บทที่ 97 การเผชิญหน้าที่ไม่คาดคิด (3)

เมื่อไม่นานมานี้ สมาคมโบราณคดีได้จัดงานใหญ่เกี่ยวกับการค้นพบซากโบราณใต้ดินลึกเข้าไปในเมืองทิร์นา

ไม่แปลกเลยที่สายตาของผู้คนจะเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น

ซากโบราณสถานคืออะไร?

มันคือสถานที่ลึกลับที่ว่ากันว่าสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยโบราณกาล ในยุคที่ตำนานยังมีชีวิตอยู่

ตัวซากโบราณที่เองก็มีค่ามหาศาล แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือ มันอาจเก็บซ่อนสมบัติทองคำ เงิน และโบราณวัตถุเอาไว้

และสิ่งที่ผู้คนอยากได้มากที่สุดก็คือโบราณวัตถุ

คุณค่าของโบราณวัตถุนั้นประเมินราคาแทบไม่ได้ หากบังเอิญได้ชิ้นที่สมบูรณ์มา ก็สามารถทำเงินมหาศาลจากการวิเคราะห์และนำไปสร้างโบราณวัตถุใหม่ ๆ ได้

เหมือนกับที่เงินคือสิ่งโปรดปรานของชาวเมืองทองคำ โบราณวัตถุที่ตีค่าเป็นเงินได้ก็กลายเป็นของล้ำค่าที่ทุกคนถวิลหา

“เรื่องนี้ต้องยุ่งวุ่นวายแน่”

“จะวุ่นอะไรล่ะ? นี่มันของโบราณเชียวนะ”

“เคยมีเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนหรือเปล่า?”

“เคยสิ เรื่องเล่าดังอยู่เลย เมื่อราว 20 ปีก่อน บริษัทขนาดกลางที่ค้นพบซากโบราณสถานกลายเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ขึ้นมาในชั้วข้ามคืน”

ช่องว่างระหว่างธุรกิจในเทียร์นามันกว้างมหาศาล ระหว่างกิจการเล็กกับกลางก็ข้ามยากแล้ว ระหว่างกลางกับใหญ่ยิ่งห่างเกินเอื้อม

ว่ากันว่าซากโบราณสถานนี่แหละที่ช่วยลดช่องว่างของชนชั้นลงมา

แค่เหตุผลนี้ก็เพียงพอจะทำให้ผู้กระหายความสำเร็จทั้งหลายต่างโลภอยากได้

“ยิ่งกว่านั้น ขนาดของซากครั้งนี้ก็ใหญ่โตมากนะ แค่ปากทางเข้าก็กว้างจนจินตนาการไม่ออกแล้ว”

“อืม… เข้าใจล่ะ”

โอเซียนเองก็เริ่มรู้สึกสนใจ แต่ไม่ใช่เพราะลอเรนพูดจาตื่นเต้นหรอก

‘ถ้าเป็นซากโบราณในมาตรฐานยุคนี้ ก็นับว่าใหญ่ประมาณดันเจี้ยนในเกมที่เราเคยเล่นนั่นแหละ’

ในเกมที่เขาเล่นก็มีซากโบราณอยู่เช่นกัน ซากเหล่านั้นหรือดันเจี้ยนเต็มไปด้วยมอนสเตอร์ กับดัก และแน่นอนว่ามีรางวัล

ด้วยความที่เกมมีสเกลใหญ่ จึงมีดันเจี้ยนกระจายอยู่ทั่วทวีปกว่าร้อยแห่ง

‘ตอนเล่นรอบที่ 99 เราไปแค่ดันเจี้ยนที่จำเป็นต่อการดำเนินเนื้อเรื่องเอง...’

คร่าว ๆ ก็น่าจะเหลือเกิน 90 แห่ง

แต่แน่นอน ไม่มีการรับประกันว่าทั้ง 90 จะยังคงอยู่

‘ที่แรกที่เราเคยเห็นก็ถูกทำลายไปนานแล้วเหมือนกัน’

แม้แต่ซากโบราณเองก็ต้องผุพังไปตามกาลเวลา บางดันเจี้ยนก็ถูกฝังอยู่ในภูเขาที่ถูกระเบิดทิ้งเพื่อสร้างโรงงานแล้ว

โลกเปลี่ยนแปลงพัฒนาไป สถานที่มากมายก็หายสาบสูญ

‘ว่าแต่ครั้งนี้พวกเขาพบซากที่ไหนกันนะ?’

