บทที่ 27 คำขอเป็นกลุ่ม (1)

มีคนมารวมตัวกันมากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

มีทั้งพวก “นักแก้ปัญหา” อย่างเขา และคนที่ทำงานสกปรกแบบอื่น ๆ

เขานับได้ประมาณ 40 คนในฝูงชน

แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่เป็นพวกที่ควรระวัง

มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ควรให้ความสนใจ

เช่นพวกที่มั่นใจในฝีมือตัวเองนั้นอย่างเห็นได้ชัด

ดูอย่างไอ้ตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นสิ

ใหญ่กว่าฟรังก์ที่เขาเพิ่งเจอไปเสียอีก

กล้ามเนื้อแน่นจนเหมือนจะแตกทะลุเสื้อออกมา บอกให้รู้ว่าเขาฝึกหนักแค่ไหน

เขาไม่มีอาวุธติดตัว และก็ไม่ได้สวมเกราะกันกระสุน

แปลว่าเขาสามารถสู้ด้วยร่างกายเปล่าได้สบาย ๆ

‘ต้องเป็นพวกกลายพันธุ์แน่ ๆ’

โอเชียนละสายตาจากพวกกลายพันธุ์ร่างยักษ์

เขาหันไปสนใจชายอีกคนที่เขาจับตามองอยู่พักหนึ่งแล้ว

ชายวัยห้าสิบกว่า ๆ คนนั้นหลับตาสวดภาวนาเงียบ ๆ ซึ่งทำให้โอเชียนรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก

เขาดูเหมือนมนุษย์ แต่กลับไม่รู้สึกว่าเป็นมนุษย์

ร่างกายของเขาไม่มีความรู้สึกเหมือนคนมีชีวิต

ราวกับว่าของเหลวที่ไหลเวียนในร่างนั้นไม่ใช่เลือด

จากนั้นชายที่กำลังภาวนาก็ลืมตาขึ้นแล้วมองตรงมาที่โอเชียน

แววตาแข็งทื่อ ไร้ซึ่งอารมณ์

สายตาทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ เหล่าทหารรับจ้างที่เห็นเหตุการณ์ต่างกลืนน้ำลายเฮือก

แต่ผิดจากที่คาดไว้ ทั้งสองกลับละสายตาไปโดยไม่พูดอะไร

ความประทับใจแรกของโอเชียนที่มีต่อ “สาวกเหล็กกล้า” ก็มีเพียงประโยคเดียว

‘ผู้ชายที่น่าสนใจ’

แต่เขาไม่รู้เลยว่า คนที่แปลกที่สุดในห้องนั้นคือตัวเขาเอง

เขาพกดาบเป็นอาวุธ

แล้วจะมีอาวุธอื่นอีกไหม? ไม่มีเลย

ร่างกายที่แทบไม่ได้ใส่อะไรปิดบัง ทำให้ไม่มีทางซ่อนปืนได้แน่นอน

เขาเอามาแค่ดาบเล่มเดียวมาห้อยอยู่ข้างลำตัวเท่านั้น

‘หมอนี่มันบ้าเหรอ?’

‘มาทำอะไรที่นี่เนี่ย ถือดาบแทนปืนงั้นเหรอ?’

ดาบยาวหนึ่งเล่มในที่ที่แม้แต่ปกนามบัตรยังไม่สามารถหยิบออกมาอวดได้

แน่นอนว่าสายตาที่เหลือมองโอเชียนล้วนไม่เป็นมิตร พวกเขารู้สึกเหมือนเขากำลังเล่นตลกกับงานว่าจ้างใหญ่ในครั้งนี้

เขาดูไม่แก่เลย แถมยังไม่มีตัวใหญ่เลย

คนแบบนี้ที่ไหนๆ ก็เป็นเหยื่อได้ง่าย

เมื่อใดก็ตามที่กลุ่มคนมีฝีมือมารวมตัวกัน การแย่งชิงอำนาจก็จะเริ่มขึ้น

กลุ่มทหารรับจ้างเริ่มลุกขึ้นจากที่นั่ง

สายตาทุกคู่จ้องไปที่โอเชียนแต่ก่อนที่ใครจะได้ขยับ หนึ่งในนั้นก็ลุกขึ้นก่อน

"หืม? ตรงนั้นน่ะ"

