บทที่ 56 นำทางเชื้อพระวงศ์ (1)

หลังจากภารกิจเสร็จสิ้น โอเชียนก็กลับมาโฟกัสที่การฝึกดาบของตัวเองต่อ

ตอนนี้เขาเริ่มจับจังหวะของ “ดาบแสงดารา” กับ “ผ้าไหมเนบิวลา” ได้แล้ว ทำให้เขาพัฒนาวิธีใช้ทั้งสองอย่างได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

แค่นั้นก็นับว่าเป็นความสำเร็จที่น่าพอใจแล้ว ทว่า น่าประหลาดใจที่ยิ่งเขาขัดเกลาทั้งสองเทคนิคมากเท่าไร เขาก็ยิ่งมองเห็นบางอย่างของเส้นทางใหม่

‘แต่ก็ยังแค่ลาง ๆ เท่านั้น ผมพอจะเห็นภาพคร่าว ๆ ว่ามันน่าจะเป็นแบบนี้ แต่กว่าจะควบคุมได้อย่างแท้จริงคงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่’

ไม่มีเหตุผลต้องรีบร้อน

ในเมื่อสิ่งที่ต้องการก็ได้มาแล้ว

เมื่อเดินออกจากลานฝึกที่กลายเป็นสนามประจำไปแล้ว โอเชียนก็พบโรแนนนั่งอยู่ที่โต๊ะบาร์ กำลังอ่านหนังสือพิมพ์

"ดูเหมือนฑูตสันติจะเดินทางมาถึงในที่สุดแล้วนะ"

โรแนนเหลือบตามองหน้าหนังสือพิมพ์ที่เขาถืออยู่

เรื่องราวนี้ถูกพูดถึงบ่อยเสียจนแม้โอเชียน ซึ่งแทบไม่สนใจเหตุการณ์บ้านเมืองหรือกระแสใด ๆ ยังรู้สึกเบื่อหน่ายจนแทบจะด้านชา

โรแนนพับหนังสือพิมพ์วางลงบนโต๊ะบาร์อย่างเงียบ ๆ

"ข่าวมันเยอะขนาดนี้ จะให้คนไม่ตื่นตัวก็ยากล่ะนะ"

"อาณาจักรคาร์ลิออน..."

โอเชียนไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

เวลาผ่านไปนานเกินกว่าที่โลกในเกมซึ่งเขาเคยรู้จักจะยังเหมือนเดิม

มันเป็นเส้นทางปกติของประวัติศาสตร์ ที่อาณาจักรล่มสลาย ราชวงศ์ใหม่ก็ถือกำเนิดขึ้น

แต่สถานที่บนแผนที่ยังคงคุ้นเคย

พื้นที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องผืนดินอุดมสมบูรณ์ ที่ราบกว้างขวาง ทุ่งหญ้าเลี้ยงวัวเลี้ยงแกะ และเป็นแหล่งชุมนุมของทหารรับจ้างและโจรภูเขา

เขาจำได้ว่าตัวเองเคยทำเควสต์ย่อยมากมายที่นั่น และยังเคยสะสมชื่อเสียงในพื้นที่นั้นอยู่พักใหญ่

"แต่ทำไมการที่อาณาจักรคาร์ลิออนจะมาสร้างสันติกับทิร์นาถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ล่ะ? มันก็ไม่ใช่ว่าทั้งสองฝ่ายจะเกลียดกันตลอดนิ"

"ไม่ใช่แค่อาณาจักรคาร์ลิออนหรอก ที่จริงแล้วประเทศรอบ ๆ ก็ไม่ได้มองทิร์นาในแง่ดีนัก"

"ก็เมืองแห่งเสรีภาพนี่นา"

ทิร์นา แม้จะเรียกว่าเมือง แต่ก็เป็นประเทศในตัวเอง

เป็นนครรัฐขนาดมหึมาที่ประกอบไปด้วย 50 เขต

และในขณะเดียวกัน ก็เป็นสถานที่ที่ใครก็ตาม หากมีความสามารถ ก็สามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูง ๆ ได้