บทความบอกว่าอยู่ในเขตที่ 32 ซึ่งอยู่ติดกับเขต 33 ที่มีประชากรหนาแน่น

เป็นพื้นที่ที่ไม่สะดุดตาอะไร แต่ในอนาคตโอเซียนสามารถจินตนาการออกเลยว่าผู้คนจะกรูกันเข้ามาเหมือนผึ้งแตกรัง

“ถ้าเราเข้าไปแล้วได้โบราณวัตถุสักชิ้น ก็เลี้ยงชีพไปได้ทั้งชีวิตเลยนะ!”

ลอเรนเพ้อฝันถึงอนาคตอันสวยหรู

–อื้อ...

ดิโอลันเห็นท่าทางนั้นแล้วเบือนหน้าหนีอย่างขยะแขยง เหมือนเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น

“แต่ดูแล้ว การแข่งขันก็น่าจะดุเดือดมากไม่ใช้รึ”

ลอเรนชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของโอเซียน

แม้เธอจะเพ้อฝันถึงซากโบราณ แต่ความจริงก็มักโหดร้าย

“เรามีวิธีเข้าไปมีเอี่ยวบ้างไหม?”

“เอ่อ… นั่นสิ...”

แต่เป็นโรแนนที่ตอบแทนลอเรนที่ลังเล

“ไม่มีทางหรอก”

“ไม่มีทางเหรอ? มันก็ไม่ได้ยากเกินไปนี่!”

ลอเรนโต้เถียงอย่างไม่ยอมแพ้ ราวกับจะบอกว่าอย่ามาทำลายความฝันสีชมพูของเธอ

“ถ้าคิดแบบสามัญสำนึก นักแก้ปัญหาก็มีสิทธิ์เข้าไปมีเอี่ยวได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว และถ้าเราจับตาดูอยู่ ฝ่ายนั้นก็ต้องเฝ้าดูที่อื่นด้วย”

โอเซียนพยักหน้าเห็นด้วย

‘ถ้าโบราณวัตถุจากซากพวกนี้มีค่าขนาดนั้น มันก็ไม่ใช่แค่มีพวกนักแก้ปัญหาแน่’

เมืองเทียร์นาทั้งเมืองต้องขยับตัว และบรรดาบริษัทใหญ่ก็ต้องจ้องตาเป็นมัน แล้วพวกนักเวทกับองค์กรต่าง ๆ ในเทียร์นาล่ะ?

“"แบบนั้นมันยิ่งทำให้เรื่องวุ่นวายเข้าไปอีก”

โอเซียนพูดอย่างมีเหตุผล

พอมีองค์กรต่าง ๆ มากมายแย่งชิงซากเดียวกัน การต่อสู้เพื่อควบคุมตั้งแต่ปากทางเข้าก็จะเกิดขึ้นทันที

ไม่ใช่เรื่องใหม่เลยที่จะเห็นความโกลาหลและการนองเลือดทันทีที่มีใครเจอแผนที่สมบัติ

‘ก็ไม่ใช่ว่าเราไม่สนใจหรอกนะ’

แม้เขาจะเคยพิชิตมาแล้ว แต่การได้สัมผัสด้วยตนเองมันก็เป็นอีกความรู้สึกหนึ่ง

สิ่งหนึ่งคือการมองโลกผ่านจอภาพ อีกสิ่งคือการรับรู้ผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้าโดยตรง

แต่ในที่แบบนี้ ที่การแข่งขันรุนแรงถึงเพียงนี้ นักแก้ปัญหาธรรมดาอย่างเขายากจะยื่นนามบัตรได้ด้วยซ้ำ

“ฮะ ๆ ถูกแล้ว อีกไม่นานที่นี่คงจะโกลาหลแน่ มีคนแย่งสิทธิ์ มีคนตายและฆ่ากันในซากเพราะโลภในสมบัติ”

“หมายความว่าเจ้ามีแผนรึ?”

“ก็ใช่น่ะสิ อย่างที่บทความบอก ซากโบราณแบบนี้จะอยู่ภายใต้การจัดการของสมาคมโบราณคดี”

“สมาคมโบราณคดี?”

