บทที่ 42 นี่พวกเรากลับบ้านผิดทางหรือเปล่า

“เร่งมือหน่อย อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว” หยานเจียวตะโกนขณะถือท่อนไม้กลวงและเคลื่อนที่ลัดเลาะผ่านป่าไปอย่างรวดเร็ว

“ขอรับ” เฮยหยา ต้ากวา และหวาหมิงวิ่งตามหลังเขาไปไม่ห่าง

“ท่านหัวหน้าเผ่าแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วหรือนี่” เฮยหยากระซิบถาม

“ข้าว่าใช่ ปฏิกิริยาตอบสนองของท่านหัวหน้าเผ่าเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด” ต้ากวาตอบขณะจ้องมองร่างของชายที่วิ่งนำหน้าด้วยความคล่องแคล่ว การแบกท่อนไม้กลวงพร้อมกับวิ่งผ่านพุ่มไม้ มีโอกาสที่จะฟาดโดนต้นไม้หรือติดคากิ่งไม้ได้ตลอดเวลา จึงต้องอาศัยปฏิกิริยาตอบสนองที่ดีมากในการหลีกเลี่ยงทุกอย่างนั้น

“ข้าคิดว่าท่านหัวหน้าเผ่าใกล้จะกลายเป็นนักรบโทเท็มระดับกลางแล้ว” หวาหมิงพูดขึ้นเบาๆ

“ท่านหัวหน้าเผ่าเป็นผู้ที่พรสวรรค์ที่สุดในหมู่พวกเรา เขาน่าจะกลายเป็นนักรบโทเท็มระดับกลางในเร็วๆ นี้จริงๆ” เฮยหยาพยักหน้าเห็นด้วย

“ถ้าท่านหัวหน้าเผ่ากลายเป็นนักรบโทเท็มระดับกลางเมื่อไร เราจะได้ไปล่าสัตว์ร้ายโลหิตบริสุทธิ์กันบ้าง ทีนี้พวกเราก็จะแข็งแกร่งเร็วยิ่งขึ้น ไม่นานจากนั้นเราก็จะได้มีโอกาสล้างแค้นเสียที” ต้ากวาพูดพลางกัดฟันแน่น

“พวกเราจะไม่ปล่อยให้ไอ้พวกอสรพิษดำสารเลวนั่นลอยนวลอย่างแน่นอน” หวาหมิงสาปแช่งพร้อมแผ่รังสีอำมหิต

หยานเจียวตะโกนเสียงดังมาจากด้านหน้า “เร่งมือหน่อย หยุดชักช้าได้แล้ว”

“ขอรับ” เฮยหยาตอบ และเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสี่คนก็ขนท่อนไม้กลวงมาถึงทะเลสาบเล็กๆ พวกเขาประกอบท่อนไม้กลวงเข้าด้วยกันอย่างชำนาญ ดัน ‘ข้อต่อ’ จนแน่นเข้าที่ด้วยพละกำลังมหาศาล

ไม่กี่นาทีต่อมา ท่อนไม้กลวงทั้งหมดก็ได้รับการต่อเข้าด้วยกัน เหลือเพียงการเชื่อมต่อช่วงสุดท้ายเข้ากับบ่อน้ำที่พวกเขาขุดเอาไว้

“ท่านหัวหน้าเผ่า รีบต่อเร็วๆ เถอะขอรับ” เฮยหยาเร่งเร้า

*ฮู่ววว…* หยานเจียวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พวกเขายุ่งวุ่นวายมาทั้งวันเพื่อช่วงเวลานี้

เขากวาดกิ่งไม้ที่ปกคลุมบ่อน้ำออกไป จ้องมองลงไปที่น้ำใสจนเห็นก้นบ่อด้านล่าง และใช้แท่งไม้ปักลงไปที่ก้นบ่อ จากนั้นเขาก็ดึงมันออกและเสียบท่อนไม้กลวงเข้าไปแทนอย่างรวดเร็ว

