บทที่ 90 The Raid (1)

โอเซียนออกจากคฤหาสน์หลังจากเจราจาข้อตกลงเสร็จสิ้น โดยมีเงื่อนไขว่าเขาจะได้รับค่าตอบแทนภายหลัง

ไดค์ยืนนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง

ดัสติน มือขวาที่เขาไว้ใจมากที่สุดก็ออกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเดแลน ลูกชายคนที่สามให้เป็นเพื่อนอยู่ด้วย

ทันใดนั้น ไดค์ก็เอ่ยขึ้น

“ลูกอ่านคนเก่งขึ้นมากทีเดียว ลูกคัดเลือกคนได้ดี...ได้คนที่หาได้ยาก อย่าปล่อยให้แค่การว่าจ้างครั้งนี้เป็นจุดจบของความสัมพันธ์กับเขาเลย”

“ไม่ต้องพูดก็รู้แล้ว”

ไดค์ส่ายหัวเบา ๆ

“เดแลน ลูกยังเคียดแค้นพ่ออยู่หรือไม่”

“จะให้พูดว่าเคียดแค้นได้อย่างไร”

“แน่นอนว่าลูกแค้น เพราะลูกมีความเหมือนพ่อมากกว่าคนอื่น ๆ”

ไดค์หยุดรวบรวมสติ ก่อนเอ่ยต่อ

“เรื่องเงินทอง...น่ารังเกียจจริง ๆ”

“........”

“ผู้คนสู้กัน ใส่ร้ายกัน ฆ่ากันเพราะเงิน...มีผู้ชายมากมายที่ยอมเลียสิ่งโสมมบนถนนถ้าแลกกับเงินได้ บางคนแสร้งทำเป็นไม่อยากได้ แต่สุดท้ายก็อยากทั้งนั้น พาอเห็นมาแล้วนับไม่ถ้วน...”

ด้วยเหตุนี้เอง ไดค์จึงตัดสินผู้คนด้วยเงินทอง

หลังการปฏิวัติอุตสาหกรรม โลกน่าอยู่ขึ้นกว่ายุคใด ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าความมั่งคั่งทำให้โลกสุดขั้วมากขึ้น

คนรวยยิ่งร่ำรวยไร้ขีดจำกัด ขณะที่คนจนยากไร้ถึงขั้นหนังหุ้มกระดูกแห้งผุพัง

สภาพแรงงานอันโหดร้ายใช้แรงงานไม่ละเว้นแม้แต่เด็ก

เด็กถูกเผา สำลักควัน หรือไหม้ตายขณะกวาดปล่องไฟ

และเหมือนถูกผลักดันให้ทำหน้าที่นั้นโดยไม่ต่างอะไรกับการกวาดปล่องไฟ

เด็กที่ถูกหลอกให้ลงเหมืองถ่านหินกลับมีชะตากรรมสิ้นหวังยิ่งกว่า

อุโมงค์เหมืองถ่านหินยาว มืด และแคบจนผู้ใหญ่ไม่สามารถลอดไปได้

ดังนั้นเด็ก ๆ จึงถูกส่งเข้าไป เพียงเพราะตัวเล็กกว่าและคล่องตัวกว่า

สัปดาห์ละหกวัน

วันละสิบสองชั่วโมง

ในสภาพชื้น มืด ทึบไร้แสง เด็กเหล่านั้นทำงานจนตาย

ภาพเหล่านี้ยังคงชัดเจนในใจของไดค์

เพดานลั่นไหว หลังคาถล่มลงมา

พี่น้องและเพื่อนสนิทที่ทำงานด้วยกันถูกทับตาย เลือดสีแดงนองพื้น

และไดค์คือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากการถล่มครั้งนั้น

มันคือโชคชะตา แม้มีบาดแผลแต่ไม่ถึงกับพิการ

หรือบางทีอาจไม่ใช่เพียงโชคชะตา หากแต่เป็นพรหมลิขิต

ในเหมืองที่ถล่ม ซึ่งไร้อาหารไร้น้ำจนกว่าคนภายนอกจะเข้ามาช่วย เขากลับพบสายแร่ทองคำที่ส่องประกายในความมืดราวดวงดาว

เด็กน้อยผู้ไม่เข้าใจเหตุผลของโลก กลับมองเห็นความงดงามท่ามกลางความตาย

และในชั่วขณะนั้น เด็กก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ และกลายมาเป็นคนคลั่งทอง

“แม้แต่ภรรยาคนปัจจุบัน พ่อก็ไม่ได้แต่งด้วยความรัก ตอนเริ่มมีเงิน พ่อสื่อแม่สื่อก็แห่กันมา พ่อเลือกสตรีจากตระกูลที่พร้อมลงทุนในกิจการใหม่ของพ่อ”

สุดท้าย เธอที่เป็นภรรยาก็เป็นเพียงความสัมพันธ์ที่ขับเคลื่อนด้วยเงินเช่นกัน

เพราะเหตุนี้ ไดค์จึงเชื่อว่าทุกสิ่งหมุนรอบเงินทอง

“แต่แม่ของลูก...ไม่เหมือนใคร”

“........”

