บทที่ 11 คู่แค้นหวังเหล่ย

บทที่ 11 คู่แค้นหวังเหล่ย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เจียงชวนให้หวังต้าสงไปแจ้งศิษย์สำนักดาบชางหยวนทุกคนในคฤหาสน์ให้มารวมตัวกันด้านนอก

ในเวลาเดียวกัน กลุ่มคนจากตระกูลหวังก็เดินทางออกจากคฤหาสน์เช่นกัน

ชายหนุ่มผู้เป็นผู้นำกลุ่มมีบุคลิกน่าเกรงขาม สวมชุดคลุมสีม่วงเข้ม รอบกายมีกระแสไฟฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่เป็นระยะ

"นั่นคนของตระกูลหวังนี่!"

"คนที่เดินนำหน้า หรือจะเป็นนายน้อยสายฟ้า 'หวังเหล่ย' หนึ่งในสี่สุภาพชนแห่งทวีปบูรพา?!"

"ชู่ว เบาเสียงหน่อย เจ้าไม่รู้หรือไงว่าศิษย์พี่เจียงของเรากับหวังเหล่ยคนนั้นเป็นคู่แค้นกัน?!"

เหล่าศิษย์สำนักดาบชางหยวนยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบ

ศิษย์ใหม่คนหนึ่งโน้มตัวไปถามศิษย์พี่ฝ่ายในด้วยความอยากรู้อยากเห็น:

"ศิษย์พี่ แม้ข้าจะได้ยินข่าวลือเรื่องสี่สุภาพชนแห่งทวีปบูรพาอยู่บ่อยๆ แต่พวกเขาคัดเลือกกันยังไงหรือขอรับ? ทำไมข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?"

ศิษย์ฝ่ายในผู้นั้นเป็นคนคุยง่าย จึงหัวเราะเบาๆ "เรื่องนี้ต้องเริ่มเล่าจาก 'หอเทียนจี' แห่งทวีปบูรพา"

"หอเทียนจี?"

"ใช่แล้ว หอเทียนจีได้ประกาศ 'อันดับอัจฉริยะแห่งทวีปบูรพา' ออกสู่สาธารณชน"

"ในนั้นรวบรวมรายชื่ออัจฉริยะหนึ่งร้อยอันดับแรกของทวีปบูรพา และสี่อันดับแรกสุดนั้นแหละที่ผู้คนเรียกขานกันว่า 'สี่สุภาพชนแห่งทวีปบูรพา'!"

"แล้วศิษย์พี่เจียงของเราอยู่อันดับที่เท่าไหร่หรือขอรับ?"

"ศิษย์พี่เจียงอยู่อันดับสาม แต่ข้าเชื่อว่าด้วยพรสวรรค์ของศิษย์พี่เจียง การจะขยับขึ้นไปอีกอันดับไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ เพราะเมื่อเทียบกับอีกสามคนแล้ว ศิษย์พี่เจียงอายุน้อยกว่ามากนัก"

"ส่วนนายน้อยสายฟ้านั้นอยู่อันดับต่ำกว่าศิษย์พี่เจียง เพราะความแตกต่างในเรื่องกายาพิเศษ"

ขณะพูด น้ำเสียงของศิษย์ฝ่ายในผู้นั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมในตัวเจียงชวนอย่างปิดไม่มิด

เมื่อเห็นเจียงชวนและกลุ่มศิษย์สำนักดาบชางหยวน หวังเหล่ยก็ชะงักฝีเท้า ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ศิษย์ตระกูลหวังด้านหลังหยุดเดิน

ทางฝั่งเจียงชวนเองก็เห็นคนของตระกูลหวังเช่นกัน

เมื่อสองกลุ่มเผชิญหน้ากัน บรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นมาในทันที

หวังเหล่ยจ้องเขม็งไปที่เจียงชวนอยู่นาน ก่อนจะหรี่ตาลงและกล่าวว่า "เจียงชวน เจ้านี่มันเหมือนผีอาฆาตจริงๆ ตามมาหลอกหลอนไม่เลิก"