จากมุมมองของประเทศที่ยังมีระบบชนชั้น ทิร์นาคือเมืองที่เป็นปฏิปักษ์กับหลักการของตัวเองโดยสิ้นเชิง

แต่ถึงอย่างนั้น ทิร์นาก็ไม่ใช่เมืองที่ใครจะแตะต้องได้ง่าย ๆ

ทิร์นาใหญ่เกินกว่าจะเรียกว่าเมือง

ทั้งระบบโครงสร้างพื้นฐานและขนาดของเมืองล้วนเกินมาตรฐานทั่วไป และที่สำคัญคือ กองทัพของทิร์นามีพลังพอจะบดขยี้อาณาจักรทั้งหลายให้แหลกสลาย

เคยมีแหล่งข่าวทหารบอกว่าทิร์นาอาจเปิดสงครามกับทั้งทวีปได้เลยด้วยซ้ำ

เหตุผลที่ยังไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ก็เพราะทิร์นาไม่ได้ถูกปกครองโดยบุคคลคนเดียว

ในฐานะเมือง มันมีผู้นำหลากหลายกลุ่ม

เริ่มตั้งแต่นายกเทศมนตรีทั้งห้า รัฐมนตรี เจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐ และผู้ว่าการเขตทั้งห้าสิบ

ยังไม่รวมถึงหอคอยเวท บริษัทมหาชน และบุคคลระดับสูงในวงการทหาร

ทิร์นาเปิดโอกาสให้ทุกคน

แต่ละฝ่ายต่างก็มีอำนาจและเสียงในสภา และเรื่องใหญ่ ๆ จะต้องผ่านการลงมติอย่างเคร่งครัด

แน่นอนว่า เรื่องใหญ่ระดับสงคราม ก็จะถูกระงับไว้ในระดับสภาภายในก่อนอยู่แล้ว

"พอทิร์นาไม่ขยับ ฝั่งประเทศรอบข้างก็มีทางเลือกแค่สองทาง: ร่วมมือและยอมรับวัฒนธรรมของพวกเขา หรือจะเป็นศัตรูและหาทางกวาดล้างให้พ้นจากทวีปนี้"

"ซึ่งคาร์ลิออนก็คือกรณีตัวอย่างแบบหลังเป๊ะเลย"

"ทิร์นาไม่ถูกกับหลายประเทศ แต่กับคาร์ลิออนนี่หนักสุด ราชวงศ์ของพวกเขา เอ่อ จะว่าไงดีล่ะ... เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงในสายเลือดมากกว่าความสามารถ"

โรแนนส่ายหน้าอย่างระอา

"เป็นอาณาจักรที่มีแต่คนโง่ปกครองกันเพราะเกิดมามีสายเลือดดี ไม่ใช่เพราะมีฝีมือ"

คำพูดที่ตรงและรุนแรงแบบไม่เคยเห็นมาก่อนทำให้โอเชียนแอบมองโรแนนด้วยความประหลาดใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงอารมณ์จริง ๆ ของโรแนนเมื่อต้องพูดถึงอาณาจักรคาร์ลิออน

"แต่ก็ใช่ว่าทิร์นาจะดีหรือยุติธรรมไปซะหมด เมืองแห่งเสรีภาพฟังดูดี แต่ก็มีเงามืดซ่อนอยู่เหมือนกัน"

"ก็จริง"

ความเป็นสังคมที่ยึดความสามารถเกินขอบเขต

ผู้ไร้ความสามารถก็ถูกขับไสจากระบบอย่างไม่เหลือที่ยืน และวัฒนธรรมที่ยอมรับเรื่องนั้นอย่างหน้าตาเฉย

ยิ่งไปกว่านั้น ทิร์นาเป็นเมืองของทองคำ ที่เงินสามารถแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง

ถ้ามีเงิน คุณทำอะไรก็ได้ แต่ถ้าไม่มีเงิน คุณก็จะโดนลงโทษทันที

จะบอกว่าทิร์นาดีกว่าราชอาณาจักรก็ไม่ได้ เพราะทั้งสองต่างก็มีด้านดีและด้านแย่ของตัวเอง

ความขัดแย้งระหว่างทิร์นากับคาร์ลิออนไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างความดีและความชั่ว แต่เป็นการปะทะกันของอุดมการณ์ต่ออุดมการณ์

"แต่จู่ ๆ คาร์ลิออนก็ส่งฑูตสันติภาพมา มันดูแปลกเกินไปไหม?"

"ฉันก็คิดแบบนั้น มันไม่เมกเซนส์เลยที่จู่ ๆ คนที่กัดกันจะมาจับมือยิ้มแย้มใส่กัน เอาเถอะ การเมืองระดับชาติก็แบบนี้แหละ..."

"สรุปก็คือ น่าขยะแขยงใช่ไหมล่ะ"

"ใช่ มันรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย แล้วช่วงเวลาแบบนี้แหละ ที่เราควรจะถอยห่างแล้วปล่อยให้เรื่องมันดำเนินไปเอง"

"จะให้พวกเราวางตัวเป็นกลางสินะ?"

"ถูกต้อง"

สายตาโอเชียนเลื่อนไปอ่านข้อความบนหนังสือพิมพ์ที่โรแนนพับไว้

มีประโยคหนึ่งที่สะดุดตาเป็นพิเศษ: อาณาจักรคาร์ลิออนจะส่งเชื้อพระวงศ์มาเป็นฑูตในครั้งนี้

เจ้าหญิงออร์เลีย

แม้จะเป็นเจ้าหญิงอันดับท้าย ๆ ในลำดับการสืบราชบัลลังก์ แต่คำว่า "เชื้อพระวงศ์" ก็มีน้ำหนักในตัวของมันเอง

เพราะเหตุนี้ จึงมีข่าวลือว่า ทิร์นามองเหตุการณ์ครั้งนี้อย่างสำคัญ และเตรียมจัดพิธีต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่

สรุปของการตัดสินใจคือ แม้ทั้งสองจะไม่ลงรอยกัน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นเป็นศัตรูตลอดไป

"ไม่ต้องกังวลมากหรอก เจ้าหน้าที่รัฐกับทหารในเมืองจะจัดการเรื่องนี้เอง พวกเรานักแก้ปัญหาไม่ต้องไปยุ่ง"

"อืม นั่นก็คงเป็นสิ่งที่ควรทำ"

โอเชียนตอบกลับ แต่สายตายังไม่ละจากหนังสือพิมพ์

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

แค่ทุกครั้งที่เขาอ่านบทความนั้น เขาก็รู้สึกเสียววูบในใจแบบอธิบายไม่ถูก

‘หวังว่าผมจะไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้จริง ๆ เถอะ’

โอเชียนคิดในใจ พร้อมพยายามสลัดความรู้สึกนั้นออกไป

•

เวลาเคลื่อนไปเรื่อย ๆ และวันเดินทางมาถึงของเจ้าหญิงออร์เลียก็ใกล้เข้ามาทุกที

โอเชียนมายังไวโอเล็ตฟ็อกซ์เช่นทุกวัน

นักแก้ปัญหาไม่จำเป็นต้องเข้าสำนัหวานทุกวันก็ได้ แต่เขาเองก็ไม่มีอะไรให้ทำมากนัก

อย่างน้อยก็ยังมีลานฝึกอยู่ด้านหลังร้านไวโอเล็ตฟ็อกซ์ ทำให้โอเชียนมีเหตุผลน้อยลงที่จะไม่มาที่นี่

เสียงกระดิ่งดังแผ่วเบาขณะเขาเปิดประตู

โดยปกติแล้ว โรแนนมักจะเปิดประตูต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้ม แต่วันนี้ไม่ใช่แบบนั้น