"โอ้"

เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ทหารรับจ้างคนอื่นก็พากันนั่งกลับที่เดิม

นักแม่นปืนผมแดงชื่อคิด กำลังเดินเข้าหาโอเชียน

‘คิด ขยับตัวแล้ว’

‘จบแล้ว’

คิดเป็นที่รู้จักทั้งเรื่องความแม่นยำและความเร็วที่มองไม่ทัน แต่ที่ทำให้เขาโดดเด่นไม่ใช่แค่ฝีมือเท่านั้น

มันเป็นบุคลิกของเขาต่างหาก

ชื่อ “คิด” ไม่ได้มาเพราะเล่นคำ แต่เขามีความเป็นเด็กในตัวสูง

และความโหดร้ายแบบเด็ก ๆ ก็เป็นสิ่งที่ทำให้แม้แต่ผู้ใหญ่ยังต้องขยาด

ชื่อเสียงของคิดเกิดจากความโหดแบบเด็ก ๆ นั้นเอง

เขาไม่เคยรู้จักคำว่าพอประมาณในทุกสิ่งที่ทำ

คิดเดินเข้าหาออเชียนด้วยท่าทีล่องลอย แล้วเอ่ยทัก

"เฮ้ พี่ชาย เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหรอ?"

"หืม?"

สายตาของทั้งสี่สิบกว่าคนในห้องเริ่มจับจ้องไปยังทั้งสองคน

ทั้ง “สาวกเหล็ก” และ “โจนาธาน รัสเซล” ที่กำลังโชว์กล้าม ก็ยังไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ

เมื่อคิดมายืนตรงหน้า เขาก็หัวเราะเยาะดาบที่คาดอยู่ตรงเอวของออเชียน

"นายตลกดีแฮะ จะใช้ดาบนั่นจริงดิ?"

"ข้าไม่เอามาถ้าไม่คิดจะใช้"

"โอ้ว เท่ดีแฮะ"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่สีหน้าของคิดก็เต็มไปด้วยการเย้ยหยัน

โอเชียนจ้องหน้าเขานิ่ง

"รู้ไหมว่านี่มันที่ไหนก่อนจะมา?"

"ข้าถูกจ้างให้มาที่นี่ เพื่อไล่กลุมโจรที่ยึดโรงไฟฟ้าออกไป"

"ใช่ ใช่ เราถึงมารวมกันที่นี่ นักแก้ปัญหา ทหารรับจ้าง แม้แต่พวกกลายพันธุ์ แต่นายไม่ใช่พวกนั้น"

"แล้วข้าเป็นพวกไหนล่ะ?"

รอยยิ้มของคิดยิ่งลึกขึ้นเมื่อได้ยินคำถามนั้น

มันเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เจอของเล่นใหม่

"ก็นะ นายดูไม่มีอะไรเลยน่ะสิ ดาบก็คือดาบ ในยุคนี้ แถมไม่เห็นว่าจะติดตั้งอะไรพิเศษเข้าไปเลย ทำไมล่ะ?"

"เพราะข้าใช้มันได้ดีกว่าใคร"

"โอ้ คำตอบมั่นใจดีแฮะ ใช้เพราะรู้ว่าจะใช้ยังไง เยี่ยมเลย"

คิดหัวเราะแล้วตบหลังโอเชียนเบา ๆ

"แต่ถ้าจะมาที่แบบนี้ ก็น่าจะแต่งตัวให้ดูดีกว่านี้หน่อยนะ แต่งตัวซะเหมือนตัวตลกเลย หน้าทาสี เสื้อผ้าสีฉูดฉาด แถมถือดาบ"

พวกทหารรับจ้างรอบ ๆ หัวเราะกันสนุก

แม้จะถูกล้อเลียนสารพัด แต่โอเชียนกลับยิ้มราวกับกำลังสนุก

"เจ้ากำลังหาเรื่องข้าใช้หรือไม่?"

"โอ้ ถ้าฟังแล้วเป็นแบบนั้น แปลว่านายก็ไม่โง่นัก"

"แล้วไงล่ะ จะไล่ฉันออกจากที่นี่เลยไหม?"

