บทที่ 77 Goldiron (3)
บทที่ 77 Goldiron (3)
“ร่องรอยที่คุ้นเคยงั้นหรือ?”
เดลันถามพลางมองโอเชียนด้วยแววตาสงสัย
เขาแอบคิดว่า โอเชียนอาจจะแค่พูดเอาหน้าโดยที่จริงไม่รู้อะไรเลยก็ได้
“ท่านไม่เชื่อข้า… แต่ข้าไม่โกหก”
“เชื่อคนแปลกหน้าที่เพิ่งมา แล้วบอกว่ารู้เรื่องนี่… มันไม่แปลกหรือ?”
เมื่อคิดดูก็มีเหตุผลอยู่
โอเชียนไม่โต้เถียง แต่ชี้ไปที่ร่องรอยแทน
“โดยพื้นฐานแล้ว วิญญาณจะมีพลังงานด้านลบสูงมาก พวกมันรวมถึงมอนสเตอร์ตระกูลวิญญาณด้วย เวลาออกมา อุณหภูมิจะลดลง หรือมีน้ำแข็งเกาะ”
“ฉันรู้เรื่องนั้น”
“และโดยทั่วไป พวกมอนสเตอร์สายวิญญาณจะโจมตีจิตใจหรือจิตวิญญาณมนุษย์ การลงมือทำลายร่างกายแบบนี้ไม่ใช่ไม่มี แต่ค่อนข้างหายาก”
มอนสเตอร์สายวิญญาณที่สามารถสร้างความเสียหายทางกายได้ มักพบแค่ในสุสานใต้ดินที่มีอายุนับพันปีเท่านั้น
ในเกมเองก็มี แต่มีเพียงตัวเดียว อยู่ไกลสุดขอบทวีป ถือว่าหายากมาก
หรือไม่ก็ต้องมีคนเรียกมันออกมาจงใจ
“อีกอย่าง ดูจากรอยที่เหลือ มันคมเกินไป”
โอเชียนก้มตรวจรอยที่น้ำพุหินอ่อนถูกฟัน
รอยนั้นคมเรียบจนไม่น่าเชื่อ
“โดยปกติพวกวิญญาณจะทิ้งรอยแผลแบบหยาบ ๆ เหมือนฟันฉีกด้วยเคียว ไม่ใช่ทิ้งรอยคมขนาดนี้”
“หมายความว่า ไม่ใช่ฝีมือวิญญาณ?”
“พูดให้แม่นกว่านั้น… สิ่งที่ท่านคิดว่าเป็นวิญญาณ อาจไม่ใช่วิญญาณเลย”
“หมายความว่ายังไง?”
“มีสามความเป็นไปได้ที่ทำให้เกิดน้ำแข็งแบบนี้”
เดลันพยักหน้าให้โอเชียนพูดต่อ
“อย่างแรก คือพ่อมดธาตุน้ำแข็ง”
“พ่อมด?”
“เวทน้ำแข็งไม่ได้แค่แช่แข็งศัตรู แต่ถ้าควบคุมธาตุน้ำแข็งขั้นสูง จะสามารถสร้างดาบน้ำแข็งฟันศัตรูได้ ความเย็นจัดเป็นเพียงเอฟเฟกต์เสริม”
“ฮึ่ม… น่าสนใจ แล้วข้อสอง?”
“ข้อสอง คือพวกเผ่าบาร์บาเรียนแห่งแดนเหนือ”
“หมายถึงพวกคนเถื่อน?”
“ใช่ พวกเขาอยู่กับความหนาวเย็นมาทั้งชีวิต และเรียนรู้ที่จะควบคุมมันได้ การส่งพลังน้ำแข็งไปในคมดาบไม่ใช่เรื่องยาก”
ในสายอาชีพบาร์บาเรียนมีสกิลหนึ่งที่เรียกว่า ‘หมาป่าน้ำแข็ง’ ใช้พลังน้ำแข็ง สายฟ้า และพายุได้ หนึ่งในสกิลพื้นฐานคือ ‘วิญญาณน้ำแข็ง’ ที่ทำให้อาวุธติดธาตุน้ำแข็ง
เซบาสเตียนที่ฟังอยู่ก็ทึ่งในใจ
‘แค่ร่องรอยก็วิเคราะห์ได้ขนาดนี้…’
เขาไม่เคยระบุได้เลยว่าเป็นฝีมือใคร แต่โอเชียนกลับแยกความเป็นไปได้ออกชัดเจนในครั้งเดียว
“แล้วข้อสามล่ะ?”
