บทที่ 22 กี่เพ้า

ข้อเสียเดียวในครัวก็คือมีแค่มีดปอกผลไม้ทื่อ ๆ เล่มเดียว เพราะเจียงเฉิงแทบจะไม่เคยเข้าครัวเลยด้วยซ้ำ นั่นทำให้บางเมนูออกมาไม่สมบูรณ์แบบ อย่างเช่นมันฝรั่งฝอยที่ต้องกลายเป็นมันฝรั่งหั่นชิ้น เจ้าอ้วนคิดว่าเจียงเฉิงคงไม่ถือสาอะไร พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็เดินออกจากครัว

เขาหยิบเครื่องมือมาซ่อมแซมห้องทำงานต่อ เอาไขควงที่ไม่ได้ใช้มาจากของในออฟฟิศเจียงเฉิง ขันน็อตของชั้นวางแบบเคลื่อนที่ให้แน่น ก่อนจะเคาะๆ ทดสอบแล้วพันเทปตรงมุมไว้

เจ้าอ้วนเขย่าชั้นดูความมั่นคง แล้วก็บังเอิญเห็นชุดสีน้ำเงินชุดหนึ่งแขวนอยู่ในหมู่เสื้อผ้า ดูเหมือนมันจะถูกซ่อนเอาไว้ดีทีเดียว เขาขยับเสื้อผ้าชิ้นอื่นออกไป แล้วถึงกับผงะ มันคือกี่เพ้าสีน้ำเงินแขนสั้น เนื้อผ้าเป็นไหมแท้ ปักดอกโบตั๋นละเอียด มีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยออกมา เป็นเสื้อผ้าผู้หญิงอย่างไม่ต้องสงสัย และดูท่าจะราคาไม่ถูกด้วย เจ้าอ้วนรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที

จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากชั้นบน ไม่กี่วินาทีต่อมา เจียงเฉิงก็โผล่มาพร้อมถังเสื้อผ้าแน่นเอี๊ยด เขาเห็นเจ้าอ้วนกำลังมองเขาอย่างแปลกใจ

"ทำอะไรอยู่น่ะ?" เจียงเฉิงแบกถังผ้าแน่น ๆ ลงมา

"คุณหมอ" เจ้าอ้วนกระพริบตาให้แบบชายรู้กัน

"ผมเจอกี่เพ้าในตู้เสื้อผ้าคุณเข้าให้แล้ว!"

"หืม?" เจียงเฉิงขมวดคิ้ว

"สีน้ำเงิน ผ่าข้างสูงขนาดนี้แน่ะ!"

เขายกมือขึ้นวัด เจ้าอ้วนไม่ได้มีเจตนาอะไรแอบแฝง แค่สนุกกับการค้นพบอะไรลับๆของเจียงเฉิงเท่านั้น ดูเหมือนว่าในที่สุดเขาก็จะสามารถเซอร์ไพรส์อีกฝ่ายได้เสียที เจ้าอ้วนรอฟังคำอธิบายอย่างตื่นเต้น

"เจอแค่ชุดเดียวเหรอ?" เจียงเฉิงวางถังลงแล้วค้นดูในนั้น

"ไม่น่าใช่นะ น่าจะมีอีกชุดหนึ่ง สีชมพูเข้ารูป แล้วก็สีขาวที่มีพู่ด้วย" เขาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าอ้วน

"ช่วยหาทีสิ"

เจียงเฉิงคว่ำถังเสื้อผ้าลงกับพื้น เสื้อผ้าหล่นกลิ้งออกมา เจ้าอ้วนเบิกตาโตจนนัยน์ตาสั่น เขานึกว่าเรื่องของพี่หวังเป็นเรื่องน่าตกใจที่สุดของวันแล้ว ที่ไหนได้ ยังมีอะไรพีคกว่านั้นอีก เสื้อผ้าที่กลิ้งออกมาส่วนใหญ่เป็นของผู้หญิง แถมมีสารพัดแบบ กี่เพ้าที่เขาเห็นตอนแรกกลายเป็นเรื่องจิ๊บ ๆ ไปเลย

