บทที่ 36 ช่างทำเครื่องมือหิน

“ช่างลึกลับเหลือเกิน” หยานฮัวพึมพำพลางนึกสงสัยว่าชาแมนทุกคนเป็นแบบนี้กันหมดหรือเปล่า มักพูดและทำในสิ่งที่ยากจะคาดเดาอยู่เสมอ

“…” ดวงตาของซูไป๋กระตุกนิดๆ เขาได้ยินเสียงบ่นพึมพำของสาวเขาวัวได้อย่างชัดเจน แต่ก็ทำได้เพียงยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

เขาไม่ได้พยายามที่จะทำตัวให้ดูลึกลับ แต่ถึงเขาจะอธิบายออกไป สาวหูสัตว์ทั้งสองคนก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี [นี่เราควรอธิบายทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบเลยไหมนะ ไม่ล่ะ อย่าดีกว่า]

“ถึงแล้วเจ้าค่ะ เต็นท์กระโจมหนึ่งในสองหลังข้างหน้าคือที่อยู่ของช่างไม้” หยานฮัวชี้ไปที่เต็นท์กระโจมที่ดูเรียบง่ายหลังหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร

*ปัง ปัง ปัง ปัง*

“แล้วเต็นท์กระโจมอีกหลังหนึ่่งล่ะครับ” ซูไป๋ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างถูกค้อนทุบดังจากด้านใน มันเป็นเสียงที่มั่นคงและทรงพลังมาก

“นั่นเป็นเต็นท์ของช่างทำเครื่องมือหินเจ้าค่ะ” หยานฮัวตอบเสียงดังฟังชัด

“อ้อ งั้นเราไปหาช่างทำเครื่องมือหินก่อนดีกว่าครับ” ซูไป๋พูดเบาๆ ตั้งแต่มาอยู่ในสังคมยุคโบราณแห่งนี้ เขายังไม่เคยรู้กระบวนการทำเครื่องมือหิน

*ปัง ปัง ปัง ปัง...*

เมื่อทั้งสามเข้าใกล้เต็นท์กระโจม เสียงทุบค้อนก็ดังยิ่งขึ้น

เมื่อไปถึงที่เต็นท์กระโจม ซูไป๋ก็เห็นว่าบนดินมีเศษหินกระจายอยู่เต็มไปหมด และข้างๆ ชายเต็นท์ทั้งสองฝั่งก็มีก้อนหินขนาดเท่าศีรษะคนวางอยู่ราวๆ เจ็ดถึงแปดก้อน

“ท่านลุงซานชิว ท่านชาแมนมาหาเจ้าค่ะ” หยานฮัวร้องทักจากด้านนอกเต็นท์กระโจม

ชื่อของผู้คนในเผ่านั้นเรียบง่ายมาก บางคนตั้งชื่อตามฟันตามด้วยสีโปรด ในขณะที่บางคนตั้งชื่อตามสิ่งที่มีอยู่ตามธรรมชาติ เช่น ภูเขา น้ำ หรือต้นไม้

*ปัง* จู่ๆ เสียงทุบค้อนหินก็เงียบไป ไม่กี่วินาทีต่อมา ชายเต็นท์ก็ถูกยกขึ้น เผยให้เห็นร่างเตี้ยๆ สูงเพียงแค่ประมาณ 1.3 เมตรเท่านั้น

“นี่…” ดวงตาสีดำของซูไป๋สั่นสะท้าน ความอยากรู้อยากเห็นบนใบหน้าของเขาหายไป และแทนที่ด้วยความเคร่งขรึม

ทั่วทั้งตัวของซานชิวเต็มไปด้วยคราบสกปรกและฝุ่น ทำให้มองเห็นหน้าของเขาได้ไม่ชัด แม้แต่ผมที่ตัดสั้นของเขาก็ยังมีฝุ่นหินสีน้ำตาลติดอยู่เต็มไปหมด สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือขาทั้งสองข้างของเขาที่ถูกตัดขาด ทุกส่วนที่อยู่ต่ำกว่าน่องครึ่งล่างของเขาหายไปจนหมดสิ้น สิ่งที่เขาใช้ในการเดินแทนคือแขนสองข้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ซึ่งดูหนาเสียยิ่งกว่าต้นขาของคนธรรมดาอีก

“ท่านชาแมน เสียเวลามาที่แบบนี้ทำไมหรือขอรับ” ซานชิวยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองเต็มปากของเขา ขณะพูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า “หากต้องการสิ่งใด เพียงส่งคนมาบอกข้าก็พอแล้วขอรับ”