"ก็ดีสำหรับทั้งสองฝ่ายนี่นา จริงไหม?"

"ถ้าข้าไม่ยอมล่ะ?"

คิดเกาหว่านคาง ทำเสียงฮึมในลำคอ เพราะไม่คิดว่าโอเชียนจะกล้าตอบโต้แบบนี้

"ก็ไม่คิดว่าจะพูดแบบนี้หรอกนะ แต่ถ้านายไม่ชอบ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะมันคือนายที่เลือกจะมาที่นี่เอง"

พูดจบ คิดก็ควักปืนจากขอบกางเกง

ทันทีที่ลงมือ ปลายกระบอกปืนก็มาจ่ออยู่ที่หน้าผากของออเชียน

มันเร็วเสียจนแม้แต่พวกทหารรับจ้างที่มองอยู่ก็ไม่ทันเห็นการเคลื่อนไหว

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดทันที

"เงียบไปเลยแฮะ กลัวรึไงล่ะ? ล้อเล่นน่า ล้อเล่น"

โอเชียนจ้องหน้าคิดโดยไม่พูดอะไร ขณะที่คิดหัวเราะออกมา

"โว้ว มีอะไรน่ากลัวงั้นเหรอ? ว่าไง จะใช้ดาบสู่กับฉันรึไง?"

"แล้วถ้าข้าทำล่ะ?"

"ดูสิ แกโดนปืนจ่อหัวอยู่ แล้วยังจะพูดแแบบนี้อีก?"

โอเชียนยิ้มเยาะ

"ปืน? ปืนไหน?"

"หา?"

คิดงงไปชั่วขณะ

ทุกคนก็เช่นกัน

"นี่แกไม่เห็นหรือไง?"

คิดกำลังจะพูดต่อ แต่พลันเห็นบางอย่างในสีหน้าของโอเชียน

-ตุดุดุดุดุ

ปืนในมือของคิดแตกกระจายร่วงลงพื้น

"หะ?"

คิดและทุกคนที่ดูอยู่ถึงกับอึ้ง

ตรงที่ปืนหักนั้น เรียบเนียนราวกับถูกของมีคมตัด

แต่ที่น่าประหลาดกว่าคือโอเชียน

ดาบยาวที่ก่อนหน้านี้คาดอยู่ที่เอวซ้าย บัดนี้กลับมาอยู่ในมือขวาของเขา

"มีใคร......เห็นว่าเขาฟันดาบเมื่อกี้ไหม?"

"......ไม่"

คิดอยู่ใกล้ขนาดนั้น น่าจะเห็นดาบขยับได้บ้าง แต่กลับไม่มีใครเห็นเลย

"ปะ...ปืนฉัน......"

คิดมองดูปืนที่หักอย่างไม่อยากเชื่อ

มันเป็นปืนพกที่สั่งทำพิเศษ สลักอักษรย่อโค้ดเนมของเขา

มันคือของล้ำค่าที่เขาภูมิใจ ใช้เงินไปกับมันถึง 20 ล้าน

ตอนนี้มันกลายเป็นเศษเหล็กอยู่บนพื้น

"ไอ้เวรเอ๊ย!"

คิดพยายามจะชักปืนอีกกระบอกจากเอว

แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเร็วเหลือเชื่อ แต่เมื่อกี้ก็แค่เสียท่าเพราะไม่ทันตั้งตัว

ถ้าเอาจริงล่ะก็ ยังไงเขาก็ชนะได้

"หยุดเถอะ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นโอเชียนจึงชะงักมือที่กำลังจะฟันลงไป

คิดที่กำลังจะลั่นไกก็เพิ่งสังเกตว่า ดาบนั้นจ่ออยู่ที่หน้าผากตัวเองแล้ว

เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ปืนอีกกระบอกก็ขาดครึ่งเรียบสนิท

"อะ อ๊าก"

ขาของคิดทรุดลงทันที เขาทรุดตัวนั่งกับพื้น

สีหน้าเขาซีดเผือดเมื่อตระหนักว่า ตัวเองเพิ่งเกือบตาย

"ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะรู้จักลำดับกันแล้วนะ"

โอเชียนเก็บดาบเข้าฝัก แล้วหันไปมองชายที่เอ่ยขึ้นเมื่อครู่

เขาเป็นชายวัยสี่สิบ ใส่เสื้อโค้ทยาวอย่างเป็นทางการ

ไว้เคราขาวครึ่งหนึ่ง ดูมีบุคลิกแบบโบราณนิด ๆ

"เป็นภาพที่น่าประทับใจทีเดียว คุณต้องเป็นโอเชียนที่ลือกันใช้ไหม?"