เจ้าอ้วนเพิ่งเข้าใจว่าคนที่เขาอยู่ด้วยนี่เป็นคนแบบไหนกันแน่ ที่ผ่านมาเขาประเมินเจียงเฉิงต่ำไปอย่างมหันต์ ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงหาคู่ให้คนอย่างพี่หวังได้ แต่เขายังเอาตัวเองลงไปเล่นด้วยอีกต่างหาก

"ทำไมเงียบไปล่ะ?" เจียงเฉิงถาม

เจ้าอ้วนสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอากี่เพ้าไปแขวนเก็บ แล้วหันไปพูดกับเจียงเฉิงว่า

"คุณหมอครับ ผมว่าตอนนี้ไม่ผมก็โลกใบนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ"

เจียงเฉิงมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"นายคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ เสื้อพวกนี้ไม่ใช่ของคนที่นายคิดหรอก ฉันไม่ใช่ปีหว่าน ฉันมีหลักการของตัวเอง"

เจ้าอ้วนเอามือปิดหน้า ไม่อยากให้หมอพูดต่อ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาตั้งสติแล้วถามต่อ

"แล้วของพวกนี้เป็นของใครกันแน่?"

แต่แล้วเขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเลยดูดีขึ้นมาหน่อย

"ของแฟนคุณหมอใช่มั้ยครับ?"

เขาพูดแล้วหน้าแดง เพราะนั่นเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด เขาคิดมากไปเองจริงๆ เจียงเฉิงออกจะดูดีซะขนาดนั้น ถ้าไม่เปิดปากพูด เขาก็ดูเหมือนคนปกติที่ทำอาชีพน่านับถือคนหนึ่ง

"เปล่า" เจียงเฉิงส่ายหัว "เป็นของเจ้าของห้อง แล้วก็เจ้านายของฉันน่ะ เธอทิ้งไว้"

เจ้าอ้วนสะดุ้ง มองเจียงเฉิงเหมือนโลกทั้งใบพังลงตรงหน้า

เจียงเฉิงไม่ได้สนใจ เขาหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายมารวมไว้ อุ้มตะกร้าผ้าขึ้นมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ที่นั่นมีเครื่องซักผ้าขนาดใหญ่

เขาออกจากห้องน้ำ หยิบกี่เพ้าสีน้ำเงินขึ้นมาดู มองหาชุดอื่นสองชุดที่บอกเจ้าอ้วนไปแต่ก็หาไม่เจอ เขาบ่นพึมพำแล้วเดินออกไป ไม่นานเสียงเครื่องซักผ้าก็เริ่มทำงาน ไม่รู้ว่าเพราะมันเก่าหรือเขาใส่ผ้าเยอะไป เสียงดังกึกก้องราวกับจะถล่มบ้าน ฟังแล้วมั่นใจไม่ได้เลยว่าผ้าจะออกมาสะอาด

เจ้าอ้วนมายืนอยู่ที่หน้าประตู เขาสูบบุหรี่เงียบๆ สายตาว่างเปล่า ขณะเดียวกันเจียงเฉิงก็เอาถังเปล่าออกมาวางข้างบันได เขากวาดตามองบันไดแคบ ๆ แล้วใช้เท้าเขี่ยถังไปชิดมุม ก่อนจะหันกลับมาเห็นเจ้าอ้วนยืนเหม่ออยู่ สีหน้าเหมือนมีเรื่องร้อยพันเก็บไว้ในใจ

"เจ้าอ้วน" เจียงเฉิงพูดขึ้นตามปกติ "ฉันว่าได้กลิ่นซี่โครงแล้วนะ ลองไปดูสิว่าสุกหรือยัง"

เจ้าอ้วนสะดุ้ง รีบโยนบุหรี่ทิ้งแล้วหันกลับเข้าครัว พอเดินผ่านเจียงเฉิงก็ชะงักไปนิด เหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบไว้

ไม่นานกลิ่นเนื้ออบหอมฉุยก็ฟุ้งไปทั่ว เจ้าอ้วนยกหม้อออกมา เจียงเฉิงเอาผ้ามาวางกลางโต๊ะเพื่อวางหม้อ จากนั้นเจ้าอ้วนก็เอาอาหารที่ทำไว้กับข้าวสองถ้วยมาตั้งพร้อมกิน