มีลูกค้าอยู่ในร้าน เป็นชายวัยห้าสิบแต่งตัวหรูหราสมฐานะ

ที่นี่มักมีลูกค้ามากมายแวะเวียนมาแบบไม่ทันตั้งตัว

ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนมีฐานะที่สามารถจ่ายค่าจ้างแพง ๆ ได้ด้วยตัวเอง และชายคนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

กระนั้น โอเชียนกลับรู้สึกว่าชายวัยกลางคนคนนี้ต่างจากลูกค้าทั่วไป

ไม่ใช่เพราะการแต่งกาย แต่เป็นเพราะสีหน้าของโรแนนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา

‘หืม’

สีหน้าของโรแนนยังคงเหมือนเดิม

ดวงตาเรียวลงเล็กน้อย รอยยิ้มไม่เปลี่ยน เหมือนสวมหน้ากากไว้ตลอดเวลา

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง โอเชียนสัมผัสได้ว่าโรแนนกำลังอารมณ์ไม่ดีอย่างรุนแรง

"ข้อเสนอที่ผมพูดไป... ผมจะเอางานนี้"

ชายวัยกลางคนที่รู้ตัวว่าโอเชียนมาแล้ว คว้าบางอย่างจากโต๊ะแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขาเหลือบมองโอเชียนด้วยสายตาประหลาดใจนิด ๆ แล้วเดินผ่านไป

โอเชียนมองแผ่นหลังของชายคนนั้นขณะเดินจากไป

มีบางอย่างผิดปกติในท่าทาง เหมือนเขาเพิ่งพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา

"ดูไม่เหมือนลูกค้าทั่วไปเลยแฮะ"

โอเชียนเอ่ยพลางพิงโต๊ะบาร์

"คนรู้จัก?"

"ในทางเทคนิค ก็เคยรู้จักกัน"

"ดูจะไม่ค่อยดีนัก"

โอเชียนไม่แปลกใจที่โรแนนมีคนรู้จักมากมาย

และเขาเข้าใจได้ว่าบางคนก็ไม่ใช่คนที่น่าจดจำ ทุกคนย่อมมีสายสัมพันธ์ที่ไม่ดีนัก

‘ไม่ควรซักไซ้ให้มาก เดี๋ยวจะกระทบจิตใจโรแนน’

โอเชียนหันไปคิดถึงเมนูที่เขาอยากให้เอน่าทำให้กิน ถ้าเธอมาทำงานวันนี้

ช่วงนี้ไวโอเล็ตฟ็อกซ์มีลูกค้าเพิ่มขึ้นไม่น้อย เพราะฝีมือทำอาหารของเอน่า

ทำให้เธอแทบไม่มีเวลาว่าง และถ้าใครอยากกินอาหารของเธอ ก็ต้องรอให้เธอไม่อยู่เสียก่อน

"......ผู้ชายที่เพิ่งออกไปชื่อเฟรนฟิตซ์ เขาเคยทำงานให้ผม หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ทำงานให้แม่ของผม"

โรแนนพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

•

โรแนนย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเจอเฟรนฟิตซ์ก่อนหน้านี้

เขากำลังอ่านหนังสือพิมพ์เช้าในไวโอเล็ตฟ็อกซ์ตามปกติเมื่อชายคนนั้นเปิดประตูเข้ามา

"นี่เหรอที่ทำงานของแก?"

"ใช่... นายเป็นแขกที่ผมไม่อยากเจอ"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

"มาหาผมทำไม? ผมนึกว่าเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่พบกันอีก"

"ฉันมาขอความช่วยเหลือ"

เฟรนฟิตซ์นั่งลงตรงข้ามโรแนนอย่างหน้าตาเฉย

"หลังจากสิ่งที่เกิดวันนั้น คุณยังกล้ามานั่งต่อหน้าผมอีกเหรอ?"

"หมายความว่าจะไม่รับงาน?"

