บทที่ 39 แม่มดและการลี้ภัย (1)

แคร้ง! ชี่๊ดดด!

กระบอกสูบหมุนอย่างบ้าคลั่ง ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งออกมาจากด้านหลังของชุดเกราะไอน้ำ

คนขับในชุดเกราะไอน้ำแค่นยิ้มในใจเมื่อเห็นทหารรับจ้างและพวกนักแก้ปัญหาพากันหนีหัวซุกหัวซุน

สำหรับพวกที่ทำได้แค่ยิงกระสุนเท่าปลายถั่ว ชุดเกราะไอน้ำก็คือรถถังติดเกราะดี ๆ นี่เอง

แน่นอน พวกนั้นไม่มีทางสู้แน่

‘ตอนนี้ฉันแค่ต้องตรึงตำแหน่งไว้ให้ดี’

ในขณะที่คนขับคิดแบบนั้น เขาก็เห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามา

ไม่ใช่การแอบมา ไม่ใช่การเคลื่อนไหวเงียบเชียบ หากแต่เดินตรงเข้ามาเหมือนกำลังออกมาเดินเล่น

เมื่อเงยหน้ามอง เขาเห็นชายหนุ่มผมสีเข้มแต่งตัวสะอาดสะอ้าน บุคลิกดูสูงศักดิ์ ราวกับเป็นคนใกล้ตาย แต่ในมือขวากลับถือมีดทำครัวอยู่เล่มหนึ่ง

‘มีดทำครัว? หมอนี่เพี้ยนไปแล้วเหรอ?’

คนขับคิดจะไล่ให้ถอยไป แต่เปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้าย

อย่าประมาทดีกว่า

โดยเฉพาะในตอนนี้ ที่สหภาพแรงงานกำลังหนุนหลังและเรียกร้องให้หยุดงาน ทุกคนต้องระวังตัวมากขึ้นเป็นพิเศษ

ในจุดนี้ คนขับชุดเกราะไอน้ำคือมืออาชีพที่ทุ่มเทให้กับงาน

-กึก

หมัดของชุดเกราะไอน้ำ—แขนทั้งสองข้างใหญ่โตเกินสัดส่วนร่างกาย—กางออกและเล็งไปที่โอเซียน

ในจังหวะที่กำลังจะกำหมัดบดร่างเขาให้เละไม่เป็นชิ้นดี มือของโอเซียนก็เคลื่อนไหว

-ชวึบ!

ประกายแสงวาบผ่านกลางอากาศ มีดทำครัวร่ายระบำอย่างไร้สุ้มเสียง

แขนของชุดเกราะไอน้ำที่ยื่นออกไปแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

"อะ...อะไรกันเนี่ย......"

แฮร์ริสเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

เช่นเดียวกับคนขับในชุดเกราะไอน้ำที่มองเหตุการณ์ผ่านรอยร้าวตรงหน้าอก

แขนที่ทำจากโลหะผสมพิเศษ ถูกตัดขาดเหมือนหัวไชเท้า

ที่แย่ยิ่งกว่านั้น มีดที่โอเซียนใช้ก็คือมีดทำครัวธรรมดา ๆ แบบที่ใช้หั่นวัตถุดิบในครัว

หรือว่ามีดเล่มนั้นจะเป็นดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ปลอมเป็นมีด?

แม้จะยังตกใจ แต่คนขับก็รีบขยับแขนอีกข้าง

-แกร๊ก!

ช่องที่หน้าอกของชุดเกราะไอน้ำเปิดออก ปลายเข็มขนาดมหึมาพุ่งออกมา

มันคืออาวุธ “ไพล์บังเกอร์” ที่สามารถเจาะเกราะรถถังขาหนาได้สบาย ๆ

โดยปกติจะใช้ในระยะประชิด เพื่อเจาะชุดเกราะของนักบินฝ่ายศัตรู

"ตายซะเถอะ!"

