บทที่ 16 การล่มสลายของอัสวิน

[การร่วงหล่นของเหล่าอัศวิน]

สำหรับโอเซียนประโยคนี้ทั้งยั่วยุและชวนให้สงสัย

แม้ในเกมมันจะเป็นแค่อาชีพหนึ่งแต่โอเซียนก็คืออัศวินที่ถูกพูดถึงในประโยคนี้

และเมื่อเกมกลายเป็นเรื่องจริง การเป็นอัศวินก็กลายเป็นส่วนสำคัญของตัวตนเขา

อัศวินนั้นได้หายไปในช่วงเวลาอันยาวนานระหว่างจุดจบของเกมและโลกในปัจจุบัน

โอเซียนจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทั้งไม่พอใจและสงสัยไปพร้อมกัน

‘ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอัศวินจะหายไปจากโลกได้’

แต่พอมองย้อนกลับไป มันก็สมเหตุสมผลอยู่

เมื่อดินปืน ปืน และปืนใหญ่ถูกคิดค้นขึ้นมาอัศวินก็หมดความหมาย

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับอัศวินในประวัติศาสตร์ของโลกจริง ๆ

แน่นอนว่าอัศวินในเกมนั้นแตกต่างจากอัศวินในชีวิตจริงมาก

ในเกม ตัวละครแต่ละสายมี [สกิล]

อัศวินที่มี [สกิล] สามารถป้องกันตัวจากอาวุธปืนได้

อย่างน้อยอัศวินพเนจรที่โอเซียนรู้จักก็ไม่ใช่คนที่จะถูกปืนเล่นงานได้ง่าย ๆ

นี่ส่วนหนึ่งมาจากความแข็งแกร่งทางร่างกายและศักดิ์ศรีของอัศวิน แต่เขาก็มองจากมุมมองของคนที่เคยเล่นเกมมาก่อนด้วย

ในความเป็นจริง NPC อัศวินทุกคนที่เขาเจอในเกมต่างก็แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ

เมื่อคุณสามารถจัดการมอนสเตอร์ที่แม้แต่นักรบรับจ้างทั้งกลุ่มยังทำไม่ได้ ปืนจะมีประโยชน์อะไร?

‘แต่นั่นใช้ได้แค่กับอัศวินที่มีอยู่ก่อนหน้า คนรุ่นใหม่ที่อยากเป็นอัศวิน กลับไม่สามารถทำได้แบบนั้น’

หนังสืออธิบายเหตุผลไว้อย่างชัดเจน

มีแค่เหตุผลเดียวที่อัศวินสูญพันธุ์ไป

เพราะไม่มีอัศวินในรุ่นถัดไปเกิดขึ้นอีก

อัศวินในอดีตอาจรอดจากการปฏิวัติอาวุธปืนได้ แต่รุ่นถัดไปที่ยังใช้ดาบกลับไม่สามารถเอาชนะมันได้

ไม่มีใครเกิดมาแข็งแกร่งตั้งแต่ต้น

อัศวินก็ไม่ใช่ว่าจะเก่งมาตั้งแต่เกิด

แน่นอนว่าพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นได้ด้วยการฝึกฝนและพยายาม

แต่ถ้าความพยายามนั้นไร้ความหมายล่ะ?

ไม่ว่าคุณจะเหวี่ยงดาบเก่งแค่ไหน ถ้าอีกฝ่ายมีปืน การต่อสู้ก็จบลงทันทีที่เหนี่ยวไก

ในขณะที่ปืนและปืนใหญ่ก็ค่อย ๆ ถูกพัฒนาให้เร็ว แรง และไกลยิ่งขึ้น

ในโลกที่เปลี่ยนไปขนาดนี้ ใครจะอยากจับดาบและเดินบนเส้นทางของอัศวินกัน?

ไม่ใช่แค่อัศวินเท่านั้นนักรบคนเถื่อนทั้งหลายก็คงไม่รอดเช่นกัน

โอเซียนพลิกไปหน้าถัดไป แล้วขมวดคิ้วมองภาพประกอบในเล่ม

ภาพขาวดำแสดงให้เห็นอัศวินที่ล้มลงและเลือดไหลไม่หยุด

ข้างใต้ภาพเขียนไว้ว่า “การตายของเดอมิเลียน”