ขณะพูด คิ้วของหวังเหล่ยก็ขมวดมุ่นยิ่งขึ้น

เขาพบว่าตอนนี้ตนเองมองระดับการบ่มเพาะของเจียงชวนไม่ออกเสียแล้ว

แม้ว่าด้วยกาลเวลาและพรสวรรค์ของเจียงชวน สักวันหนึ่งย่อมต้องแซงหน้าเขาไป

แต่หวังเหล่ยจำได้แม่นว่าเขาเพิ่งประมือกับอีกฝ่ายเมื่อครึ่งเดือนก่อน

ตอนนั้นเจียงชวนเพิ่งอยู่ระดับขอบเขตมังกรทะยานขั้นที่สอง ส่วนเขานั้นอยู่ที่ขั้นที่ห้าแล้ว

ทว่าเวลาผ่านไปเพียงครึ่งเดือน เขายังคงอยู่ที่ขั้นที่ห้า แต่เจียงชวนกลับดูลึกลับซับซ้อนขึ้นจนยากจะหยั่งถึง

"หรือว่าในการประลองครั้งก่อนๆ เจียงชวนจงใจซ่อนความแข็งแกร่งเอาไว้?" หวังเหล่ยพึมพำในใจ

เจียงชวนยิ้มบางๆ เมื่อได้ยินคำพูดนั้น "อะไรกัน? ถ้าบุตรศักดิ์สิทธิ์หวังอยากประลอง แซ่เจียงผู้นี้ก็พร้อมเสมอ"

ดวงตาของหวังเหล่ยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เขาเหลือบมองเหล่าศิษย์ด้านหลังเจียงชวน แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว:

"ฮึ่ม ไม่จำเป็นต้องประลองที่นี่ ถ้าอยากสู้ ข้าจะไปรอเจ้าที่หุบเขาผานซือ!"

ในสายตาของหวังเหล่ย การที่เจียงชวนเลือกมาพักในคฤหาสน์เดียวกับเขา ก็เพียงเพื่อใช้เขาเป็นหินรองเท้าหลังจากที่ตัวเองพัฒนาฝีมือขึ้นมาอย่างก้าวกระโดด

ก่อนที่จะมั่นใจในความแข็งแกร่งของเจียงชวน เขาจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสโอ้อวดเด็ดขาด!

ยิ่งไปกว่านั้น หากเขาบาดเจ็บจากการต่อสู้กับเจียงชวน มันจะส่งผลเสียอย่างร้ายแรงต่อการเดินทางไปหุบเขาผานซือที่กำลังจะมาถึง

ในเวลานี้ เจียงชวนดูเหมือนจะมองทะลุความคิดของหวังเหล่ย จึงหัวเราะเบาๆ:

"หึ ให้ข้าเดานะ เจ้าเองก็ถูกคนของราชวงศ์ต้าโจวพามาที่นี่เหมือนกันใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังเหล่ยก็ขมวดคิ้วทันที และจ้องมองเจียงชวน ซึ่งตอบกลับด้วยแววตาขี้เล่น

หวังเหล่ยย่อมไม่ใช่คนโง่เง่าที่มีดีแค่กำลังแต่ไร้สมอง

ดูจากที่เขาเคยหลอกเอาหินวิญญาณระดับสูงสามแสนก้อนไปจากร่างเดิมของเจียงชวนได้ ก็บอกได้แล้วว่าเขาเป็นคนที่มีความคิดละเอียดรอบคอบ

เพียงชั่วพริบตา หวังเหล่ยก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเจียงชวน สีหน้าของเขาพลันดำทะมึนน่ากลัว

เขาไม่คาดคิดจริงๆ ว่าราชวงศ์ต้าโจวเล็กๆ จะกล้าใช้เขาเป็นเบี้ยเดินหมาก

"ดูเหมือนพี่หวังจะมีธุระต้องจัดการ งั้นพวกเราขอตัวล่วงหน้าไปก่อนแล้วกัน"

พูดจบ เจียงชวนก็ตบมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนตามเขามา

จากนั้นร่างของเขาก็วูบไหว ไปปรากฏตัวอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรในพริบตา เหล่าศิษย์สำนักดาบชางหยวนด้านหลังรีบใช้วิชาตัวเบาตามไปติดๆ

ขณะที่หลัวอวี่เวยเดินจากไป สายตาของนางกวาดมองสลับไปมาระหว่างเจียงชวนและหวังเหล่ย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย

นี่มันไม่ถูกต้อง สองคนนี้เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งหลายปี ทำไมเจอกันวันนี้ถึงไม่สู้กันล่ะ?!