มันไม่ใช่อาวุธที่ควรใช้กับมนุษย์ แต่ในตอนนั้น คนขับสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างแท้จริงจนไม่มีเวลาคิด

ปลายไพล์บังเกอร์พุ่งออกมาพร้อมไอน้ำอีเธอร์ระเหยเป็นสาย

แต่แทนที่โอเซียนจะถอย เขากลับพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของชุดเกราะไอน้ำ

มือของเขาขยับอีกครั้ง รวดเร็วราวกับภาพติดตา

เส้นสายบาง ๆ วาดผ่านแขนอีกข้างของชุดเกราะ รวมถึงตัวไพล์บังเกอร์ด้วย

แขนข้างนั้นถูกตัดเป็นท่อน ๆ อย่างเรียบคม ปลายเหล็กหนาก็ไม่เว้น

"โธ่เว้ย ทำไมไม่มีใครบอกว่ามีปีศาจแบบนี้อยู่ด้วยวะ"

ในขณะที่นักบินตื่นตระหนก โอเซียนก็เหวี่ยงมีดทำครัวใส่ลำตัวของชุดเกราะไอน้ำ

-โครม!

ใบมีดไม่สามารถเจาะทะลุเกราะของลำตัวได้

แขนยังพอหั่นตรงข้อต่อได้ แต่ลำตัวนั้นมีชั้นเกราะหนากว่าเพื่อปกป้อง คนขับ

แม้จะเป็นเช่นนั้น  คนขับก็รู้สึกหนาววาบเมื่อเห็นรอยกรีดที่ฝังลึกลงบนแผ่นเกราะ

แต่ก็พอจะเบาใจได้บ้าง เพราะมันยังไม่ถึงตัวเขา

"หา?"

แววตานักบินเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

โอเซียนไม่ได้ถอยหลังเมื่อการโจมตีของเขาถูกสกัด

เขากลับกระชับด้ามมีดในมือด้วยสองมือ

ทันทีที่กล้ามเนื้อท่อนแขนเขาตึง ใบมีดก็ตกลงจากฟากฟ้าเป็นแนวดิ่ง

ในพริบตานั้นเอง  คนขับเห็นแสงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งออกมาจากปลายมีดทำครัว

มีดแทงทะลุเกราะลงไปได้อย่างราบรื่น ไร้สิ่งขัดขวาง

-ครืน!

ชุดเกราะไอน้ำแยกออกเป็นสองซีกล้มลงข้างตัวนักบิน

ฝุ่นตลบอบอวล ทหารรับจ้างและพวกนักแก้ปัญหาที่เห็นเหตุการณ์ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า ฝันอยู่หรือเปล่า

ชายคนหนึ่งเพิ่งผ่าชุดเกราะไอน้ำครึ่งซีกด้วยมีดทำครัว

ถ้าเล่าให้ใครฟังในบาร์ ทุกคนคงขำแล้วบอกว่า “มุกไม่ตลกเลยนะ”

แต่ตอนนี้มันเกิดขึ้นจริง

แฮร์ริสมองชายผู้สร้างปาฏิหาริย์นั้นด้วยปากที่อ้าค้าง

เหล่าทหารรับจ้างที่หนีไปก็เช่นกัน

แต่โอเซียนกลับมองมีดในมือตัวเองด้วยแววตาขยะแขยง

เขาเพิ่งใช้ “ดาบแสงดารา” และใบมีดนั้นก็พังยับเยิน

เหลือสภาพแค่พอให้เห็นว่ายังเป็นมีดอยู่เท่านั้น

นอกจากนี้ ข้อมือเขาก็เจ็บเล็กน้อยจากแรงสะบัด

“อืม... คงเป็นเพราะอาวุธ”

มันไม่น่าเป็นไปได้ที่มีดทำครัวจะผ่าชุดเกราะไอน้ำแล้วจบแค่ข้อมือสะบัด

แต่โอเซียนกลับคิดอย่างจริงจังว่า “ตัวเองยังไม่เก่งพอ”

แน่ล่ะ มันต้องเป็นเพราะอาวุธ

‘มันก็แหลมคมกว่าดาบยาวเล่มแรกที่เคยใช้ แต่ก็ไม่ถึงกับดีที่สุด’

แม้ไม่อยากยอมรับ แต่มีดทำครัวสมัยนี้กลับดีกว่าดาบที่เขาเคยใช้เสียอีก

อย่างไรก็ตาม ขนาดเล็กและมาตรฐานดาบที่ต่างกัน ทำให้ใบมีดถูกทำลายสิ้นหลังการโจมตีเพียงครั้งเดียวด้วยพลังของดาบแสงดารา