“เชื่อมต่อเรียบร้อย” หยานเจียวกล่าวพร้อมยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ไปกันเถอะ เร็วๆ เข้า พวกเราควรกลับไปดูว่าส่วนที่เหลือเชื่อมต่อกันเรียบร้อยดีหรือไม่” เฮยหยาเร่งเร้า

นักรบโทเท็มจะรับผิดชอบการเชื่อมต่อท่อนไม้กลวงบริเวณใกล้ทะเลสาบเล็กๆ ในขณะที่สมาชิกเผ่าคนอื่นๆ จะเชื่อมต่อท่อนไม้กลวงจากจุดหาของป่าไปจนถึงอาณาเขตเผ่า

“เราควรตรวจสอบรอยรั่วระหว่างทางไปด้วยเลย” หยานเจียวกล่าวพลางนำกิ่งไม้มาคลุมบ่อน้ำให้เรียบร้อย ก่อนเริ่มออกเดินทางกลับอาณาเขตเผ่า

“ขอรับ”

ทั้งสี่พากันเดินตรวจสอบ ‘ท่อส่งน้ำ’ ท่อนไม้กลวง ขณะเดินทางกลับ ตื่นเต้นที่จะได้เห็นน้ำไหลกลับไปจนถึงอาณาเขตเผ่า..

“ใกล้มืดแล้ว” หยานเจียวจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้าผ่านช่องว่างระหว่างยอดไม้ในป่า เขาเห็นว่าดวงอาทิตย์เริ่มเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก และแสงสว่างก็ค่อยๆ เลือนหายไป

“ถ้าคืนนี้เรามีน้ำ ข้าจะอาบน้ำให้สบายตัวเลย” เฮยหยาพูดพลางยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันแหลมคมเต็มปาก

“ข้าว่าหลายๆ คนก็คงอยากอาบน้ำเหมือนกัน เราอาจมีน้ำไม่พอ” ต้ากวาหัวเราะ

น้ำในบ่อซึ่งค่อยๆ ไหลจากทะเลสาบเล็กๆ เข้ามาช้าๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะสามารถอาบน้ำพร้อมกันในวันเดียวได้

“พวกเราค่อยรอขนน้ำออกไปอาบที่ป่าใกล้ๆ ระหว่างลาดตระเวนตอนกลางคืนก็ได้” หวาหมิงแนะนำ

“จริงด้วย คืนนี้เวรข้าพอดี จะได้ไม่มีใครแย่งข้าใช้น้ำตอนเที่ยงคืน” เฮยหยายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“เราไม่ควรใช้น้ำอย่างสูญเปล่าเช่นนั้น” หยานเจียวเตือน อันที่จริงเขาก็แอบวางแผนในใจว่าจะทำแบบนั้นตอนออกลาดตระเวนคืนนี้เช่นกัน

“ปล่อยให้น้ำไหลทิ้งไปก็เสียเปล่านะขอรับ เอามาใช้อาบยังดีเสียกว่า” เฮยหยาบ่นพึมพำ

“เจ้าพูดมากไปแล้ว” หยานเจียวถลึงตามองเขาและพูดอย่างหงุดหงิด “ทุกคนช่วยกันตรวจสอบท่อนไม้กลวงด้วย ดูให้แน่ใจว่าไม่มีรอยรั่ว”

“ทางนี้ไม่รั่วขอรับ” หวาหมิงรายงาน

ทั้งสี่ตรวจสอบท่อนไม้กลวงไปพร้อมๆ กับการหยอกล้อกัน ขณะเดินกลับไปทางจุดหาของป่าอย่างรวดเร็ว

ยี่สิบนาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงจุดหาของป่า และเห็นผู้คนสิบกว่าคนกำลังขนท่อนไม้กลวง

“ทางพวกเจ้ายังไม่เสร็จอีกหรือ” หยานเจียวขมวดคิ้วถาม

“ท่านหัวหน้าเผ่า ใกล้จะเสร็จแล้วขอรับ เหลือแค่ส่วนสุดท้ายเท่านั้น” มีคนตอบกลับมาทันที

