บทที่18 หนังสือพิมพ์

การเข้าไปในโลกแห่งฝันร้าย... มันไม่ใช่อุบัติเหตุ 

เจ้าอ้วนก็รู้ดีว่าตัวเองรอดมาได้ก็เพราะเกาะติดเจียงเฉิง ถ้าไม่มีเขาอยู่ด้วยล่ะก็ รอบหน้าคงไม่โชคดีแบบนี้แน่หลังจากถูกจับได้ เจ้าอ้วนก็ทำหน้าไม่ถูก เจียงเฉิงค้นตัวเขา แต่ก็ไม่เจออะไรน่าสงสัย จึงปล่อยมือแล้วเดินไปเปิดไฟด้านบน

เจ้าอ้วนเอนหลังพิงผนัง ขณะที่ถูแขนไปด้วย เขาก็เริ่มกวาดตามองไปรอบๆออฟฟิศของเจียงเฉิง

“พี่...”  เขาเห็นเอกสารคนไข้บนโต๊ะแล้วถามขึ้น “พี่เป็นหมอเหรอ?”

“ใช่”

“หมอสาขาอะไรเหรอ?”

เจียงเฉิงเดินไปนั่งที่โต๊ะ พูดนิ่งๆ “สาขาความเคียดแค้น”

เจ้าอ้วนทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบไป ตามที่เจียงเฉิงสั่ง เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม โซฟาเก่าจนนั่งแล้วได้ยินเสียงลั่น หนังหุ้มเริ่มลอก ด้านหลังยังปรับนอนได้ ใช้เปลี่ยนให้เป็นเตียงสำหรับให้คนไข้นอนพัก เวลาที่เจียงเฉิงต้องการให้พวกเขาผ่อนคลาย

หลังถามคำถามอยู่พักหนึ่ง เจ้าอ้วนก็เผยว่าตัวเองชื่อ หวังฟู่กุ้ย เคยทำงานมาหลายอย่าง งานล่าสุดเป็นคนขับรถบรรทุกส่งของระยะไกล แต่เพราะมีปัญหาบางอย่างจึงลาออก บ้านเขาอยู่ในเมืองหงเยี่ยน ซึ่งไม่ไกลจากไป๋หยางนัก

เจ้าอ้วนบอกว่านี่เป็นครั้งแรกที่เข้าไปในโลกฝันร้าย เจียงเฉิงจึงถามว่า แล้วทำไมเขาถึงแต่งตัวเรียบร้อยขนาดนั้น แถมยังพกร่มติดตัวไปด้วย มันไม่ใช่สิ่งที่คนปกติจะทำเวลาจะเข้านอน

เจ้าอ้วนเกาศีรษะ ก่อนจะยอมรับว่า เขาทะเลาะกับหัวหน้าอย่างหนักเพราะปัญหาเรื่องเงินเดือน จนถูกไล่ออกจากหอพักพนักงาน ไม่มีแม้แต่เงินจะนอนโรงแรม เลยตัดสินใจไปนอนในสวนเล็กๆ แต่

เจียงเฉิงเข้าใจว่า เขากำลังจะพูดว่า เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไปโผล่ที่นั่นได้

“นายก็ผ่านประตูมาด้วยเหรอ?”

เจ้าอ้วนพยักหน้า สีหน้าซีดลง “มันโผล่ขึ้นมาบนผนังในสวน ทั้งที่ตอนแรกมันไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น”

ประสบการณ์คล้ายกับของเจียงเฉิง ทุกคนล้วนเข้ามาในโลกฝันผ่าน ‘ประตู’ ที่ไม่มีอยู่จริง แค่ตำแหน่งไม่เหมือนกันเท่านั้น

เจียงเฉิงเหลือบตามองนาฬิกา ฟ้ากำลังจะสว่าง เขาหันไปพูดเสียงเรียบ

“นายจะอยู่ที่นี่ต่อถึงเช้าก็ได้ แต่หลังจากนั้น… นายต้องออกไป”

เจ้าอ้วนมองเขาด้วยสายตาเหมือนลูกหมา แต่เจียงเฉิงไม่เปลี่ยนใจ เขาหันหน้าหนี ไม่สนใจอะไรอีก นั่งลงที่โต๊ะ แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า กางมันบนโต๊ะ

เจ้าอ้วนชะโงกคอมอง ก่อนจะทนไม่ไหว วิ่งอ้อมมาอีกด้านเพื่อดูให้ชัดๆ มันคือ บทความจากหนังสือพิมพ์ กระดาษสีเหลืองซีด หมึกเลือนรางเกือบทั้งแผ่น

เจียงเฉิงพลิกกระดาษดูด้านหลัง ยังพอเห็นตัวหนังสือชัดอยู่บรรทัดหนึ่งว่า

“คดีบ้านทรมานปิดฉาก ครอบครัวปีศาจจมน้ำตาย”

เนื้อหาข้างในคือรายละเอียดของคดี

ครอบครัวนั้นเป็นพวกบูชาซาตาน พ่อปลอมตัวเป็นคนขับรถบัส นำเหยื่อเข้าไปในบ้านกลางป่า

ลูกสาวคนหนึ่งปลอมเป็นไกด์ อีกคนล่อลวงเหยื่อผ่านอินเทอร์เน็ต ส่วนแม่ควบคุมทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง

พวกเขาล่อลวงเหยื่อไปขังไว้ที่บังกะโล ก่อนจะลงมือทรมาน

ในเวลาแค่หนึ่งเดือน ตำรวจท้องถิ่นได้รับแจ้งคนหายหลายราย

หนึ่งในนั้น... เป็นคู่แฝด

ในที่สุด ตำรวจก็ตามร่องรอยจนเจอบังกะโลที่ซ่อนอยู่กลางป่า แต่ครอบครัวนั้นไหวตัวทัน หลบหนีออกไปพร้อมเหยื่ออีกสามคน

คืนนั้น พวกเขาขับรถหลบหนีผ่านเส้นทางเล็กแคบข้างป่า ฝนที่ตกต่อเนื่องหลายวันทำให้ทางบางส่วนทรุด รถบัสเสียหลักตกแม่น้ำข้างทาง

ตอนที่พบศพ  ครอบครัวทั้งสี่คน กับเหยื่ออีกสามคน ‘จมน้ำตายหมดแล้ว’

ฟังดูเหมือนจะเป็นบทสรุปของภารกิจฝันร้ายครั้งนั้น แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเจียงเฉิงมากกว่าคือ…

ในบทความแนบรูปภาพของหนึ่งในเหยื่อไว้ด้วย คาดว่าน่าจะเป็นภาพที่ตำรวจปล่อยออกมา ใต้ภาพมีข้อความว่า

 “เหยื่อรายนี้ยังไม่สามารถระบุตัวตนได้ หากมีใครรู้เบาะแส กรุณาแจ้งตำรวจ”

จากในภาพ เหยื่อเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเขาถูกเบลอเอาไว้ เขาสวมปลอกคอสีดำ และมีของใช้ส่วนตัววางอยู่ข้างๆ สายตาของเจ้าอ้วนเลื่อนลงไปยังของเหล่านั้น ทันทีที่เห็นนาฬิกาพก เขาก็ผงะ แล้วเริ่มตัวสั่น

“คุณหมอ... นี่มัน”

“ดูเหมือนจะใช่หมานลี่” เจียงเฉิงพูดขึ้นก่อน ไม่ปล่อยให้เจ้าอ้วนได้พูดต่อ

หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ ลงวันที่ 1 มิถุนายน 2006 เท่ากับว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อ 14 ปีก่อน

หมานลี่…ตายไปนานแล้ว  ไม่แปลกที่ตำรวจจะหาเบาะแสเกี่ยวกับเขาไม่เจอเลย

“หมายความว่า... ภารกิจในฝันทุกครั้งคือเรื่องจริงเหรอ?!” เจ้าอ้วนร้อง “ประตูนั่นพาเราย้อนเวลา ไปเจอเหตุการณ์ในอดีตของคนอื่น?!” เจียงเฉิงคิดอยู่พักหนึ่ง

“ก็เป็นไปได้... แต่ตอนนี้เราเพิ่งเจอแค่เคสเดียว ยังสรุปอะไรไม่ได้” เขาหยิบกระดาษขึ้น พับแล้วพูดต่อ “อีกอย่าง มีอย่างหนึ่งที่นายเข้าใจผิด”

“ถึงประตูจะพาเราย้อนเวลาได้จริง  แต่สิ่งที่เราพบเจอ ก็ไม่ใช่แค่เรื่องน่าเศร้าของเหยื่อ แต่คือฝันร้ายอีกบทหนึ่งต่างหาก”

เจ้าอ้วนเงียบไป ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

โลกที่ผู้คนเรียกกันว่า “แดนฝัน” แห่งนี้

ทุกภารกิจล้วนมีโอกาสตายจริง

ถึงแม้พี่เหนียนกับหมานลี่จะเคยผ่านภารกิจมาก่อน แต่สุดท้าย... ก็ยังตายอยู่ดี

“คุณหมอ” เสียงเจ้าอ้วนสั่น “คุณยังจำแอ่งน้ำรอบบ้านนั้นได้ไหม?” เจียงเฉิงพยักหน้า

“ครอบครัวนั้นตายเพราะจมน้ำ เพราะแบบนั้น ร่างของพวกเขาจึงยังเปียกน้ำอยู่ แม้ในตอนที่พวกเขากลายเป็นผี”

เจ้าอ้วนใบหน้าซีดเผือด แต่ก็พยักหน้าจากนั้นเขาก็จ้องมองกระดาษในมือเจียงเฉิง

เห็นสีหน้าหวาดระแวง เจ้าอ้วนรีบยกมืออธิบาย “อย่าเข้าใจผิดนะคุณหมอ ผมแค่อยากรู้ว่าคุณได้หนังสือพิมพ์นี่มาจากไหน” เจียงเฉิงไหล่ตก “เฉินเสี่ยวเหมิงให้มา”

“…เธอ?” สีหน้าเจ้าอ้วนเปลี่ยนทันที “คุณหมอ ถึงผมจะไม่ฉลาดเหมือนคุณ แต่ก็ไม่ได้โง่นะ... ถ้าเป็นของแบบนี้ เธอไม่มีทางให้คุณแน่ เธอคงเลือกเผามันทิ้งซะมากกว่า”