"เจ้ารู้จักข้า?"

"จะไม่รู้ได้ยังไง ในเมื่อคุณเป็นคนที่ล้มรังโจรด้วยดาบเพียงเล่มเดียว แถมยังจับวอร์ล็อกที่หนีออกมาได้แบบสบาย ๆ อีก"

โอเชียนเบิกตากว้าง เขาแปลกใจ เพราะปกติคนส่วนใหญ่จะมองเรื่องดาบว่าเป็นแค่เรื่องไร้สาระ

"อา แนะนำตัวก่อน ผมชื่อเดวิด โรเชียร์ เป็นนักแก้ปัญหาเหมือนกัน"

พอเขาแนะนำตัว เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นในหมู่ทหารรับจ้าง

"ผู้บัญชาการเดวิดมาด้วยว่ะ"

"โคตรพ่อมือเก๋าเลย"

โอเชียนได้ยินบทสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นชัดเจน จึงพูดออกมา

"คนดังเหมือนกันแฮะ"

"แค่ชื่อเสียงเก่า ๆ เมื่อเทียบกับดาวรุ่งแบบคุณ"

เดวิดพูดพลางตบมือสองที

จากนั้นร่างใหญ่สองร่างที่อยู่ด้านหลังก็ขยับเข้ามา

โอเชียนเบิกตาขึ้นเมื่อเห็นพวกมัน

‘หุ่นยนต์กล?’ (Automaton)

ใส่สูทดำและสวมหมวก หน้าของมันเป็นเหล็กไร้รายละเอียด

หุ่นยนต์กลจับคิดที่ยังนั่งหมดสภาพแล้วลากออกไปนอกโรงงานร้าง

มึอปืนที่ไร้อาวุธไม่มีสิทธิ์อยู่ในการว่าจ้างแบบนี้ และมันก็สมควรแล้ว

คิดที่สติหลุดไปแล้ว ไม่อาจขัดขืนได้เลย

โอเชียนมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เฉียบคม

เขาเคยได้ยินมาว่างานละเอียดแบบนี้ พวกหุ่นกลทำไม่ค่อยได้ แต่ของเดวิดทำได้

และเขาก็เข้าใจทันทีว่าทำไม

‘เส้นไหม?’

มีเส้นบาง ๆ แทบมองไม่เห็น เชื่อมระหว่างเดวิดกับหุ่นยนต์กล

มันมีพลังงานไหลเวียน และเห็นได้ชัดว่าเดวิดควบคุมมันอยู่

‘ควบคุมได้แม่นยำจริง ๆ’

ออเชียนเข้าใจทันทีว่าทำไมถึงเรียกเขาว่า “ผู้บัญชาการเดวิด”

แต่สิ่งที่รบกวนใจเขาคือเจ้าหุ่นกลนั่นต่างหาก

เขาเคยเห็นหุ่นกลที่ดีไซน์คล้ายกันมาก่อน

ไม่นานมานี้เอง

"ขอถามอะไรหน่อย"

ดาบของออเชียนพุ่งไปที่หุ่นยนต์กลทันที

รวดเร็วจนแม้แต่เดวิดก็ยังไม่ทันตั้งตัว

เขาไม่คิดว่าจะมีใครชักดาบใส่เขาในที่แบบนี้

"เจ้าหุ่นกลนั่น นายได้มาจากไหน?"

"ได้มาจาก......."

เดวิดเหลือบมองโอเชียน

เพราะหากเขาไม่ตอบ มีโอกาสสูงที่หุ่นกลจะถูกฟันทิ้งเดี๋ยวนั้นเอง