ถือว่าไม่เลวสำหรับอาวุธแบบใช้แล้วทิ้ง

แต่ถึงอย่างนั้น การต้องพกมีดทำครัวไปทุกที่ก็ดูจะมากเกินไป

โอเซียนสลัดความคิดฟุ้งซ่านออก แล้วหันไปมองสายตาหลายคู่ที่จ้องมาที่เขา

"ข้าจัดการพวกตัวปัญหาให้แล้ว ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของพวกเจ้า"

แฮร์ริสพยักหน้า สีหน้ายังเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ก่อนจะตั้งสติแล้วเริ่มจัดการสถานการณ์

คนงานที่ก่อการนัดหยุดงานถูกจับกุมและลากออกไปเป็นกอง

ในมุมหนึ่งก็น่าเสียดาย แต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่

พวกนี้คือคนที่ยุยงเพื่อนร่วมงานให้ยึดโรงงานที่กำลังดำเนินงานได้ดี เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน

ต่างจากแรงงานกลุ่มแรกที่โอเซียนเคยพบ

พวกนั้นก่อเรื่องเพราะไม่อาจทนความยากลำบากได้จริง ๆ แต่พวกนี้ทำไปเพราะโลภ ทั้งที่ก็มีมากพออยู่แล้ว แถมยังมีสหภาพแรงงานหนุนหลัง

เมืองทีร์นาเต็มไปด้วยสหภาพแรงงานนานาชนิด โดยเฉพาะสหภาพตัวแทนแรงงาน ซึ่งเป็นองค์กรขนาดใหญ่ในเมืองนี้

แต่ความจริงคือ สหภาพไม่ใช้ตัวแทนแรงงาน

พวกเขารับเงินจากใครบางคนเพื่อก่อกวนหรือประท้วง

ท้ายที่สุดแล้ว องค์กรและกลุ่มต่าง ๆ ก็ขับเคลื่อนด้วยเงินและผลประโยชน์ทั้งสิ้น

ในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม เมืองนี้ก็ยังมีแต่กลุ่มพวกนี้ที่ดำเนินงานอย่างจริงจัง

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่โอเซียนไม่รู้สึกผิดหรือลังเลแม้แต่น้อยที่ฆ่าคนขับชุดเกราะไอน้ำคนนั้น

เขารับจ้างมาฆ่า และนี่ก็ไม่ต่างกัน

เมื่อเห็นว่างานเสร็จเรียบร้อย โอเซียนก็เดินออกจากที่เกิดเหตุ

งานจบแล้ว และโรแนนก็ต้องจ่ายค่าจ้างอยู่ดี

อยู่ต่อไปก็มีแต่จะดึงดูดพวกหาเรื่อง

‘รู้สึกว่าฉันเจอพวกนั้นมาเยอะพอแล้ว’

โอเซียนรู้ว่ามีหลายร่างกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่เงียบ ๆ

ไม่ใช่ความรู้สึกเป็นศัตรู แต่เป็นความต้องการวิเคราะห์และยืนยันความสามารถของเขา

คงเป็นวิธีขององค์กรในการตรวจสอบว่าอัศวินในข่าวลือคือของจริงหรือไม่

‘เมืองนี้ใหญ่แค่ไหนกันแน่นะ?’

เขารู้ว่าแค่หนึ่งเขตก็มีขนาดเท่ากับเมืองขนาดกลางแล้ว แต่นั่นก็แค่การประมาณ

แล้วยังมีองค์กรต่าง ๆ ในเมืองอีกเท่าไร?

เขานับไม่ถ้วนด้วยซ้ำ พวกแก๊งที่เขาเคยจัดการก่อนหน้านี้ยังเทียบไม่ติดฝุ่น

แล้วองค์กรอาชญากรรมขนาดใหญ่ล่ะ? กลุ่มทุนจะมีอำนาจแค่ไหน? แล้วสภาเมืองล่ะ?