เมื่อเอ่ยถึงมารดา เดแลนถึงกับสะดุ้ง แม้พยายามเก็บสีหน้า

“พ่อเคยคิดว่าคนทั้งโลกโลภเงิน ตอนนั้นพ่อยิ่งเย่อหยิ่งกว่าในตอนนี้เสียอีก...ใช่ พ่อยังเด็ก—เรียกง่าย ๆว่าไอ้บัดซบนั่นแหละ”

“แล้วท่านพบแม่ของผมได้อย่างไร”

“พ่อออกสำรวจหาสายแร่ทองคำแห่งใหม่ บังเอิญแวะพักในหมู่บ้านห่างไกล แล้วเจอกับนาง...ว่าเธอสวยนักสำหรับผู้หญิงในที่กันดารเช่นนั้น”

แต่เมื่อไดค์พบกับนาง เขาก็ตกหลุมรักทันที

“เธอใจดีเสมอ ไม่เคยปฏิเสธพ่อ แม้พ่อจะหยิ่งผยอง และที่สำคัญ—เธอไม่โลภ แม้พ่อจะเสนอเงินมหาศาลให้นาง แต่เธอก็ปฏิเสธ”

“น่าอัศจรรย์...ที่ท่านรักแม่ของข้า”

“กว่าพ่อจะรู้ตัวก็สายไปแล้ว เพราะมัวแต่หลงระเริงในวัยหนุ่ม ไม่รู้ว่านั่นคือความรักจริง จนเมื่อมองย้อนกลับไป พ่อจึงรู้ว่านางสำคัญกับข้าเพียงใด”

ไดค์ยิ้มเจือเศร้า

“เธอปิดบังว่ามีลูกกับพ่อ และไม่เคยแตะต้องเงินที่พ่อมอบให้เธอเลยสักนิด”

แม่ของเดแลนเลี้ยงเขาลำพัง

ทำงานโรงงาน รับจ้างเย็บผ้า ทำความสะอาดบ้าน

ทั้งที่มีเงินมากพอจะใช้ไปชั่วชีวิต แต่นางกลับไม่แตะต้อง เพราะมันเป็นเงินของไดค์ ไม่ใช่ของเธอ

สุดท้ายเธอล้มป่วยเพราะทำงานหนัก และตายไป ไดค์เพิ่งรู้ความจริงทีหลังทั้งเรื่องการตายของนางและการมีอยู่ของเดแลน

“เธอคือแสงสว่างเดียวในชีวิตพ่อ สว่างไสวยิ่งกว่าทองคำ รอยยิ้มนั้น...งดงามราวแสงจันทร์ที่เคยส่องฟ้า”

อาจเพราะเหตุนี้ ไดค์จึงเก็บ “ศิลาแห่งจันทรา” (Moonstone) ไว้ใกล้กาย

มันทำให้เขานึกถึงแสงสว่างจากหญิงที่รักและเลือดเนื้อที่เธอทิ้งไว้ให้

เด็กชายที่เหมือนเขามากกว่าลูกชายคนอื่น—ดวงตาเฉียบเหมือนสัตว์ป่า

“พ่อคิดว่าจะไม่พบใครเช่นเธออีก แต่โลกนี้กว้างใหญ่ และวันนี้ข้าก็ได้พบอีกคนหนึ่ง”

ไดค์นึกถึงโอเซียน

สายตาของโอเซียนไม่สั่นไหวแม้ถูกยื่นทองคำตรงหน้า

หากหญิงที่เขารักคือแสงจันทร์ โอเซียนก็คือดวงดาวอันเจิดจรัส

“เดแลน ลูกเป็นลูกพ่อ...ของขวัญชิ้นสุดท้ายและเพียงหนึ่งเดียวที่นางทิ้งไว้บนโลกนี้”

“........”

