บทที่ 78 ผู้เก็บเกี่ยวแห่งราตรี (1)

สิ้นคำพูดของพ่อมด โอเชียนจึงคลายมือที่กอดอกออก

มันไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจนัก แต่เป็นสิ่งที่คาดเดาได้อยู่แล้ว

‘เข้าใจล่ะ มันก็ไม่น่าแปลกหรอกที่กลุ่มคนมีฝีมือขนาดนี้ ซึ่งถูกจ้างมาจากคนละที่ จะต้องมีปากเสียงกันบ้าง’

แม้แต่นักแก้ปัญหาหรือทหารรับจ้างที่ประสบการณ์น้อย ยังต้องกระทบกระทั่งกันอยู่เสมอ ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกเขาจะไม่มีเรื่องกัน

ยิ่งเมื่อค่าจ้างงานนี้ไม่ใช่น้อย ๆ ด้วยแล้ว

แม้แต่เดลันเองยังไม่ทันได้ประเมินค่าตอบแทนที่มอบให้โอเชียนเพียงคนเดียวด้วยซ้ำ

นิสัยของเขาไม่มีทางยอมงกเรื่องเงินอยู่แล้ว และด้วยทรัพยากรของตระกูลโกลดิรอน มันคงเป็นรางวัลที่เปลี่ยนชีวิตได้เลย

โอเชียนไม่ได้มาที่นี่เพราะเงิน แต่คนอื่น ๆ โดยเฉพาะพวกพ่อมด มีความต้องการเงินแรงกล้ากว่านั้น

เพราะเพียงแค่ทำวิจัย พ่อมดก็สามารถหาเงินก้อนโตได้

ห้องวิจัยส่วนตัว การทดลอง ยา โพชั่น วัสดุเวทมนตร์ น้ำอีเธอร์ หนังสือเวท และอื่น ๆ อีกมากมาย

รายการวัสดุราคาแพงเหล่านี้ไม่มีวันสิ้นสุด ทำให้พ่อมดมักต้องการทุนอยู่เสมอ

ถึงแม้พ่อมดระดับนี้จะไม่น่าขัดสนเรื่องเงิน แต่มีมากกว่าย่อมดีกว่าเสมอ

‘คุณไม่มีทางจ้างพ่อมดระดับ 4 ดาวได้ด้วยเงินจิ๊บจ๊อยหรอก พวกเขาน่าจะมีเงื่อนไขอื่นพ่วงมาด้วย’

ส่วนมากแล้ว ก็น่าจะมีสปอนเซอร์คอยสนับสนุนเงินเป็นระยะ

‘แต่ต่อให้เป็นแบบนั้น ผมก็ไม่คิดจะหลีกเลี่ยงการท้าทายหรอก’

โอเชียนกะระยะห่างระหว่างเขากับอีกฝ่าย

ถ้าพวกนั้นล้ำเส้นมาอีกเพียงครั้งเดียว เขาก็พร้อมชักดาบทันที แม้ว่าจะดีกว่าถ้าผ่านไปได้โดยไม่ต้องสู้ก็ตาม

‘แต่นั่นคงเป็นไปไม่ได้’

แม้โอเชียนจะไม่คิดอะไร แต่โอกาสที่อีกฝ่ายจะคิดเหมือนกันนั้นน้อยมาก

เขาไม่ใช่คนที่จะยิ้มแล้วบอกให้ทุกคนปรองดองกัน

ถ้าอยากจะหาเรื่องก็เชิญ

แค่โชว์ฝีมือให้ดูแล้วจบกัน

ในขณะที่โอเชียนตัดสินใจเช่นนั้น เสียงถกเถียงของพ่อมดก็ดังต่อไป

“เฮ้ นักแก้ปัญหา ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงฉันงั้นสิ”

แววตาเย้ยหยันและดูถูก

ด้วยฐานะของพ่อมดที่แทบจะเทียบเท่าขุนนาง ก็ไม่น่าแปลกที่พวกเขาจะแสดงความเย่อหยิ่งออกมา

แน่นอนว่าน้ำเสียงจองหองของพ่อมดไม่ได้พุ่งเป้ามาที่โอเชียนเพียงคนเดียว

“ให้พวกสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ไร้ราคามาอยู่ในที่แบบนี้ ทำให้พวกเราดูเหมือนพวกต่ำต้อยเลยนะ”

คำว่า “สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์” เป็นคำดูถูกพวกกลายพันธุ์

“ว่าไงนะ?!”