เมืองเทียร์นาเป็นเมืองแห่งสหภาพ ก็แน่นอนว่าจะต้องมีสมาคมนักโบราณคดีอยู่

ชื่อว่าสมาคมโบราณคดี พวกเขามีหน้าที่หลักคือสำรวจดันเจี้ยนและซากใต้ดินจากยุคโบราณ

“พวกเขาจะได้สิทธิ์เบื้องต้นเพราะเป็นผู้ค้นพบ เหมือนเป็นกฎหมายของเมืองที่ตั้งขึ้นมาเพื่อป้องกันความวุ่นวาย”

“แล้วมันช่วยอะไรได้?”

"อย่างแรกเลยก็คือ มีคนไร้ยางอายน้อยลงที่อ้างสิทธิ์ครอบครองซากปรักหักพังตามใจชอบ แค่นี้ความวุ่นวายก็สงบลงและเป็นระเบียบเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความสนุกก็เกิดขึ้นหลังจากนั้น"

โรแนนยิ้มกว้าง ยกนิ้วชี้ขึ้น

“สมาคมโบราณคดีควบคุมการเข้าออก แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในซากที่ไม่รู้ว่ามีอันตรายอะไรได้เอง เพราะพวกเขาไม่มีพลังจะสำรวจได้ด้วยตนเอง”

“งั้นก็ต้องหาคนมาปกป้อง หรือไม่ก็ต้องโอนสิทธิ์การสำรวจ หรือจ้างคนไปแทน”

“ถูกต้องเลย! สมาคมโบราณคดีเองก็แบ่งเป็นนักโบราณคดีและนักสำรวจมากมาย แต่ละคนก็จะได้รับบัตรผ่านจากสมาคม แล้วเอาไปประมูลต่อ”

พูดอีกอย่างคือ นักโบราณคดีหรือนักสำรวจที่ได้สิทธิ์ก็จะหาคนไปร่วมทีมด้วย

เป็นโครงสร้างที่น่าสนใจ คล้ายกับขายตั๋วเข้าซากโบราณ

ที่ตลกกว่านั้นคือ พอเอาออกมาประมูล ก็มีคนแห่แหนอยากซื้อเพียบ

โอเซียนคิดในใจว่า “ที่แท้องค์กรแบบสมาคมโบราณคดีก็หาเงินแบบนี้นี่เอง”

เข้าไปด้วยกัน แล้วถ้าพบสมบัติหรือโบราณวัตถุ ก็แบ่งกันตามสัดส่วน

แค่เจอซากสักแห่ง สมาคมโบราณคดีก็สามารถมีเงินเลี้ยงชีพไปอีกหลายปี

ช่างเป็นตัวเลือกแบบทุนนิยมแท้ ๆ

“แต่ส่วนใหญ่ก็ต้องแย่งตั๋วกันนั่นแหละ” โลแรนว่า

จำนวนตั๋วที่ปล่อยออกมาไม่เคยบอกแน่ชัด แต่ที่แน่ ๆ ว่าน้อยกว่าจำนวนคนอยากเข้า

“บางคนก็ขู่เข็ญนักโบราณคดี บางคนก็มีเส้นสายกับนักโบราณคดีหรือสำรวจมาตั้งแต่แรก บางคนก็มีอำนาจบารมีหรือเงินทอง ส่วนอีกวิธีก็มีนะ!”

“วิธีไหน?”

“ก็คือเมื่อนักโบราณคดีเลือกจ้างด้วยตัวเอง ซึ่งเกิดขึ้นน้อยมาก ๆ”

“แต่สุดท้ายก็เข้าข้างคนมีเงินอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”

“ก็ไม่เสมอไป เพราะพลังฝีมือก็สำคัญ เงินมากก็ไม่ได้แปลว่าจะมีพลังมาก”

ถ้านักโบราณคดีต้องเลือกระหว่างมหาเศรษฐีกับหอคอยเวท เขาจะเลือกใคร?