“พ่อไม่ได้จะบอกว่าจะรักลูกแบบพ่อรักลูก เพียงแค่อยากฝากข้อคิดจากผู้นำรุ่นก่อนถึงผู้นำรุ่นถัดไป จะฟังหรือไม่ฟังก็ตามใจลูก”

ไดค์ละสายตาจากหน้าต่าง หันมามองเดแลนตรง ๆ

“อย่าปล่อยให้ชายเช่นนั้นหลุดมือไป ความสัมพันธ์กับคนเช่นนั้นล้ำค่ากว่าทองคำ”

“พูดแบบนี้ก็สมกับเป็นคนบ้าทองดีนะ”

“คนเราย่อมเปลี่ยนไปตามวัย แม้พ่อไม่แน่ใจว่าไอ้แก่บ้าอีกสามคนนั่นจะเปลี่ยนได้หรือไม่ก็ตาม”

•

โอเซียนขึ้นรถออกไป

รถคันใหม่จากตระกูลโกลด์ดิรอน มาพร้อมคนขับส่วนตัว

‘พวกเขาบอกว่าจะส่งคนมาตรวจภาษีทีหลัง’

โอเซียนมองออกนอกหน้าต่าง ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ได้รับ

‘งานเสร็จ ได้เรียนรู้วิธีลดภาษี และยังสร้างสัมพันธ์กับตระกูลโกลด์ดิรอนได้’

เขายังช่วยชีวิตทายาทตระกูลโกลด์ดิรอน—เดแลน โกลด์ดิรอน—ไว้ด้วย

หนี้ชีวิตคือหนี้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

และในสายตาของโอเซียน เดแลนไม่ใช่คนที่จะละเลยหนี้บุญคุณ

‘ผมได้สิ่งที่สำคัญที่สุดที่นักแก้ปัญหาขาดไป—คนหนุนหลัง’

นักแก้ปัญหา  แม้จะทำงานร่วมกับนายหน้า แต่ก็ไม่ได้ผูกพันกันแน่นแฟ้น

ไวโอเล็ต ฟ็อกซ์ ถือเป็นข้อยกเว้น โดยทั่วไปแล้วความสัมพันธ์ก็แค่ธุรกิจอันเย็นชา

หากนักแก้ปัญหาเจอปัญหา นายหน้ามักตัดขาดและปล่อยให้เผชิญชะตาเอง

แม้สมาคมนายหน้าจะปกป้องหรือไม่ก็แล้วแต่ แต่สุดท้ายนักแก้ปัญหาก็ยังคงเป็นตัวคนเดียว

‘แม้นักแก้ปัญหาจะรวมตัวเป็นสหภาพได้ แต่เพราะพวกเขาเป็นอิสระ มันจึงยากที่จะจัดตั้งจริง ๆ’

โดยทั่วไปต้องได้รับการยอมรับจากวงการถึงจะรวมตัวได้ และที่จริงก็ไม่จำเป็นต้องมีสหภาพ

มันคือโลกที่ต่างคนต่างพึ่งพาตัวเอง

บางครั้งอาจทำงานร่วมกัน แต่วันต่อมาก็กลายเป็นศัตรู

โลกที่โหดร้ายซึ่งมิตรเมื่อวานอาจกลายเป็นผู้ลั่นไกใส่กันในวันนี้

และในโลกเช่นนั้น นักแก้ปัญหาต่างโหยหาผู้หนุนหลัง

‘นั่นแหละเหตุผลที่นักแก้ปัญหาซึ่งมีชื่อเสียงมักอยู่ภายใต้บริษัทหรือองค์กรใหญ่’

แล้วผู้หนุนหลังที่ดีคือใคร?

นักธุรกิจใหญ่ ข้าราชการทิร์นา หรือกองทัพ?

แต่ละคนมีคำตอบต่างกัน แต่สำหรับโอเซียน—

‘เจ้าพ่อผู้มั่งคั่ง’

ไม่ใช่ในฐานะผู้ที่ต้องก้มหัวให้ แต่เป็นผู้มีพระคุณที่ติดหนี้ชีวิตเขา

‘แต่ครั้งนี้ ผมได้สิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าความสัมพันธ์อุดมคติแบบนั้นเสียอีก’

พลังแห่งจันทรา (Moonlight)

พลังที่คู่กับแสงดาว (Starlight) ซึ่งเป็นพลังของอัศวินแห่งนภา

ต่างจากแสงดาวที่ดูเหมือนจะมีรูปแบบจำกัด แสงจันทร์กลับปรับใช้ได้หลากหลาย

‘พลังแห่งจันทรา...และรูปแบบที่ยังคงอยู่ในโลกนี้’

มันถูกเรียกว่า ศิลาแห่งจันทรา (Moonstone)

ชิ้นส่วนพลังอื่น ๆ จะยังคงอยู่เช่นนี้หรือไม่?