“ข้อสามคือ… อืม คงไม่ใช่ เพราะพวกนั้นสูญสิ้นไปแล้ว”
เดลันจับน้ำเสียงของโอเชียนได้ แต่ก็ไม่ถามต่อ
“ถ้าไม่ใช่วิญญาณจริง ก็ถูกแล้วที่นักบวชปราบไม่ได้”
“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป อาจมีคนในบ้านลงมือเอง”
เดลันหัวเราะเย็น “ให้ฉันระวังตัวงั้นหรือ? ฉันรู้ดีอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไร”
โอเชียนรู้สึกถึงสายตาใครบางคนมองมา จึงหันมอง แต่ก็ไม่พบอะไร
‘ไม่ใช่แค่ภาพลวงตาแน่’
เขาเดาว่าน่าจะเป็นคนที่พี่น้องของเดลันจ้างมา
“ว่าแต่ อาการของไดค์เป็นยังไง?”
“ยังขี้หงุดหงิดเหมือนเดิม”
เดลันเล่าว่า ตอนเห็นครั้งแรกพ่อเขาซีดเหมือนศพ แต่ยังหายใจอยู่ และตอนนี้ถูกผู้ช่วยส่วนตัวกันคนเข้าเยี่ยม
ผู้ช่วยคนนั้นคือ ดัสติน ครูเกอร์ คนสนิทของไดค์ที่มีอิทธิพลในบ้านพอ ๆ กับเจ้านาย
เดลันบอกว่าไว้ใจได้มากกว่าพี่น้องของเขาเอง แต่ตอนนี้แม้แต่ลูกก็เข้าไปหาพ่อไม่ได้
โอเชียนประเมินสถานการณ์แล้วคิดว่า บ้านนี้เหมือนถังดินปืนพร้อมระเบิด
มาเรียพาเอลิสมาที่นี่
มาร์ซีจ้างพวกซูพรีม
ผู้ช่วยจ้างนักสู้คุ้มกัน
และลูกชายคนโตเดวิดก็น่าจะมีคนของตัวเอง
‘ถ้ามีใครพยายามฆ่าไดค์เพื่อสมบัติ…’
ตอนนี้แค่รอจังหวะผิดพลาดนิดเดียว บ้านนี้ก็จะกลายเป็นสนามรบทันที
“ทำไมถึงจ้างข้าแค่คนเดียว?”
เดลันตอบว่า เขาได้ยินข่าวจากเหตุการณ์ลอบสังหารเจ้าหญิงแห่งคาร์เลออนในเขต 33 และรู้ว่าโอเชียนมีเอี่ยว แม้ข้อมูลจะถูกปิด แต่ก็พอรู้ว่าเขาอยู่ในเหตุการณ์นั้น
“เรียกว่าลางสังหรณ์ของนักลงทุนก็แล้วกัน”
โอเชียนคิดในใจว่า ‘บ้าชัด ๆ’ แต่ก็รับงาน
•
ตกกลางคืน คฤหาสน์เปิดไฟสว่างเพื่อเตรียมรับมือผี
เดลันกับเซบาสเตียนไปอยู่ห้องนิรภัยเพื่อความปลอดภัย
โอเชียนอยู่กลางห้องโถงใหญ่
ฮอเมอร์จากซูพรีมก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน เขามองโอเชียนอย่างหงุดหงิด แต่ถูกเรเชล ผู้นำทีมผมสั้นสีม่วงปรามไว้
จากนั้นมีคนกลุ่มใหม่เดินเข้ามา
‘หมอนี่…’
โอเชียนจำได้ว่าเป็น เดวิด โกลไอรอน ลูกชายคนโต ท่าทางหยิ่งยโส และต่างจากเดลันอย่างสิ้นเชิง
แต่คนที่เขาจ้างมาไม่เลว—พวกนั้นคือพ่อมดใส่ชุดคลุมมีตราสำนัก
ทั้งหมดห้าคน โดยมีชายวัยห้าสิบที่ดูมีฝีมือสูงสุด น่าจะระดับ 4 ดาวนำทีม
“ไม่ต้องห่วง พวกเราจะจัดการให้เรียบร้อย”
จากนั้นพ่อมดคนนั้นก็หันมามองโอเชียน
“ก่อนเริ่ม ควรกำจัดตัวเกะกะก่อน”
ไฟเริ่มลุกวาบขึ้นจากปลายนิ้วของเขา