แน่นอนว่าต้องเลือกฝ่ายหลัง แม้พวกพ่อค้าใหญ่จะจ่ายมากกว่า แต่พลังเวทย่อมส่องประกายในซากโบราณ

“แม้แต่พวกบริษัทใหญ่ที่ได้ตั๋วมา ก็ยังจ้างนักแก้ปัญหาเพิ่มเมื่อกำลังไม่พอ”

“รับเหมาช่วงต่ออีกทีสินะ”

“ใช่เลย! นักแก้ปัญหาก็เล็งแบบนี้แหละ ได้เงินจากงานเล็ก ๆ หรือถ้าโชคดีได้เปอร์เซ็นต์จากสมบัติในซากก็คุ้มเกินคุ้ม”

“นี่สินะที่เจ้าหวังไว้”

“ก็ใช่น่ะสิ ทำไมล่ะ?” ลอเลนเบ้ปาก

เธอเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า ต่อให้คิดเพ้อฝันยังไง โอกาสจะได้เหยียบเข้าไปในซากโบราณจริง ๆ ก็น้อยนิด

“ก็แค่จินตนาการเล่น ๆ น่ะ เพราะจำนวนคนที่เข้าไปได้มันจำกัดอยู่แล้ว”

“เข้าใจแล้ว”

“เพราะงั้นเราก็รอดูเฉย ๆ ก็ได้ว่าใครจะเข้าไป แล้วเอาอะไรกลับออกมา ก็น่าสนุกไปอีกแบบนะ”

เมื่อฝันหวานจบลง ลอเรนก็ทิ้งตัวพิงเก้าอี้ด้วยความจริงจัง

เธอแกว่งขาไปมา แม้ปากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ในใจไม่ใช่เลย

แล้วพัสดุหนึ่งก็มาถึงอย่างไม่คาดคิด ส่งแบบลงทะเบียนถึงโรแนน

“หืม? จดหมายตอนนี้เหรอ? ปกติมันมาช่วงหกโมงเช้านี่นา”

โรแนนเปิดซองจดหมายอย่างงง ๆ แล้วดึงเอกสารออกมา

คิ้วเขากระตุกขึ้นเล็กน้อยเมื่อกวาดตามองเร็ว ๆ

“นี่มัน...”

ทุกคนหันไปจ้องโรแนน

เขาส่งเอกสารให้กับโอเซียน เห็นว่าคงให้เจ้าตัวดูเองจะดีกว่ามาอธิบาย

“ส่งถึงข้าเหรอ?”

“ใช่แล้ว คุณโอเซียน”

“นี่มันมาจากไหนกันแน่...”

“สมาคมโบราณคดี”

พอได้ยินคำนั้น ลอเรนถึงกับเอนเก้าอี้จนเสียหลัก

“อะไรนะๆๆๆ?!”

“สมาคมโบราณคดี?”

โอเซียนเองก็ประหลาดใจ รีบดูเอกสาร

บนเอกสารมีตราประทับของสมาคมโบราณคดี ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ จู่ ๆ ก็มีจดหมายเร่งด่วนประทับตราส่งมาหาเขา?

หัวใจโอเซียนพลันเต็มไปด้วยความกังวลปนความคาดหวัง

“พวกเราขอเชิญคุณโอเซียนเข้าร่วมคณะสำรวจซากโบราณในครั้งนี้”

แม้แต่โรแนนที่ปกติมักหัวเราะเสียงดัง ก็ยังอึ้งไปชั่วครู่

•

‘น่าสนใจจริง ๆ’

โอเซียนไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกเลือก

แน่นอนว่าเขาพยายามสร้างชื่อในฐานะนักแก้ปัญหามาสักพักแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เข้าไปมีส่วนร่วมในคณะสำรวจซากครั้งนี้

‘คงต้องขอบคุณที่เลือกเราล่ะนะ’

เมื่อคิดถึงจำนวนคนที่สนใจในเรื่องนี้ มันก็เป็นเรื่องน่าประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

บางทีนั่นแหละคือเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ได้รู้สึกดีใจ แต่กลับประหลาดใจเสียมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจกว่าก็คือ เขาไม่ได้ถูกเลือกโดยผู้ว่าจ้างต่อ ๆ กัน แต่เป็นนักโบราณคดีตัวจริงที่เลือกเขาเอง

‘ทำไมถึงเลือกเรา อันนี้คงต้องไปถามต่อหน้า’

ดังนั้นโอเซียนจึงมาที่สำนักงานของนักโบราณคดี

ส่วนหนึ่งก็เพื่อพบกับผู้ว่าจ้างโดยตรง อีกส่วนก็เพราะเป็นห่วงเรื่องไวโอเล็ต ฟ็อกซ์

–ทำไม... ทำไมต้องเป็นนายคนเดียวด้วย...