ตามหลักแล้ว ทั้งคู่ต่างต้องการพิสูจน์ตัวเอง และต้องไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปแน่

มองดูเจียงชวนและคณะจากไป ดวงตาของหวังเหล่ยหรี่ลงจนเป็นเส้นตรง เขาหันไปสั่งคนของตระกูลหวังด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ:

"ให้ท่านอาสามของข้าไปที่วังหลวงต้าโจว ข้าอยากจะรู้หนักหนาว่าอ๋องโจวนั่นมีความกล้าสักแค่ไหนกันเชียว?!"

สิ้นเสียง หวังเหล่ยก็สะบัดมือพากลุ่มของตนมุ่งหน้าสู่หุบเขาผานซือเช่นกัน

...

วังหลวงต้าโจว

ในขณะนี้ อ๋องโจวเพิ่งเสร็จสิ้นการว่าราชการเช้า และกำลังเตรียมตัวกลับไปยังห้องบรรทมเพื่อตรวจฏีกา

จู่ๆ ขุนนางคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตื่นออกมา ประสานมือคารวะด้วยท่าทางลนลาน:

"ฝ่าบาท เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ!"

"มี... มีคนพบศพของหลี่ฉู่ ฉีเอ๋อร์ และคนอื่นๆ ในสวนอุทยานหลวงพะยะค่ะ!"

อ๋องโจวตัวสั่นเทิ้มเมื่อได้ยินข่าว แทบจะทรงตัวไม่อยู่ ทรงแผดเสียงคำรามดั่งมังกรพิโรธทันที:

"เจ้าว่าอะไรนะ?!"

"บังอาจนัก! รู้ไหมว่าฝีมือใคร?!"

ขณะตรัส กลิ่นอายระดับขอบเขตจอมคนของอ๋องโจวก็พวยพุ่งออกมา แทบจะบดขยี้ขุนนางตรงหน้าให้แหลกคาที่

เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากขุนนางผู้นั้น อยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด

เขาตอบตะกุกตะกัก "ฝ่าบาท พวกกระหม่อมไม่ทราบเรื่องนี้เลยพะยะค่ะ ศพของหลี่ฉู่และคนเหล่านั้นเหมือนจู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาในสวนอุทยาน"

"และตั้งแต่ที่พวกเขาเดินทางไปเมืองชายแดนวันนี้ ก็มีเพียงข่าวของตระกูลหวังที่ส่งกลับมาพะยะค่ะ"

ทันทีที่ได้ยินประโยคหลัง พลังปราณของอ๋องโจวก็ลดฮวบลงทันที

ดวงตาของเขาวูบไหวไปมา ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ รอยยิ้มเย็นชาที่แทบสังเกตไม่เห็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก

ผู้อาวุโสรองพูดถูกจริงๆ ขอแค่จับเจียงชวนกับหวังเหล่ยมาอยู่ด้วยกัน สองคนนั้นต้องเปิดศึกกันดุเดือดแน่

การตายของหลี่ฉู่และพวก ในสายตาของอ๋องโจว ชัดเจนว่าเป็นฝีมือของเจียงชวนที่ลอบจ้างวานคนมาจัดการ

คิดจะข่มขู่ข้าหรือ?

หารู้ไม่ว่าเจ้าได้ตกลงไปในหลุมพรางของข้าและผู้อาวุโสรองเรียบร้อยแล้ว!