"สำนักงานของผมเลือกรับหรือไม่รับงานตามใจ และงานของคุณ ถึงผมจะยังไม่ได้ฟังเลยด้วยซ้ำ ก็ได้กลิ่นอันตรายโชยมาตั้งแต่ต้นแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟรนฟิตซ์ก็ไม่ได้ปิดบังอะไรอีก

เขาหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ

คิ้วของโรแนนกระตุกทันทีที่เห็นสิ่งนั้น

"นายอยากได้มันคืนไม่ใช่เหรอ?"

หางตาของโรแนนสั่นเล็กน้อย

เมื่อควบคุมอารมณ์ได้แล้ว เขาก็จ้องไปที่เฟรนฟิตซ์

แววตาเรียวยาวกว่าเดิม ราวกับมีมีดซ่อนอยู่

"กำลังข่มขู่ผมเหรอ?"

"ถ้าฟังดูเป็นแบบนั้น ก็ช่วยไม่ได้"

"ถ้าคุณมาหาผมพร้อมกับสิ่งนี้ แสดงว่าคุณกำลังจนตรอกเต็มที ความพยายามยื้ออำนาจของคุณมันน่าสมเพชจริง ๆ"

"แกได้ยินเรื่องนั้นแล้วสินะ..."

"ได้ยินว่าพวกขี้ประจบพากันวิ่งไปหาเจ้าหญิงออร์เลีย นั่นแหละ ทุกคนคงรู้กันหมดแล้ว มันก็แค่เชือกเน่าที่พวกแกพยายามไขว่คว้าเอาไว้"

เฟรนฟิตซ์ยิ้มเยาะกลับเมื่อโดนโรแนนเหน็บ

"เฮอะ มันยังไม่จบหรอก อย่าเพิ่งพูดเร็วไป แค่ตอนนี้ยังพอเอาตัวรอดได้ และเรื่องพวกนั้นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญนี่ใช่ไหม? แกอยากได้ของนี่คืนไม่ใช่หรือไง?"

เฟรนฟิตซ์ยื่นสิ่งนั้นมาให้

เป็นจี้สร้อยคอเก่าแก่ที่หมองมัวด้วยรอยมือของมนุษย์

ไม่มีความสง่างามใด ๆ ดูคล้ายเครื่องประดับราคาถูกตามท้องตลาดทั่วไป แต่สำหรับโรแนน มันมีความหมายมากกว่านั้น

"แต่ไหน ๆ แกก็เป็นนายหน้านักแก้ปัญหาแล้ว ฉันจะทิ้งคำร้องขออย่างเป็นทางการไว้ให้"

เฟรนฟิตซ์โยนเอกสารใส่หน้าโรแนน

โรแนนไม่ได้รับไว้ แต่เฟรนฟิตซ์ก็ไม่ได้ใส่ใจ

เขารู้ว่าอย่างไรเสีย โรแนนก็ต้องรับมันอยู่ดี

โรแนนหยิบเอกสารขึ้นมาด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ

ขณะรอยยิ้มเย้ยหยันเริ่มปรากฏบนใบหน้าเฟรนฟิตซ์ เสียงกระดิ่งประตูโรงเตี๊ยมก็ดังขึ้นพอดี

"ผู้ชายที่ทรยศผมเพื่ออำนาจ… กลับมาขอความช่วยเหลือจากฉัน"

โอเชียนจ้องโรแนนโดยไม่พูดอะไร

‘จู่ ๆ มาพูดแบบนี้ทำไมกัน?’

เขาก็แค่กำลังคิดเรื่องเมนูมื้อเที่ยงของวันนี้เงียบ ๆ เท่านั้นเอง แล้วจู่ ๆ ก็โดนดึงเข้าสู่เรื่องคำขอที่ดูจะไม่ธรรมดา — ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าเขาจะไม่สนใจ จึงตั้งใจฟังต่อ

"คำขอที่ว่า... คือการคุ้มกันเจ้าหญิงออร์เลีย"