แม้แต่ภราดรเลือดก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวแบบเปิดเผยในเมืองนี้

เขารู้สึกอายตัวเองที่เคยเดินไปเดินมาในเมืองนี้โดยพึ่งแค่ดาบ

‘เพราะงั้น ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น’

การได้พบกับเกรซ ซีคเกอร์ทำให้เขารู้ว่าเขายังไม่เก่งพอ

แม้ตอนนั้นจะไม่มีดาบติดตัว แต่ความรู้สึกของการพ่ายแพ้มันไม่ได้ดีเลย

‘ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น’

ไม่ใช่แค่เพื่อความอยู่รอด แต่เพื่อตัวตนในอนาคตที่อาจเกิดขึ้น

โอเซียนรู้ว่าเขาจะสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้อีก หากปลดล็อกความสามารถที่เหลือ

คำตอบอยู่ตรงนั้น

แต่ต้องทำยังไงถึงจะปลดล็อกความสามารถ?

‘ต่อสู้ ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้นผ่านการต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า’

เมื่อคิดเช่นนั้น หัวใจของโอเซียนก็หนักอึ้ง

เขาเคยเป็นเพียงพลเมืองธรรมดา แต่ตอนนี้กลับอยากต่อสู้

หรือว่านี่คืออิทธิพลของร่างอัศวินพเนจร? แต่นั่นมันไร้สาระเกินไป

บางทีนี่อาจเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา

ตัวตนที่เคยหลบอยู่ในเปลือกไข่ ถูกกำแพงแห่งความจริงขวางกั้น ตอนนี้เริ่มเงยหน้าผ่านร่างของอัศวินแล้ว

‘แบบนี้ยังไม่พอ’

ชุดเกราะไอน้ำแม้จะดูทันสมัยและเป็นนวัตกรรม แต่ก็ถูกผ่าครึ่งด้วยมีดทำครัว

แม้การกำจัดศัตรูง่าย ๆ เพื่อหาเงินจะไม่ใช่เรื่องแย่ แต่โอเซียนกลับไม่ชอบเลย

มีบางสิ่งในใจเขา ที่ร้องเรียกหาความท้าทายที่หนักหนากว่านี้

เมื่อคิดได้เช่นนั้น โอเซียนก็เปิดประตูเข้าไปใน “ร้านเหล้าหมาจิ้งจอกม่วง”

เสียงกระดิ่งเล็ก ๆ ดังขึ้น ดึงสายตาโรแนนจากโต๊ะและกองเอกสาร

แววตาที่ดูง่วงงุนของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นโอเซียน

"ยินดีต้อนรับกลับมา งานผ่านไปได้ด้วยดีไหม?"

"ไม่มีอะไรพิเศษ"

"เหรอ? มีอะไรที่ต้องรายงานไหม?"

"มีชุดเกราะไอน้ำอยู่ตัวหนึ่งข้าไม่เคยเห็นมาก่อน แต่พวกทหารรับจ้างที่หนีไปตะโกนเรียกแบบนั้น"

"ชุดเกราะไอน้ำงั้นเหรอ... แสดงว่าพวกที่ก่อกวนไม่ธรรมดา ต้องมีแบ็คแน่ ๆ"

"ข้าก็เลยฟันมันซะ"

น้ำเสียงราบเรียบ เหมือนพูดว่า “มีหินขวางทางก็เลยหยิบออก”

โรแนนหัวเราะเบา ๆ กับคำตอบนั้น

เป็นรอยยิ้มแบบเคลือบแคลงใจเหมือนเคย

"นายไม่ดูจะลำบากใจเลยนะ"

"......ดูออกเลยเหรอ?"

"อาวุธนั่นคงไม่ใช่ของนายสินะ?"

จะพูดว่า “ภารกิจมันง่ายเกินไป” ก็ดูจะโอหังเกินไป โอเซียนจึงเงียบไว้

จากนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นเอกสารที่โรแนนกำลังดู

"นั่นอะไร?"

"อ้อ สรุปข่าวล่าสุดน่ะ นอกจากความเคลื่อนไหวของภราดรเลือดแล้ว ยังมีเหตุการณ์อีกหลายเรื่องในเมือง"

"ฮึม"

โอเซียนพลิกดูเอกสารอย่างสนใจในเนื้อหา

ทันใดนั้น เขาก็เห็นคำที่คุ้นเคยเข้า

เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา

"นี่มัน......."

"อา สนใจขึ้นมาสินะ?"

[เกี่ยวกับคำร้องขอลี้ภัยของแม่มด]

นั่นคือสิ่งที่พาดหัวกระดาษในมือของโอเซียนเขียนไว้