้นมาหลังผม”

“แล้วทุกคนเริ่มที่คาเฟ่เหมือนกันหรือเปล่า?”

“ไม่หมดครับ” เจ้าอ้วนส่ายหน้าแล้วยกคางชี้ไปทางชายชุดขาวที่กำลังปลอบเด็กหญิงในชุดนอน “หมอนั่นหาที่นี่เจอเหมือนคุณ”

เจียงเฉิงสูดหายใจเบาๆ “ถ้าอย่างนั้น หมอนั่นกับฉันคือสองคนที่ ‘เดิน’ มาถึง ส่วนอีกเจ็ดคนรวมถึงนายเกิดมาในคาเฟ่เลย…แถมยังโผล่มาที่โต๊ะชั้นสามตรงๆ อีก”

“คุณหมอ ผมเถียงไม่ได้หรอกครับ” เจ้าอ้วนตอบเสียงนิ่งกว่าเดิม อย่างน้อยก็ไม่ตะกุกตะกักเหมือนก่อน “แต่ช่วยอย่าใช้คำว่า ‘เกิด’ ได้ไหมครับ ผมว่าคำว่า ‘ถูกส่งมา’ ฟังดูดีกว่าเยอะเลย”

เจียงเฉิงจิ๊ปาก เหมือนเตรียมจะดุ แต่ก็เงียบลงเมื่อพวกเขามาถึงหน้าโรงเรียน

ประตูหลักยังปิดอยู่ แต่ประตูเล็กด้านข้างค่อยๆ เปิดออกอย่างแผ่วเบา แล้วหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมา เธอบอกว่าเธอคือครูที่มารอต้อนรับพวกเขา

ทุกคนยังไม่รู้ว่าเนื้อหาภารกิจคืออะไร และแต่ละคนมีบทบาทแบบไหน จึงเลือกที่จะเงียบแล้วตามเธอไป ตามปกติ NPC คนแรกที่ปรากฏ มักจะทำหน้าที่อธิบายโครงสร้างโลกและภารกิจเบื้องต้น พวกเขาคุยกับผู้หญิงคนนั้น จนได้รู้ว่า พวกเขาคือทีมกล้องจากบริษัทบันเทิง ที่ได้รับเชิญให้มาถ่ายงานครบรอบโรงเรียน

ตามที่ชายชุดขาวบอก ที่นี่คือโรงเรียนศิลปะ รับนักเรียนด้านดนตรีเป็นหลัก ถึงโรงเรียนจะเล็ก แต่ก็มีชื่อเสียงมาก แถมยังมีศิษย์เก่าที่เป็นดาราหลายคน ตามคำกล่าวของครู

“บริษัทของคุณส่งอุปกรณ์มาก่อนแล้วค่ะ” เธอบอก “ตอนนี้วางอยู่ในห้องพร็อพ ไม่ต้องกังวลนะคะ”

“พวกเราเข้าไปดูห้องพร็อพได้ไหม?” ชายหนุ่มในหมวกถามขึ้นทันที เขาหมุนหมวกไปด้านหลัง ต่างหูของเขาฝังบางอย่างเอาไว้ มันส่องแสงสะท้อนแดดแวววาว

ผู้หญิงคนนั้นชะงัก พอได้เห็นหน้าเขาชัดๆ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนทันที “ไม่ได้! ห้ามเด็ดขาด!”