“เหลืออีกไกลแค่ไหน” เฮยหยาถาม

“กว่าร้อยก้าวขอรับ” ชายคนดังกล่าวตอบ

“ส่งท่อนไม้กลวงมา” หยานเจียวถอนใจอย่างโล่งอก ร้อยก้าวเป็นระยะทางที่พวกเขาทำเสร็จได้อย่างรวดเร็ว

“ขอรับ”

หยานเจียวกับนักรบโทเท็มสามคน ขนท่อนไม้กลวงวิ่งไปทางอาณาเขตเผ่า พวกเขาปล่อยให้คนอื่นๆ ทำหน้าที่ตรวจสอบท่อนไม้กลวงในส่วนนี้แทน

หลังจากวิ่งมาได้เจ็ดหรือแปดนาที พวกเขาก็เห็นสมาชิกเผ่าสามหรือสี่คนกำลังช่วยกันต่อท่อนไม้กลวง

“พวกเราทำเอง” หยานเจียวขยับเข้าไปทำแทนอย่างรวดเร็ว

“ขอรับ” ทุกคนรีบถอยหลบออกมา

“น้ำควรจะไหลมาถึงเร็วๆ นี้ใช่ไหมนะ” เฮยหยากล่าวขณะขนท่อนไม้กลวงไปเชื่อมต่อเพิ่ม

ท่อนไม้กลวงส่วนนี้ได้รับการเตรียมพร้อมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ และทุกคนช่วยกันต่อเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว น้ำไม่อาจไหลมาได้เร็วเท่าฝีเท้าของนักรบโทเท็ม

“น่าจะเร็วๆ นี้แหละ” หวาหมิงนอนลงแล้วใช้หูแนบฟังเสียงท่อส่งน้ำท่อนไม้กลวง เขาได้ยินเสียงน้ำไหลอย่างชัดเจน

ทั้งคู่ช่วยกันเชื่อมต่อท่อนไม้กลวงอย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งต่อทั้งสองส่วนเข้าด้วยกันได้สำเร็จ

“กลับไปรอน้ำที่อาณาเขตเผ่ากันเถอะ” หยานเจียวรีบออกเดินนำหน้า

“จัดการตรวจสอบรอยรั่วให้เรียบร้อยด้วยนะ” เฮยหยาหันไปสั่งก่อนจะวิ่งตามหยานเจียวไป

“ขอรับ” สมาชิกเผ่าหลายคนตอบรับโดยพร้อมเพรียงกัน

*ตึกตัก ตึกตัก…*

เมื่อไม่ต้องตรวจสอบรอยรั่วของท่อนไม้กลวงอีกต่อไป ทั้งสี่จึงวิ่งได้อย่างเต็มฝีเท้า ทุกคนต่างลืมเรื่องที่ว่านักรบโทเท็มควรเคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบไปหมดแล้ว เพราะรู้สึกตื่นเต้นอยากกลับไปถึงเผ่าโดยเร็วเพื่อรอรับน้ำ

ภายในไม่ถึงสิบนาที ทุกคนก็เห็นอาณาเขตเผ่า

“เดี๋ยวนะ… นี่พวกเรากลับบ้านผิดทางหรือเปล่า นี่ใช่เผ่าของเราแน่เหรอ” ต้ากวาอุทานอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

หยานเจียวกวาดตามองไปรอบๆ และพบสิ่งปลูกสร้างหลากหลายขนาดอยู่ภายในอาณาเขตเผ่าที่ไกลออกไป เขาอุทานด้วยความประหลาดใจว่า “ในเผ่าของเรามีบ้านแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไร”

“คงเป็นฝีมือท่านชาแมนแน่ๆ มีเพียงท่านเท่านั้นที่สามารถสั่งให้คนอื่นสร้างบ้านแบบนี้ได้ภายในวันเดียว” เฮยหยาตะโกนด้วยความชื่นชม

“ทำไมเราไม่กลับไปที่เผ่าแล้วตรวจสอบด้วยตัวเองเลยล่ะ” หวาหมิงพูดขึ้น

“ไปกันเถอะ”