บทที่ 17 คำขอที่อันตราย (1)

ผมไม่เห็นด้วยกับงานนี้เลย

ประโยคนั้นไม่ใช่สิ่งที่นายหน้าที่รับงานมาแล้วส่งต่อให้นักแก้ปัญหาควรพูด

“ทำไมเจ้าถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”

แม้ผมจะรู้จักโรแนนได้ไม่นาน แต่ก็พอรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรแบบนี้โดยไม่มีเหตุผล

ผมเดาว่ามันต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่นอน

“มีอยู่สองข้อ”

โรแนนดีดนิ้วไปทีละข้อ

“ข้อแรกตัวเลขมันไม่ลงตัว”

“หมายถึงค่าตอบแทนเหรอ?”

“ใช่”

“ข้ายังใหม่กับวงการนี้เลยไม่รู้อะไรมากนักแต่ถ้าดูจากค่าตอบแทนในนี้ มันก็ดูดีไม่ใช่เหรอ?”

ค่าตอบแทน: สามสิบล้าน

แถมทางบริษัทยังสนับสนุนยาเพิ่มเติมอีกด้วย

ในเกมโพชั่นคือของล้ำค่ามาก

แม้ตอนนี้อาจจะไม่ได้หายากเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังถือว่ามีค่าไม่น้อย

จ่ายเงินระดับนี้เพื่อจับวอร์ล็อคที่หลบหนี ผมยังคิดว่าน่าลองเลยด้วยซ้ำ

“ค่าตอบแทนมันก็ดีแหละ แต่ปัญหาคือคู่ต่อสู้เราคือวอร์ล็อค”

“แล้วไงล่ะ?”

“เอ้า ก็ถ้าเป็นวอร์ล็อคมันคงไม่ใช่แค่นั่งลงเจรจาดี ๆ แล้วได้สูตรยากลับมาใช่มั้ยล่ะ?”

“นั่นสิ”

เขาขโมยสูตรยาจากบริษัทไป แปลว่าเขาต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง

ไม่มีทางที่เขาจะคืนมันให้แค่เพราะเราขอ

“งั้นเราต้องเตรียมตัวเผชิญหน้ากับวอร์ล็อค ซึ่งเป็นสิ่งที่นักแก้ปัญหาส่วนใหญ่หลีกเลี่ยง”

“เพราะอะไรเหรอ?”

“ก็เพราะมันอันตรายน่ะสิ”

“อ้อ”

ผมเข้าใจทันทีว่าทำไมโรแนนถึงพูดแบบนั้น

วอร์ล็อคคือศัตรูอันดับหนึ่งของนักแก้ปัญหา

เหตุผลก็คือพลังของพวกมัน

วอร์ล็อคเชี่ยวชาญด้านเวทที่ทำลายร่างกายมนุษย์

คำสาป โรคระบาด ความเน่าเปื่อย พิษ

แม้แต่เวทพื้นฐานของพวกมันก็อันตรายพอที่จะทำให้คุณต้องทนทุกข์ไปตลอดชีวิตถ้าโดนเข้าไป

ร่างกายคือทุกอย่างของนักแก้ปัญหา

งานแบบนี้อาจพอเลี้ยงชีพได้ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ทำไปตลอดชีวิตได้แน่

คุณต้องมีรายได้สม่ำเสมอและถ้าเกิดร่างกายพังขึ้นมาคุณก็จะไม่ได้อะไรเลย

ต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ตามซอกมือตรอก ขอทานไปวัน ๆ

‘วอร์ล็อคไม่ใช่พวกที่อ่อนโยนด้วย’

ทุกคนที่ผมเคยเจอในเกม ต่างก็อันตรายทั้งนั้น

บางคนพยายามใช้กองทัพอันเดธทำลายเมือง

บางคนทำพิธีเชิญปีศาจในถ้ำใต้ดิน เปิดประตูนรก

บางคนอาจใช้บึงน้ำเน่าวางแผนล้มล้างอาณาจักรด้วยโรคระบาด

แน่นอนว่าไม่ใช่วอร์ล็อคธรรมดาจะทำอะไรแบบนี้ได้ และในการต่อสู้ พวกมันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ธรรมดาด้วย