ถึงเวลานั้น ขอแค่เขาใช้ข้ออ้างเรื่องการหายตัวไปของขุนนางราชวงศ์เพื่อกักตัวเจียงชวนและคณะไว้ตรวจสอบ ก็จะสามารถถ่วงเวลาให้สำนักดาบชางหยวนตามหลังกลุ่มอื่นได้ก้าวหนึ่ง

แม้ว่าสำนักดาบชางหยวนจะเสียหน้าในต้าโจว แต่ผู้อาวุโสรองย่อมต้องปกป้องเขาแน่นอน

เขาอาจจะใช้เหตุการณ์นี้สร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับเจียงซิวหรันได้อีกด้วย

ส่วนเรื่องที่ตระกูลเจียงจะตามเอาเรื่อง อ๋องโจวก็สามารถสละบัลลังก์แล้วหนีไปตามเส้นทางที่ผู้อาวุโสรองจัดเตรียมไว้ให้ได้สบายๆ

เมื่อผู้อาวุโสรองได้ขึ้นเป็นเจ้าสำนัก เขาก็จะได้เสวยสุขกับทรัพยากรการบ่มเพาะเพียรอย่างเปรมปรีดิ์

องค์ชายกระบี่ที่คนทั้งโลกยกย่องรึ? ก็แค่ไอ้หนุ่มเจ้าสำราญที่มีดีแค่กำลังเท่านั้นแหละ!

ในขณะที่อ๋องโจวกำลังแอบกระหยิ่มยิ้มย่อง คิดว่าตนจับจุดอ่อนเจียงชวนได้แล้ว

ขุนนางอีกคนหน้าซีดเผือดวิ่งถลาเข้ามาหาเขา

อาจจะเพราะตื่นตระหนกเกินไป เขาจึงสะดุดล้ม "ตุบ" คุกเข่าลงตรงหน้าอ๋องโจวพอดี

อ๋องโจวขมวดคิ้ว "ลุกลี้ลุกลนเช่นนี้ สมบัติผู้ดีไปไหนหมด?!"

ขุนนางตรงหน้ายังไม่ทันได้ลุกขึ้น เสียงเย็นเยียบทุ้มต่ำก็ดังลงมาจากเหนือหัวอ๋องโจว

"อ๋องโจว ข้าว่าเจ้าคงใช้ชีวิตสุขสบายเกินไปสินะ ถึงกล้าไม่เห็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ตระกูลหวังของข้าอยู่ในสายตา!"

เสียงนั้นถูกขยายด้วยพลังปราณ จนแทบจะเจาะทะลุแก้วหู ทำให้ทุกคนด้านล่างต้องยกมือขึ้นปิดหูด้วยสีหน้าเจ็บปวด

เมื่ออ๋องโจวเห็นผู้มาเยือน รูม่านตาของเขาก็หดวูบทันที ปากอ้าค้าง แต่คำพูดที่อยากจะเอ่ยกลับจุกอยู่ที่คอ

ตระ... ตระกูลหวัง? !

ทำไมคนของตระกูลหวังถึงมาที่นี่ได้?!

แม้ผู้อาวุโสรองจะมีอำนาจจัดการเรื่องภายในสำนักดาบชางหยวนได้ แต่มือของเขาก็ยื่นไปไม่ถึงตระกูลหวังนะ!

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?!

ไหนบอกว่าเจียงชวนกับหวังเหล่ยไม่ถูกกันไง? แล้วทำไมตระกูลหวังถึงมาหาเรื่องเขาล่ะ?

อ๋องโจวเซถอยหลังไปจนชนราวระเบียง แผ่นหลังพิงแนบกับราว แล้วค่อยๆ ไหลรูดลงไปกองกับพื้น

ใบหน้าของเขาซีดเผือด ริมฝีปากไร้ซึ่งสีเลือด

เขารู้ดีว่าต่อให้เป็นผู้อาวุโสรองก็คงปกป้องเขาไม่ได้แล้ว และแม้แต่ราชวงศ์ต้าโจวของเขาก็คงถึงคราวต้องผลัดแผ่นดินเสียแล้ว...