“แกมันกล้าดียังไง”

พวกกลายพันธุ์จาก [ซูพรีม] พากันโกรธจัด

ในอดีต กลายพันธุ์ถูกเลือกปฏิบัติด้วยความแตกต่าง แต่ไม่ใช่ในทิรนา

ด้วยความสามารถพิเศษและพลังที่หาได้ยาก พวกเขาได้รับการยอมรับให้เป็นชนชั้นหนึ่ง

จนเกิดกระแสให้เรียกตัวเองว่า “เผ่าพันธุ์ใหม่” ผู้วิวัฒน์ก้าวหน้ากว่ามนุษย์ยุคปัจจุบัน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ตั้งชื่อองค์กรว่า “ซูพรีม”

ผู้ที่เหนือกว่าและทรงพลังยิ่งกว่า

และก็เพราะความภาคภูมิใจนี้เองที่ทำให้พวกเขารวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว แต่พ่อมดกลับพูดจาที่ทำลายศักดิ์ศรีนั้นตรง ๆ

พวกกลายพันธุ์จึงลุกฮือใส่พ่อมดทันที

‘โอ้โห…’

พวกพ่อมดที่กำลังโต้เถียง ดูเหมือนจะมั่นใจว่าตัวเองเหนือที่สุด

ก็เข้าใจได้อยู่

เพราะการจะเป็นพ่อมดได้นั้นต้องใช้พรสวรรค์อย่างมหาศาล

การควบคุมมานาเป็นเพียงขั้นพื้นฐาน ยังต้องมีความรู้และสมองเพื่อเรียนรู้เวทอีกด้วย

แม้แต่ขุนนางเองยังไม่กล้าดูถูก หากคุณขึ้นถึงระดับ 4 ดาว

แต่ฝีมือจะเทียบได้กับความโอหังนั้นหรือไม่?

มือของโอเชียนแตะที่ดาบข้างเอว

พ่อมดเริ่มเร่งพลัง และพวกกลายพันธุ์ก็เริ่มแสดงพลังของตน

พวกเขากำลังจะก่อเรื่องก่อนที่เขาจะได้เริ่มทำอะไรเสียอีก

“พอได้แล้ว ห้ามก่อความวุ่นวายในคฤหาสน์”

เสียงทุ้มลึกดังก้องไปทั่วโถง

บนบันไดขึ้นชั้นสอง ที่มองเห็นโถงได้ทั่ว ชายวัยราวหกสิบในชุดทักซิโด้ไร้ที่ติยืนอยู่

“คุณดัสติน!”

ดัสติน ครูเกอร์ หุ้นส่วนและผู้ช่วยของไดค์

ด้วยหนวดเคราแหลมคล้ายแพะ และบารมีเฉียบคมที่ขัดกับรูปร่างผอมบาง เขามองเดวิดด้วยสายตาเวทนา

“คุณชายเดวิด คิดจะทำอะไร การก่อเรื่องในคฤหาสน์ทั้งที่คุณไดค์ยังล้มป่วยอยู่นี่หรือ?”

“ผมก็แค่หาคนมาช่วยพ่อในแบบของผมเอง จะผิดตรงไหน!”

เดวิดค้านด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ตรงกันข้าม ทำไมคุณถึงปล่อยให้พวกคนชั้นต่ำที่พี่น้องผมเรียกมาวนเวียนในคฤหาสน์ แต่กลับห้ามพวกเรา ลูกของท่านเองเข้าไปพบเขา?”

“เพราะไม่มีใครรู้ว่าวิญญาณจะโผล่มาเมื่อไหร่ จึงต้องระวังให้มากที่สุด”

เดวิดยิ้มมุมปากอย่างเยาะหยัน

“วิญญาณเป็นข้ออ้างใช่ไหม แท้จริงแล้วคุณสงสัยว่าลูกคนใดคนหนึ่งคิดจะฆ่าเขาอย่างลับ ๆ ใช่ไหม?”

โอเชียนไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้ แต่คำตอบของดัสตินยิ่งตรงใจยิ่งกว่า

“ใช่ แน่นอนว่าคุณชายเดวิดเองก็ไม่เว้น”

คำถามที่ว่า “กล้าสงสัยพวกเรา ลูกของเขาหรือ?”