ในฐานะคนที่ภาคภูมิใจว่าเคยเป็นนักเล่นเกมมือเก๋า ผมเคยเจอจอบอสที่แทบเอาชนะไม่ได้และเคยแพ้มาไม่รู้กี่รอบ

มาคิดดูแล้ว โรแนนก็ไม่ได้พูดผิดเท่าไหร่

“ถ้าคุณโดนคำสาปของวอร์ล็อคเข้า อาจจะถึงขั้นพิการเลยก็ได้”

“เข้าใจแล้ว”

“วอร์ล็อคจึงเป็นเป้าหมายที่นักแก้ปัญหาจะไม่ยุ่งด้วยถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ”

“อือ…”

ผมเกือบจะบอกไปแล้วว่าผมเคยฆ่าวอร์ล็อคมามากกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ แต่ผมก็หยุดปากไว้

เพราะมันเกิดขึ้นในเกม ไม่ใช่ในโลกจริง

“แล้วอีกข้อนึงล่ะ?”

“เราไม่รู้ว่าเบี้องหลังวอร์ล็อคมีอะไรอยู่”

“หมายถึงว่าวอร์ล็อคที่หนีไปอาจจะมีเบื้องหลัง?”

“ใช่ ผมหวังว่ามันจะเป็นแค่การคิดมากเกินไปนะ แต่ใครจะรู้ละ”

“เจ้าสงสัยสมาพันธ์วอร์ล็อค?”

โรแนนพยักหน้า พร้อมยิ้มเล็กน้อย

“สมาพันธ์ก็ส่วนสมาพันธ์นั่นแหละ แต่ผมไม่ชอบที่บริษัทพยายามใช้นักแก้ปัญหาเป็นโล่มนุษย์”

“โล่มนุษย์…”

“บริษัทก็มีคนของตัวเองนะ ไม่ใช่ว่ามีแค่นักแก้ปัญหาในเมืองนี้”

นักแก้ปัญหาไม่ใช่พวกเดียวที่ใช้ความรุนแรงได้

บอดี้การ์ด รปภ. ทหารรับจ้าง นักเลง มือสังหาร

โลกนี้ยังต้องการคนที่มีพลังอยู่เสมอ

แม้แต่บริษัทใหญ่ ๆ ก็ยังยอมจ่ายแพงเพื่อปกป้องพื้นที่ของตัวเอง

Blossom Tear ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

“พวกเขามีกองกำลังของตัวเอง แต่กลับเรียกใช้นักแก้ปัญหา นั่นแปลว่า?”

“แปลว่านักแก้ปัญหาจะเป็นคนออกหน้าไปปะทะวอร์ล็อคแล้วพอมันเหนื่อยล้าพวกนั้นจะมาฉกผลงานไป”

“ใช่เลย พวกเขาไม่ได้หวังให้นักแก้ปัญหาจับวอร์ล็อคได้จริง ๆ หรอก แค่อยากให้ถ่วงเวลาไว้ให้หมดแรงก่อน”

ผมเริ่มเข้าใจว่าวงการนักแก้ปัญหามันซับซ้อนแค่ไหน

คุณพยายามหางาน แต่ลูกค้ากลับพร้อมจะหาผลประโยชน์จากคุณ

ไม่มีประกัน ไม่มีสวัสดิการ

“แล้วผลกระทบหลังสู้กับวอร์ล็อคมันร้ายแรงขนาดไหน?”

“โอกาสฟื้นตัวได้เต็มที่มีแค่ราว 60% เท่านั้น”

“น้อยกว่าที่คิดนะ”

“นั่นแค่กรณีที่รักษาด้วยยาและเวทได้ทันนะ ไม่งั้นเกิน 90% เลยล่ะ”

“เก้าสิบเปอร์เซ็นต์…”

นั่นคือในกรณีที่คุณ ‘ชนะ’ นะ

ถ้าแพ้ล่ะก็… เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ยังถือว่าน้อยไป

คุณแค่ตายเลยก็ได้

“ก็น่าลองดู”

“หา?”