โอเซียนไม่คิดเช่นนั้น

‘อย่างในกรณีของแสงดาว มันยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเมื่อผมอยู่กับองค์หญิงออร์เลีย แปลว่าเศษเสี้ยวของพลังไม่ได้คงอยู่ในรูปวัตถุเหมือนศิลาแห่งจันทรา’

พลังสามารถเข้มแข็งขึ้นได้ด้วยสายสัมพันธ์ระหว่างผู้คน

‘อีกนัยหนึ่ง มนุษย์ก็อาจมีเศษเสี้ยวพลังอยู่ในตัวโดยไม่รู้ตัว’

บางคนอาจไม่เคยรู้เลย แต่ย่อมมีผู้ที่ใช้มันได้แน่นอน

‘ผมยังมีงานต้องทำอีกมาก’

ไม่ว่าแท้จริงพลังนี้คืออะไร โอเซียนก็ไม่คิดจะยึดติดนัก

สัญชาตญาณของอัศวินชี้นำเขาให้ผ่านเหตุการณ์เหนือธรรมชาติล่าสุดมาได้

‘ไม่นึกมาก่อนว่าสัญชาตญาณของผมจะเฉียบคมขึ้นผิดปกติ ผมไม่จำได้เลยว่าอัศวินแห่งนภาเดิมมีคุณสมบัตินี้’

เช่น ตอนที่เขาเห็นแสงสีแดงในปากกระบอกปืนที่เล็งไปยังองค์หญิงออร์เลีย ก่อนถูกลอบสังหาร

หรือเห็นแสงวาบสีแดงในสถานที่อันตราย

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างอัศวินหรือไม่ แต่สัญชาตญาณภัยพิบัติกลับเฉียบคมจนเกือบเหมือนหยั่งรู้อนาคต

เขาไม่อาจมองเห็นอันตรายที่จะเกิดกับผู้อื่น แต่สัมผัสถึงภัยที่คืบคลานมาหาตนเองได้

เหมือนตอนนี้ ที่ภายในรถเต็มไปด้วยพลังงานสีแดงฉาน

—ตูม!

รถพลิกคว่ำ กลิ้งไปตามพื้นพร้อมเสียงระเบิด

สาเหตุคือกระสุนปืนครกจากด้านนอก

การโจมตีฉับพลันระหว่างเส้นทางในเขตพัฒนาไม่สมบูรณ์ ทำให้คนขับไม่มีเวลาหนี

แม้รถจะกันกระสุนตามมาตรฐานสมัยใหม่ แต่แรงระเบิดนั้นเกินกว่าจะต้านทานได้

“แค่นี้ก็สิ้นเรื่องแล้ว!”

ร่างเงาทยอยปรากฏจากตึกก่อสร้างที่ยังไม่เสร็จ

พวกมันผิวปากอย่างสะใจเมื่อเห็นรถหรูพังยับ มอดไหม้พร้อมควันดำ

“ต่อให้รถแพงขนาดไหน เจอระเบิดเข้าไปทีเดียวก็พังไม่เหลือ”

“คนที่นั่งข้างหลังก็ตายแน่นอน”

“ถึงได้เลือกยิงไง เสียดายว่ามีข่าวว่าเขาพึ่งได้เงินมากมาย แต่ก็ตายก่อนจะได้ใช้”

“ระเบิดแรงขนาดนี้ ต่อให้พวกกลายพันธุ์ที่เสริมร่างกายมาก็ยังไม่รอด กลายเป็นถ่านทั้งนั้น”

พวกโจรหัวเราะเยาะ โดยไม่รู้สึกผิดใด ๆ

แต่แล้ว เสียงหนึ่งก็ดังลงมาจากเบื้องบน

“ซุ่มโจมตีข้างั้นหรือ”

“ใครวะ?”

พวกโจรเงยหน้ามองตามเสียง

โอเซียนยืนอยู่บนคานเหล็กผุ ๆ จ้องลงมาข้างล่าง

“เป็นไปได้ยังไง?”

ปืนครกเล่นงานโดยไม่ทันให้ตั้งตัว แทบไม่มีเวลาเอาตัวรอด...แต่โอเซียนไม่คิดจะอธิบาย

ทันทีที่เห็นพลังสีแดงอัปมงคล เขาก็พุ่งออกจากรถ รถจึงระเบิดในวินาทีนั้น

พวกโจรถูกดึงความสนใจไปที่ระเบิดจนไม่ทันสังเกตว่าโอเซียนหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย

เขารอดมาได้ แต่คนขับกลับไม่รอด

“น่าเสียดาย ข้าก็ชักชอบรถคันนั้นอยู่เหมือนกัน”

ในเส้นทางของนักแก้ปัญหา ย่อมก่อศัตรูไว้ไม่มากก็น้อย แต่เขาไม่คิดว่าจะถูกลอบโจมตีในกลางวันแสก ๆ แบบนี้

“ส่วนเรื่องว่าใครส่งพวกเจ้ามา...ข้าจะค่อย ๆ หาเอาเอง”

ดาบที่พกอยู่ข้างเอว ส่องประกายแสงน้ำแข็งสีฟ้าอ่อน...