เดอมิเลียน เบลซัค

อัศวินและชนชั้นกึ่งขุนนางที่ถูกยกย่องว่าเป็นอัศวินที่มีพรสวรรค์ที่สุดในยุคของเขา

เมื่ออาวุธปืนได้รับการพัฒนาอัศวินก็ยืนอยู่บนขอบเหวของประวัติศาสตร์

การมีอยู่ของเดอมิเลียนคือความหวังสุดท้ายของอัศวิน

บางคนถึงกับกล่าวว่าเขาอาจจะชุบชีวิตวิชาที่กำลังจะตายนี้ขึ้นมาได้อีกครั้ง

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาถูกฆ่าตายอย่างกะทันหัน

และผู้ที่ฆ่าเขา ก็ไม่ใช่อัศวินชั้นสูง หรือพ่อมดผู้เชี่ยวชาญแต่อย่างใด

แต่เป็นโจรติดอาวุธปืนธรรมดา

เดอมิเลียน ผู้ถูกยกให้เป็นสุดยอดแห่งรุ่นถูกยิงเสียชีวิตระหว่างที่ไล่ล่าทหารแพ้สงครามที่หันมาเป็นโจรป่า

‘อะไรกันเนี่ย’

โอเซียนถอนหายใจพลางอ่านรายละเอียดต่อ

เดอมิเลียนที่เป็นผู้นำในภารกิจนั้นประมาทจนไม่แม้แต่จะสวมหมวกเหล็ก เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายคือโจรธรรมดา

แถมโจรที่ลั่นไกใส่เขาก็ไม่ได้เล็งด้วยซ้ำ แค่ลั่นไกมั่วๆเพราะตกใจกลัว

กระสุนพุ่งทะลุหน้าผากของเดอมิเลียน

ไร้การป้องกัน ความประมาท และความบังเอิญ

ทั้งหมดนี้ร่วมมือกันฆ่าอัศวินผู้เป็นหนึ่งในยอดฝีมือของโลก

ความหวังของอัศวินถูกดับลงด้วยกระสุนนัดเดียว เหตุการณ์นี้ทำให้สังคมในเวลานั้นช็อกอย่างรุนแรง

และเมื่อเวลาผ่านไปจนถึงปัจจุบัน โลกใบนี้ก็ไม่มีอัศวินเหลืออยู่อีกแล้ว

‘เดี๋ยวนะ นี่หมายความว่าผมคืออัศวินคนสุดท้ายของโลกนี้เหรอ?’

เขาเริ่มเข้าใจขึ้นมานิดหน่อยแล้วว่าทำไมคนอื่นถึงมองเขาเหมือนตัวประหลาด

ในสนามรบที่ทุกคนใช้อาวุธปืน ถ้ามีแค่คุณคนเดียวที่ถือดาบต่อสู้ ก็ต้องโดนมองแปลกเป็นธรรมดา

‘ถ้าคิดดี ๆ ผมนี่มันดูบ้าจริง ๆ’

แต่จะให้ทำยังไงล่ะ?

ผมกำลังมีชีวิตอยู่ในเรื่องราวแบบนั้นจริง ๆ

แม้เขาจะเข้าใจทุกอย่างด้วยเหตุผล แต่ร่างกายของเขากลับไม่อาจยอมรับการหายไปของอาชีพที่ตนรักได้

โอเซียนหันมองออกไปนอกหน้าต่าง

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า และยามค่ำคืนก็ค่อย ๆ ปกคลุม โลกเบื้องล่างส่องแสงสีส้มจากตะเกียงแก๊สตามท้องถนน

ท้องฟ้าดำมืดลงจนแทบไม่มีแสงเหลือ

แม้ในเกมก็มีเวลากลางวันและกลางคืน

แต่ในตอนนั้น ไม่ว่าคุณจะมองไปที่ไหน ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ

เขายังจำภาพของแสงออโรร่าบนท้องฟ้าท่ามกลางทุ่งหิมะเหนือตอนกลางคืนได้ดี ถึงจะเป็นแค่ภาพในเกมก็ตาม

แต่ในโลกนี้ ไม่มีดวงดาว มีแต่ไอน้ำสีขาว เขม่าควันจากโรงงาน และอากาศที่ขมุกขมัว

เมื่อแสงจากพื้นดินยิ่งสว่างขึ้น แสงจากฟากฟ้าก็เหมือนจะหายไป

โอเซียนมองภาพตรงหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม แล้วพึมพำเบา ๆ

“รู้งี้ตอนนั้นน่าจะเล่นสายพ่อมดแทน”

•

“คุณอยากให้ผมไปจับวอร์ล็อคผู้หลบหนี?”