คำตอบนั้นชัดเจน — ใช่แน่นอน

ใบหน้าเดวิดแดงจัดจากการถูกตบหน้าทางอ้อม

โอเชียนส่ายหัวพลางคิด

‘ถ้าเป็นเดลัน เขาคงไม่เสียอารมณ์ให้เห็นแบบนี้ตั้งแต่แรก’

ถ้าคุมอารมณ์ไม่ได้แบบนี้ แล้วจะบริหารธุรกิจและดูแลคนได้อย่างไร?

ในฐานะลูกชายคนโต โอเชียนคาดหวังว่าเขาจะดูมีบารมีกว่านี้ แต่เดวิดก็เป็นแค่เด็กโข่งเอาแต่ใจ

“แล้วนายล่ะ เป็นเด็กดีหรือเปล่า?”

“หมายความว่าไง?”

“หมายความว่านายก็ไม่ได้บริสุทธิ์หรอก ใช่ไหมว่ากำลังพยายามสร้างปัญหาให้เรา แล้วเอาไปโทษเรา?”

ดัสตินเป็นผู้ช่วยดยุก คอยอยู่ข้างกายตลอดเวลา

พูดอีกอย่างคือ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็จะถูกมองว่าเป็นมือขวาตลอดชีวิต

ทฤษฎีของเดวิดคือ เขาอิจฉาไดค์ และเพราะตนเป็นเบอร์สอง จึงวางแผนวางยาพิษ

ดังนั้นเขาจึงกีดกันไม่ให้ใครเข้าไปหามากที่สุด

“จริง ๆ แล้ว เขาอาจจะฟื้นขึ้นได้เมื่อไหร่ก็ได้ แต่คุณไม่ยอมให้”

ดัสตินเพียงส่ายหัวพร้อมถอนหายใจเล็กน้อยกับท่าทีได้ใจของลูกชายคนโต

“ยังไงก็เถอะ ผมขอให้คุณรออยู่ในห้องปลอดภัย เผื่อเกิดอะไรขึ้นกะทันหัน”

เดวิดกำลังจะโวย แต่พ่อบ้านก็ปัดให้เขาถอยออกไป ไม่แม้แต่จะตอบ

ทันใดนั้น แสงไฟสว่างไสวราวกับกลางวันในคฤหาสน์แม้เป็นยามค่ำ กลับดับวูบลง

ความมืดปกคลุมในยามรุ่งสาง

จากความสว่างจ้า สู่ความมืดสนิทจนมองไม่เห็น

“ก๊าาาาาา!”

พร้อมกันนั้น เสียงกรีดร้องฉีกอากาศดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง

“เสียงกรีดร้อง?”

“น้องเล็ก?!”

เจ้าของเสียงคือมาเรีย น้องสาวคนเล็ก

ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ก็มีใครบางคนเริ่มขยับตัว — นั่นคือโอเชียน

โอเชียนชักดาบในมือทันทีและวิ่งไปยังต้นตอของเสียงกรีดร้อง

ฝีเท้าเบาและรวดเร็วราวกับสายลม

“เอ๊ะ เอ๊ะ?”

“เราตามไปด้วย!”

แต่คนที่อยู่ที่นี่ก็ล้วนไม่ธรรมดา

ทันทีที่เห็นโอเชียนเคลื่อนไหว พวกเขาก็รีบตามไปติด ๆ

คนที่ออกตัวก่อนคือกลายพันธุ์สองคนที่มีพลังเสริมร่างกาย

พวกเขาได้เปรียบในด้านความเร็วในการตอบสนอง จึงตั้งใจจะตามไปล้มโอเชียน

ทว่า…

“อะไรนะ?!”

“เราไล่ตามไม่ทัน?!”

แผ่นหลังของโอเชียนยังมองเห็นอยู่ในความมืด

แทนที่จะเข้าใกล้ กลับห่างออกไปเรื่อย ๆ

ทั้งที่พวกเขาใช้พลังเต็มที่แล้ว แต่ก็ยังไล่ไม่ทัน?

หรือว่าเขาเองก็เป็นกลายพันธุ์เสริมตวามเร็จ แต่ระดับสูงกว่าพวกเขา?

ไม่ว่าพวกนั้นจะคิดไปเองหรือไม่ โอเชียนก็วิ่งฝ่าทางเดินไม่มีสิ้นสุดของคฤหาสน์ไป

แม้จะเคยได้ยินว่าเป็นเพียงวิลล่า แต่กว่าจะรู้ว่ามันใหญ่แค่ไหนก็ใช้เวลาพอสมควร

เมื่อถึงจุดหมาย เขาเห็นมาเรีย โกลไดรอน ทรุดตัวอยู่ และเอลีสยืนคุ้มกันอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับ “ยมทูต” ในชุดคลุมดำถือเคียว

‘ยมทูต?’