สีหน้าของลอเรนที่แทบเลือดออกจากดวงตานั่น มันหนักเกินกว่าที่โอเซียนจะทนดูได้

‘นั่นไม่ใช่หน้ามนุษย์แล้ว’

โอเซียนส่ายหัว ยืนอยู่หน้าสำนักงาน

สำนักงานนั้นเป็นบ้านหลังเล็กแยกเดี่ยว สองชั้นที่สร้างมานานแล้ว กำแพงภายนอกแสดงถึงอายุชัดเจน

เขากดกริ่งหน้าประตูชั้นหนึ่ง

ใช้เวลาไม่นานก่อนจะได้ยินเสียงกริ่งดังพร้อมเสียงเร่งรีบจากข้างใน

“รอก่อนนะ!”

–กึกกัก! โครม! ปั่ก! เพล้ง!

เสียงวิ่งล้ม โครมคราม หนังสือล้มเกลื่อน ก่อนที่ประตูจะเปิดออกช้า ๆ

“แฮ่ก ๆ ๆ ยินดีที่ได้เจอนะ!”

หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เธอสวมแว่นกรอบหนา ผมถักเปีย เสื้อผ้าโคร่ง ๆ และเส้นผมสีเขียวปนเหลืองมันเยิ้มที่ไม่ได้สระมาหลายวัน ดูเหมือนภาพจำของนักวิจัย

ด้านหลังเธอ หนังสือกองพังระเนระนาด เอกสารเกลื่อนกลาด เป็นหลักฐานชัดว่าเส้นทางเดินมาหาประตูไม่ราบรื่น

“คุณต้องเป็นคุณโอเซียนใช่ไหม?”

“แน่นอน”

“ยินดีที่ได้รู้จัก! เข้ามาสิ ถึงจะลกหน่อย แต่ก็ยังพอต้อนรับแขกได้นะ”

ลกนิดหน่อยเหรอ?

โอเซียนขมวดคิ้วเมื่อเห็นแมลงสาบวิ่งไปมาระหว่างกองหนังสือ

เหลือบไปทางห้องครัว เห็นจานชามสกปรกกองพะเนิน มีฝุ่นจับหนาเตอะ ไม่ได้ทำความสะอาดมานานหลายเดือน

บันไดขึ้นชั้นสองก็เต็มไปด้วยหนังสือจนเหลือทางเดินเพียงช่องแคบให้เดินได้ทีละคน

“ฉันชื่ออินลัว เป็นนักโบราณคดีจากลีกโบราณคดี”

“โอเซียน นักแก้ปัญหากับอัศวิน”

“ว้าว!”

อิลัวเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น

“มีอะไรเหรอ?”

“ก็เพราะฉันไม่เคยเจอใครที่แนะนำตัวว่าเป็นอัศวินมาก่อนเลยน่ะสิ!”

“หมายถึงว่า...?”

“ใช่! ฉันเคยทำการวิจัยเรื่องอัศวินมาก่อน โดยเฉพาะอัศวินพเนจรในอดีตที่ถูกบรรยายว่าเป็นยอดมนุษย์ผู้ทรงพลัง และฉันก็อยากเจอคุณโอเซียนมานานแล้ว!”

เขาแอบสงสัยว่าถ้าบอกไปตรง ๆ ว่าตนเองเคยเป็นอัศวินพเนจรจากอดีตจริง ๆ เธอจะมีปฏิกิริยายังไง

แน่นอนว่าเธอคงไม่เชื่อ

โอเซียนจึงเลือกถามสิ่งอื่นแทน

“มีแค่ข้าที่ถูกเรียกมาหรือรึ?”

“ไม่หรอก ฉันเรียกคนอื่นมาด้วย เพราะจะจ้างแค่คนเดียวมันไม่ไหวอยู่แล้ว”

ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

“เขากำลังจะมาถึงพอดี คุณมาถูกเวลาเลย!”

อินลัวเดินลงไปชั้นล่างตามเสียงสัญญาณเตือน บอกว่าจะไปตามอีกคนมา

ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก และโอเซียนก็ถอนหายใจทันทีที่เห็นว่าใครเดินเข้ามา

“ทำไมเป็นเจ้า?”

บารุดที่เข้ามาพร้อมแว่นตา ก็มองโอเซียนด้วยแววตาเย็นชาไม่ต่างกัน