ซูไป๋พยายามฝืนยิ้ม สีหน้าของเขายังคงแข็งทื่อขณะที่กล่าวว่า “ผมไม่เคยเห็นกระบวนการทำเครื่องมือหินมาก่อน จึงอยากมาดูน่ะครับ”

เขาไม่อาจยิ้มออกมาจากใจจริงได้ หลังจากเห็นคนพิการคนหนึ่งกำลังทำหนึ่งในงานที่ต้องใช้แรงงานหนักที่สุดของเผ่า

“หากท่านชาแมนอยากเห็น ข้ายินดีต้อนรับเสมอขอรับ” ชานซิวใช้แขนพาตัวเขาขยับหลบไปด้านข้าง นี่เป็นครั้งแรกที่ชาแมนมาเยี่ยมชมที่ทำงานของเขา แม้แต่ตอนที่อยู่ในดินแดนบรรพชนของเผ่า ชาแมนชราก็ไม่เคยไปเยี่ยมชมสถานที่ทำเครื่องมือหินของเขา

“หวังว่าผมจะไม่รบกวนการทำงานของคุณนะครับ” ซูไป๋ก้าวเข้าไปในเต็นท์โดยไม่เห็นอะไรอย่างอื่นเลยนอกจากก้อนหิน ในนั้นมีหินหลากหลายขนาดวางเรียงรายอยู่ยี่สิบถึงสามสิบก้อน จึงเหลือที่ว่างอยู่แค่จากบริเวณชายเต็นท์จนถึงกองไฟตรงกลาง

“ท่านชาแมน ต้องขออภัยที่รกไปหน่อยนะขอรับ” ชานชิวเกาหัวด้วยความเขินอายเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรครับ” ซูไป๋กวาดตามองรอบๆ ก่อนจะถามต่อเบาๆ “คุณช่วยอธิบายพื้นฐานให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ”

“ขอรับ” ซานชิวพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้แขนเคลื่อนที่บนพื้นด้วยความชำนาญ เขาขยับไปยังบริเวณที่ใช้ในการกะเทาะและขัดหิน ก่อนจะหยิบหินก้อนขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมา

เขาตั้งใจอธิบายอย่างจริงจัง “หินขนาดนี้เหมาะสำหรับการนำไปทำเป็นหัวหอกขอรับ”

ซานชิววางหินในมือลง ก่อนจะชี้ไปที่หินก้อนยาวที่วางอยู่ไม่ไกล พลางอธิบายว่า “ก้อนนั้นก็ดีทีเดียวขอรับ เนื่องจากมันไม่มีตาหินหรือแกนหิน จึงสามารถนำไปขัดเป็นมีดหินชั้นเยี่ยมได้”

“ตาหินหรือแกนหินคืออะไรครับ” ซูไป๋รู้สึกสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ เขามองว่าการกะเทาะและขัดเครื่องมือขึ้น มีรายละเอียดที่ซับซ้อนมากมาย

“ตาหินคือรอยแตกร้าวในก้อนหินขอรับ แกนหินเปรียบเสมือนตำหนิลับที่ซ่อนอยู่ในก้อนหิน แกนหินบางชนิดจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าตัวก้อนหินเสียอีก ในขณะที่บางชนิดจะเปราะกว่า ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อความสมบูรณ์ของหินอย่างมากขอรับ”

ซานชิวอธิบายอย่างผู้รอบรู้เกี่ยวกับเครื่องมือหิน “สิ่งที่สร้างปัญหาที่สุดก็คือแกนหิน หากภายในก้อนหินมีแกนอยู่ และแกนนั้นไม่ทนทาน หินก้อนนั้นก็จะแตกหักเมื่อถูกกระแทกเพียงไม่กี่ครั้ง”

ในสังคมยุคโบราณซึ่งยังไม่มีเครื่องมือเหล็ก อาวุธจะทำจากหินเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ดังนั้นวัฒนธรรมเฉพาะตัวจึงถูกพัฒนาขึ้นโดยมีหินเป็นศูนย์กลาง

“ต้องใช้เวลากี่วันในการขัดหินก้อนนั้นจนกลายเป็นมีดครับ” ซูไป๋ถามด้วยความสงสัย

“น่าจะประมาณสองวันขอรับ”หินที่มีพื้นผิวแบบนั้นหาได้ค่อนข้างง่าย ดังนั้นการขัดจึงไม่ใช่เรื่องยาก” ซานชิวกล่าวอย่างมั่นใจ

“นานขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ซูไป๋อดประหลาดใจไม่ได้ มันใช้เวลานานกว่าที่เขาจินตนาการไว้

“ท่านชาแมน นั่นถือว่าไม่นานเลยนะเจ้าคะ” หยานฮัวคุ้นเคยกับกับซูไป๋ดี รู้ว่าชาแมนยังขาดสามัญสำนึกในหลายๆ ด้าน เธออธิบายด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนว่า “ตามปกติแล้ว การขัดมีดหินให้ดีจะต้องใช้เวลานานมาก บางครั้งอาจใช้เวลาสามถึงสี่วัน มีเพียงช่างฝีมือดีอย่างท่านลุงซานชิวเท่านั้นเจ้าค่ะ ที่สามารถขัดมีดหินดีๆ ได้ภายในเวลาเพียงแค่สองวัน”

“ข้าไม่ได้เก่งอย่างที่ฮัวเอ๋อบอกหรอกขอรับ มันขึ้นอยู่กับว่าหินที่เป็นวัตถุดิบนั้นขัดง่ายแค่ไหน” ซานชิวกล่าวด้วยความเขินอายเล็กน้อยเมื่อได้รับคำชม

“…”

เวลาที่เหลือหมดไปกับการถามตอบ โดยที่ซูไป๋นั่งดูซานชิวขัดเครื่องมือหินอยู่พักใหญ่

“เอาล่ะ ผมจะไม่รบกวนคุณต่อแล้วครับ” ซูไป๋กล่าวอย่างสุภาพ เนื่องจากเขายังต้องแวะไปเยี่ยมช่างไม้ต่ออีก

ซานชิวใช้แขนพยุงตัวเองขึ้น เตรียมจะออกไปส่งชาแมน

เมื่อซูไป๋เดินไปถึงชายเต็นท์ เขาก็พูดขึ้นว่า “ท่านชาแมน มีเครื่องมือหินอะไรที่ท่านอยากให้ขัดให้หรือไม่ขอรับ”

“เครื่องมือกระดูกข้าก็สามารถทำได้นะขอรับ” ซานชิวกล่าวเสริม

ซูไป๋หันไปพบกับดวงตาที่แสดงความคาดหวังของซานชิว มุมปากของเขายกขึ้นขณะที่พูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ผมอยากได้มีดหินที่ทำจากวัตถุดิบหินที่ดีที่สุดสักเล่มหนึ่งครับ”

“ได้ขอรับ ข้าจะเลือกวัตถุดิบที่ดีที่สุดให้ท่าน” ซานชิวตะโกนอย่างตื่นเต้น

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะรอดูผลงานของคุณนะครับ” ซูไป๋กล่าวอย่างอ่อนโยนขณะก้าวออกจากเต็นท์ อารมณ์ของเขาดีขึ้นอย่างมาก

เขาเหลือบมองสาวเขาวัวแล้วพูดเบาๆ ว่า “ไปกันเถอะครับ พาผมไปหาช่างไม้ต่อ”

“เจ้าค่ะ” หยานฮัวออกเดินนำ

ขณะที่พวกเขากำลังเดินทาง ซูไป๋ก็ถามขึ้นว่า “เกิดอะไรขึ้นกับขาของซานชิวเหรอครับ”

“ขาของท่านลุงถูกสัตว์ร้ายกัดขาดเจ้าค่ะ” หยานฮัวกัดริมฝีปากของเธอและพูดต่อเบาๆ ว่า “ท่านลุงซานชิวเคยเป็นนักรบโทเท็ม แต่หลังจากเสียขาไป ก็ผันตัวมาเป็นช่างทำเครื่องมือหินแทนเจ้าค่ะ”

“ผมรู้สึกได้เลยว่าเขาต้องเคยเป็นนักรบที่แข็งแกร่งมาก” ซูไป๋สัมผัสได้ถึงพลังชี่มหาศาล และพลังชีวิตที่แข็งแกร่งในร่างกายของซานชิว

“ถ้าขาของท่านลุงซานชิวไม่ได้รับบาดเจ็บ ตำแหน่งหัวหน้าเผ่าคงไม่ตกเป็นของพ่อข้าหรอกเจ้าค่ะ” หยานฮัวยักไหล่

“เขาเป็นคนมีพรสวรรค์จริงๆ ครับ” ซูไป๋พยักหน้า