สัตว์ประหลาด? หรืออย่างอื่น?

ช่างมันเถอะ ดูจากที่เอลีสยืนขวางอยู่ คงเป็นวิญญาณที่เจอก่อนหน้านี้

“หลบไป”

เมื่อได้ยินคำของโอเชียน เอลีสชะโงกหน้าจากหลังหน้ากากกระดูกแล้วถอยออก

โครงกระดูกสองตัวที่ยืนข้างเธอก็หยุดสู้และเปิดทางให้

ดาบของโอเชียนที่พุ่งผ่านช่องว่างนั้นส่องประกายดุจแสงดาว

[ดาบแสงดาว]

เปลวเพลิงสีขาวและฟ้าผสมกันราวกองไฟ ส่องสว่างกลางความมืด

แสงดาวฟาดเป็นเส้นโค้งสีขาวบริสุทธิ์ พุ่งตรงไปที่ลำคอของยมทูต

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ ยมทูตเห็นดาบของโอเชียนแล้วถอยหลบอย่างรวดเร็ว ทำให้คมดาบเบี่ยงออก

‘หลบได้งั้นหรือ?’

โอเชียนมองยมทูตด้วยความประหลาดใจ

แม้เขาจะออมแรงเพราะมาเรียและเอลีสอยู่ใกล้ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะหลบได้

ยิ่งกว่านั้น การเคลื่อนไหวเมื่อครู่ก็คล่องแคล่วไม่น้อย

‘ดูท่าไม่อึดอย่างที่คิด’

โอเชียนตรวจดูอาการของมาเรียและเอลีสก่อนเป็นอันดับแรก

ทั้งคู่ปลอดภัย

แม้แต่มาเรียก็ไม่ทันได้ถูกยมทูตโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว

ในระหว่างนั้น เอลีสได้เรียกโครงกระดูกตัวใหม่ขึ้นมาปกป้องเธอ

“คุณ….”

ดวงตาเอลีสเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นดาบแสงดาวในมือโอเชียน

เธอไม่เคยเห็นเขาใช้ดาบนี้มาก่อน นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นปาฏิหาริย์นี้กับตา

“ว้าว”

ไม่เพียงเอลีสเท่านั้นที่ตะลึง

มาเรียก็มองดาบสีขาวบริสุทธิ์ในมือโอเชียนอย่างหลงใหล

ภาพโอเชียนที่ยืนเผชิญหน้ากับยมทูตราวแสงสว่างกลางความมืดนั้นงดงามราวภาพวาด

เมื่อแน่ใจว่าพวกเธอปลอดภัยแล้ว โอเชียนจึงหันสายตากลับไปยังศัตรราตรงหน้า

โครงกระดูกในชุดคลุมยาวสีขาว ถือเคียวเล่มใหญ่ รูปโฉมราวกับยมทูตจากตำนาน

‘รอยในสวน กับเงาผีที่มีคนบอกว่าเห็น คงเป็นมันแน่’

โอเชียนไม่เคยเห็นมอนสเตอร์โครงกระดูกถือเคียวในเกมมาก่อน จึงรู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง

แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร มันคือตัวที่ต้องกำจัดเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ

‘ปกติคงต้องดูแบบแผนการโจมตีก่อนแล้วค่อยวิเคราะห์ แต่ตอนนี้มีคนตามมา คงต้องรีบจบ’

ดาบแสงดาวของเขาพลันลุกโชน ยืดความยาวออกไปกว่าหนึ่งเท่าครึ่ง

ตั้งใจจะปิดฉากในดาบเดียว

คิดได้ดังนั้น โอเชียนก็ฟาดดาบลงไป

ยมทูตเห็นดังนั้นก็ถอยกรูดอย่างตื่นตระหนก

‘คิดจะหนีงั้นหรือ?’

โอเชียนพุ่งตามไปทันที

การที่มันแสดงอาการกลัว หมายความว่าดาบของเขาใช้ได้ผล และทันทีที่เขากำลังจะปักดาบแสงดาวลงบนหลังของมัน—

[เดี๋ยวก่อน! ใจเย็นก่อนเถอะ!]

ยมทูตร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