“ใช่”

นั่นคือคำตอบที่เขาได้รับเมื่อตื่นเช้าแล้วมาถึงไวโอเล็ตฟ็อกซ์ และถามว่ามีงานให้ทำไหม

“วอร์ล็อคเหรอ…”

ผมลูบคางเกลี้ยง ๆ ของตัวเองเบา ๆ

วอร์ล็อค—แค่ชื่อก็รู้ว่าเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ต้องห้าม

ในขณะที่พ่อมดธรรมดาใช้เวทธาตุต่าง ๆ วอร์ล็อคจะใช้เวทมืดควบคุมศพ สาปแช่ง ปลุกพลังชั่วร้าย ฯลฯ

‘นี่เป็นหนึ่งในสายอาชีพที่ผู้เล่นเลือกได้’

ในแง่ของพลังโจมตีวอร์ล็อคถือว่าเป็นหนึ่งในสายที่แข็งแกร่งที่สุดในเกม

ยังสามารถใช้พวกอันเดธอย่างโครงกระดูกเป็นบริวารได้อีกด้วย

เพราะแบบนั้นพวกเขาจึงน่าเชื่อถือสุด ๆ และเป็นตัวช่วยที่ดีในเกมโหดนี้

อาชีพวอร์ล็อคดูมีเสน่ห์มาก แต่ถึงอย่างนั้นก็แทบไม่มีผู้เล่นเลือกใช้เลยด้วยเหตุผลเดียว

‘ถ้าเลือกเล่นวอร์ล็อค จะกลายเป็นศัตรูกับ NPC ทุกคน’

ในเกมนี้ ผู้เล่นมีระบบค่าชื่อเสียงกับ NPC และองค์กรต่าง ๆ

ถ้าค่าชื่อเสียงสูง คุณจะได้สิทธิพิเศษมากมาย ทั้งส่วนลด ของรางวัล ฯลฯ

แต่ถ้าเลือกวอร์ล็อค ค่าชื่อเสียงจะต่ำที่สุดตั้งแต่เริ่มต้น

ไม่ใช่ศูนย์ แต่ติดลบเลยทีเดียว

ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ก็จะโดนรุมฆ่าทันที

‘ผู้เล่นวอร์ล็อคเลยต้องอยู่แบบหลบซ่อน เข้าเมืองก็ไม่ได้’

ที่เดียวที่เข้าได้คือพื้นที่ไร้กฎหมายหรือโซนเป็นกลาง แต่นั่นก็ยังมีคนจ้องจะเล่นงานอยู่ดี

แม้ว่าจะสู้มอนสเตอร์เก่งแค่ไหน วอร์ล็อคก็เป็นอาชีพที่มีบทลงโทษหนักมากในด้านอื่นๆ

‘ไม่อยากเชื่อเลยว่ายังมีวอร์ล็อคเหลืออยู่จริง ๆ’

คำขอนี้ค่อนข้างเหนือความคาดหมาย

“ให้จับตัว… ไม่ใช่ฆ่าเหรอ?”

‘ในยุคก่อนวอร์ล็อคจะถูกสั่งฆ่าทันทีโดยไม่มีข้อแม้เลยนะ’

แสดงว่าโลกปัจจุบันนี้ไม่ถึงขั้นฆ่าทิ้งแล้ว

“บริษัทอยากให้ไปจับตัววอร์ล็อค”

รายละเอียดงานที่โรแนนยื่นมาให้นั้นน่าสนใจมาก

ลูกค้าคือบริษัทเล็กถึงขนาดกลางชื่อ Blossom Tear Pharmaceutical

เป็นบริษัทที่ผลิตโพชั่น เครื่องสำอาง และยา

“แล้วทำไมพวกนั้นถึงอยากให้ข้าแค่ไปจับ?”

“น่าจะเพราะพวกเขาเคยร่วมงานกันมาก่อน”

“ร่วมงาน? บริษัททำยา กับวอร์ล็อค?”