“มันคุ้มที่จะลอง”

“ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด ช่วยอธิบายอีกหน่อยได้มั้ย?”

“เจ่าบอกว่าจับวอร์ล็อคมันอันตราย แล้วลูกค้าก็แค่อยากให้ข้าเป็นตัวล่อ แล้วค่อยเข้ามาจัดการตอนมันอ่อนแรงใช่มั้ย?”

“ก็ประมาณนั้น”

“งั้นลองคิดกลับกัน ทำไมเราไม่จับวอร์ล็อคให้เร็วที่สุดล่ะ แบบที่พวกนั้นไม่มีเวลาจะเข้ามาแย่งละ”

แน่นอน ใคร ๆ ก็อยากทำแบบนั้น

แต่ผมกลับมีความมั่นใจแปลก ๆ ว่าผมทำได้

ด้วยความสามารถทางร่างกายของผมตอนนี้ มันไม่ได้เป็นไปไม่ได้เลย

“คุณโอเซียน สมมติว่าเป็นไปได้”

“ไม่ใช่สมมติ แต่ ‘มันเป็นไปได้’”

“เอ่อ ใช่ ผมพูดผิด งั้นก็... มันเป็นไปได้”

“มันเป็นไปได้แน่นอน”

“ถึงอย่างนั้น คุณก็ไม่จำเป็นต้องรับงานนี้นี่ครับ คุณไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินสักหน่อย”

“ก็มีนักแก้ปัญหาคนอื่นนอกจากข้าอยู่ซินะ”

“ถูกแล้ว เพราะนี่ไม่ใช่งานจองชื่อไง”

ผมกอดอกเอนตัวพิงพนักเก้าอี้

เอาจริง ผมก็เข้าใจว่าทำไมโรแนนถึงพยายามห้ามขนาดนี้

งานที่เสี่ยงแบบนี้ ใครจะไปรับถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ

ถ้ารู้ว่าข้างหน้ามีกับระเบิด คุณก็ต้องอ้อม ไม่ใช่เดินข้ามมัน

แต่ตอนนี้โรแนนมองผมเหมือนผมกำลังเต้นอยู่บนกับระเบิดเลย

ซึ่งเขาก็ไม่ได้ผิดนัก

“ผมเองก็อยากหาเงินแบบปลอดภัยเหมือนกัน”

ตัวตนดั้งเดิมของผมอาจจะระวังตัวกว่านี้

แต่ตอนนี้ผมกลายเป็นตัวละครที่ผมเคยเล่น—อัสวินพเนจรผู้กล้าหาญ รักการผจญภัย มีจิตใจชอบความยุติธรรม

ด้วยเหตุนี้ ตัวตนของผมก็เริ่มผสมผสานเข้ากับบุคลิกของอัาวินพเนจรนั้น

ผมกล้าขึ้น และบ้าบิ่นขึ้นเล็กน้อย

‘แต่ถึงอย่างนั้น งานนี้ผมก็รับเพราะความตั้งใจของผมล้วน ๆ’

ผมถูกโยนเข้ามาในโลกของเกมที่ผมเคยเล่น

ไม่ใช่แค่เกมธรรมดาแต่เป็นโลกที่ผ่านไปแล้วหลายร้อยปี

ทุกอย่างต่างไปจากเดิมหมด

ผมไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน

บางทีอาจจะไม่มีวันกลับไปเลยก็ได้ งั้นผมก็ต้องยอมรับและปรับตัวให้ได้

ไม่สิ… ต้องไม่ใช่แค่ “ยอมรับ” ผมต้อง “ลุกขึ้นมาใช้ชีวิต”

“ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็ต้องสนุกไปกับมัน”