“ใช่ ปกติบริษัทแบบนี้จะจ้างนักเล่นแร่แปรธาตุ แต่ได้ข่าวว่านักเล่นแร่ของเขาลาออกไป”

“อ๋อ”

ในเกมก็มีอาชีพคล้าย ๆ นักเล่นแร่แปรธาตุ

ผู้เล่นสายพ่อมดสามารถเลือกสายคราฟต์เพื่อผลิตโพชั่นได้เหมือนกัน

แต่ต้นทุนสูง พลังสู้ต่ำ ทำให้ไม่ค่อยมีใครใช้เท่าไหร่

แต่ในยุคนี้ มันต่างไปมาก

“นักเล่นแร่แปรธาตุคือแรงงานระดับสูงเลยนะ พวกเขาไม่ได้ทำแค่โพชั่น แต่ยังผลิตเครื่องสำอางและน้ำหอมเกรดสูงให้คุณหญิงคุณนายด้วย”

โรแนนอธิบาย

การที่นักเล่นแร่แปรธาตุลาออกจึงทำให้บริษัทเสียศูนย์

หาคนใหม่ก็ไม่ได้ เพราะเป็นอาชีพที่เป็นที่ต้องการสูง

บริษัทเลยต้องใช้มาตรการสุดโต่ง จนสุดท้ายตัดสินใจทำสัญญากับวอร์ล็อค

“ไม่ใช่ว่าพวกเขาทดลองมนุษย์หรือทำอะไรอันตรายนะ วอร์ล็อคแค่มาทำหน้าที่แทนนักเล่นแร่จริง ๆ”

วอร์ล็อคกลายเป็นคนทำงานให้บริษัท

บางทีโลกนี้อาจจะยอมรับวอร์ล็อคแล้วจริง ๆ ก็ได้

ถ้ารู้แบบนี้ ผมน่าจะเลือกเล่นวอร์ล็อคซะตั้งแต่แรก

“แล้วทำไมถึงต้องให้ข้าจับ?”

“เขาหนีไปแล้ว”

“หนี?”

“ใช่ แถมยังขโมยของมีค่าของบริษัทไปด้วย ตอนนี้นอกจากผิดสัญญาแล้ว ยังโดนข้อหาลักทรัพย์อีก”

ผมอดคิดไม่ได้ว่า

“แต่ตอนแรกเชื่อใจวอร์ล็อคก็ผิดแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ถึงผมจะไม่เคยเล่นสายนี้ แต่จากประสบการณ์ในเกม วอร์ล็อค NPC ที่เจอแต่ละตัวก็เป็นพวกโรคจิตทั้งนั้น

การบูชายัญมนุษย์กับอัญเชิญปีศาจคือกิจวัตรประจำวันของพวกเขา

บางคนยังเป็นบอสลับของดันเจี้ยนด้วยซ้ำ

“แต่ในวงการ เขามีเครดิตนะ เพราะเขาเป็นสมาชิกของสมาพันธ์วอร์ล็อค”

สมาพันธ์วอร์ล็อค?

ได้ยินคำนี้อีกแล้ว

ตอนแรกคิดว่าเป็นแค่พวกใต้ดิน แต่ดูเหมือนจะมีหน้ามีตาในวงการด้วยซ้ำ

“แล้วบริษัทได้สอบถามสมาพันธ์หรือเปล่า?”

“ได้ พวกเขาแจ้งไปแล้ว สมาพันธ์ก็ตรวจสอบให้ แล้วบอกว่าพวกเขาก็รู้สึกว่าโดนหลอกเหมือนกัน”

“หืม…”

ถ้าสมาพันธ์ออกตัวแบบนี้ บริษัทก็คงโวยใส่ไม่ได้เต็มปากเมื่อกัน

ปกติต้องไปฟ้องศาลเอา

แต่ตอนนี้บริษัทกำลังขาดทุน เพราะผลิตโพชั่นส่งไม่ได้ทัน

“ก็เลยต้องมาหานักแก้ปัญหาเพราะเรื่องมันเร่งด่วนซินะ”

“ใช่ ประมาณนั้นแหละ”

“แต่ต่อให้จับมาได้ ก็ไม่ได้ของคืนอยู่ดี”

“Blossom Tear น่าจะตั้งใจเอาตัวเขามาต่อรองกับสมาพันธ์อีกที”

“หมายถึงใช้วอร์ล็อคเป็นตัวประกันน่ะเหรอ”

“ประมาณนั้นเลย พวกเขาจะรีดเงินจากสมาพันธ์แล้วเอาไปจ้างนักเล่นแร่คนใหม่แทน”

“ถึงจะหาคนแทนไม่ได้ แต่ก็ยังอุดช่องว่างด้านรายได้ได้ อย่างน้อยก็พอถูไถไปได้”

เรื่องนี้เริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ

“แล้วเจ้าคิดยังไงกับงานนี้?”

เมื่อผมถาม โรแนนก็ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ตามเคย

“ถ้าให้พูดตรง ๆ ผมไม่เห็นด้วยกับงานนี้เลย”