แม้จะดูแถไปนิด แต่ผมก็มองว่านี่คือ DLC

DLC หรือ DownLoadable Content คือส่วนเสริมของเกมที่ซื้อเพิ่ม

ผมเล่นเกมนี้มานานมาก และสนุกกับมันจริง ๆ

ผมไปในที่ที่คนอื่นไม่เคยไป ฆ่าบอสลับมานับไม่ถ้วน

ผมคือลูกค้าประจำที่อยู่กับเกมจนถึงฉากจบที่ 99 ทั้งที่รู้ว่าไม่มีแพตช์ใหม่อีกแล้ว

สำหรับผมโลกนี้มันไม่ใช่แค่เกมอีกต่อไป

ในฐานะคนที่รักเกม มันทำให้ใจเต้นแรงจริง ๆ

‘ก็อาจใช่แหละ ผมเคยคิดถึงการกลับไปโลกเดิมบ้าง’

แต่พูดตามตรง มันคงดีกว่าถ้าไม่ต้องกลับไป

ผมไม่มีเพื่อนหรือครอบครัวอยู่แล้ว และใช้ชีวิตแบบทำงานไปวัน ๆ

ฟังแล้วไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเลย

แต่โลกนี้ต่างออกไป

แค่คิดถึงสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า ใจผมก็เต้นแรงแล้ว

ดังนั้น งานที่คนอื่นกลัวกลับกลายเป็นความบันเทิงใหม่สำหรับผม

‘คิดแบบนี้แล้วผมนี่มันเหมือนคนบ้าเลยแฮะ’

ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ

แน่นอนว่าผมคิดแบบนั้นก็จริง แต่ผมก็รู้ตัวดีว่านี่คือโลกจริง

คนที่นี่ไม่ใช่ข้อมูล แต่คือมนุษย์ที่มีเลือดมีเนื้อ

ภาพตรงหน้าผมคือของจริง ไม่ใช่ภาพบนจอที่มี UI

ผมจึงตั้งใจจะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่

สิ่งแรกที่ต้องทำคือต้องหาเงินให้ได้เยอะ ๆ

จะเอาไปทำอะไรค่อยคิดทีหลัง แต่ไม่เคยมีคำว่ามากเกินไป

และงานนี้ก็คืองานเริ่มต้น

ถ้าทำสำเร็จ ชื่อเสียงของผมก็จะเพิ่มขึ้น และงานดี ๆ ก็จะตามมาเอง

“......คุณนี่เอาจริงแฮะ”

“ข้าไม่ทำงานแบบเล่นๆหรอกนะ”

“โห ผมว่ายังไงคุณก็คงไม่ฟังผมอยู่ดีสินะ”

“ขอเริ่มงานได้เลยไหม?”

“ขอเวลาสักครู่”

พูดจบ โรแนนก็เดินขึ้นไปยังห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสอง

เขาดูตั้งใจจะตรวจสอบข้อมูลคำขออีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

จากสิ่งที่เขาทำมาทั้งหมด โรแนน โรแลนด์ คือคนที่วางแผนรอบคอบและรอบรู้มาก

‘และก็มีความเจ้าเล่ห์อยู่พอตัว’

ถ้าเป็นฝ่ายตรงข้ามก็คงน่าสงสัย แต่ถ้าเป็นฝ่ายเดียวกันก็น่าไว้ใจอย่างประหลาด

เขาไม่มีวันทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ แน่นอน

‘บางทีเขาอาจจะส่งคนมาช่วยเพิ่มเพื่อความปลอดภัยหรือไม่ก็ใช้สิทธิ์นายหน้าปฏิเสธคำขอแทน’

นั่นอาจทำให้ผมเดือดร้อนอยู่บ้างเพราะตอนนี้ผมยังไม่มีหลักฐานว่าเก่งพอสู้วอร์ล็อคได้

-กริ๊ง

ทันใดนั้น กระดิ่งหน้าประตูร้านก็ดังขึ้นเสียงดังผิดปกติ

มันดังพอจะรู้ได้ว่าแขกคนใหม่ไม่ใช่ลูกค้าประจำแบบปกติ

ผมหันไปมองประตู และในขณะเดียวกัน คนที่เพิ่งเดินเข้ามาก็หันมาเห็นผม

สายตาเราสบกัน

“แค๊ก…”

เธอทำหน้าตาเหมือนเคี้ยวอะไรฝืด ๆ อยู่ในปาก

ผมแสยะยิ้มให้กับโลเรนน์ มือปืนสาวผู้มีผมสีงาช้างที่งดงาม

“ดีเลย”