บทที่ 34 การปฏิรูปเผ่าเป็นเรื่องเร่งด่วน

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ…” หยานฮัวตะโกนเสียงดังมาแต่ไกล ขณะวิ่งไปหาหยานเจียวที่กำลังจะมุ่งหน้าเข้าป่า

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงโวยวายอะไรแต่เช้าตรู่เยี่ยงนี้” หยานเจียวขมวดคิ้วพลางบ่น “ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าความใจร้อนนี้เจ้าได้มาจากใคร”

“…” เฮยหยา ต้ากวา และคนอื่นๆ ต่างจ้องมองหัวหน้าเผ่าด้วยสายตาแปลกๆ ราวกับจะถามว่า ‘ท่านก็ช่างกล้าพูดเสียเหลือเกิน’

“แย่แล้ว มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น” หยานฮัวกล่าวด้วยใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นเทิ้ม “ท่านชาแมนกับอวี่อิงโดนวางยาพิษ”

“ว่าไงนะ” ใบหน้าของหยานเจียว เฮยหยา และคนอื่นๆ ถึงกับถอดสี

*ฟิ้ว ปัง* ร่างของใครหลายคนพุ่งตัวอย่างรวดเร็วจนฝุ่งฟุ้งกระจาย ทุกคนพากันเร่งรีบมุ่งหน้าไปทางเต็นท์กระโจมหลัก จนพื้นดินใต้เท้าแตกร้าว

ดวงตาของหยานฮัวพร่ามัวไปหมด รู้สึกตัวอีกที พ่อของเธอ เฮยหยา และนักรบโทเท็มคนอื่นๆ ต่างหายตัวไปหมดแล้ว เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นเพียงแผ่นหลังที่ปรากฏสัญลักษณ์โทเท็ม กำลังพุ่งทะยานอย่างรวดเร็วราวกับบินได้

“นี่ รอข้าด้วยสิ” หยานฮัวร้องตะโกน พยายามวิ่งตามให้เร็วที่สุด

“ท่านชาแมน โปรดอย่าเป็นอะไรไปเลย” สีหน้าของหยานเจียวเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ในใจของเขาเป็นกังวลถึงขีดสุด เขาแทบนึกภาพไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากท่านชาแมนเป็นอะไรไป

“ท่านชาแมนถูกวางยาพิษได้ยังไงกัน เมื่อคืนไม่มีใครเข้ามาในอาณาเขตเผ่าของเรา” ต้ากวากล่าวด้วยความมั่นใจ

“หรือท่านจะกินบางอย่างที่ผิดปกติ” เฮยหยากล่าวด้วยความกังวล ชาแมนคนใหม่ ยังค่อนข้างอ่อนในเรื่องสามัญสำนึก เขาไม่รู้จักแม้กระทั่งพืชที่พบเห็นได้ทั่วไป

“เลิกคาดเดาเถอะ เราต้องรีบไปดูอาการของท่าน” หวาหมิงคำรามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ทั้งกลุ่มเร่งรุดไปยังกระโจมหลัก เมื่อยกชายเต็นท์ขึ้นก็เห็นภาพซูไป๋กับอวี่อิงกำลังบ้วนปากด้วยน้ำสะอาด สีหน้าของทั้งคู่ดูไม่เหมือนคนโดนพิษเลยแม้แต่น้อย

ซูไป๋หันมาหัวเราะเบาๆ ให้ทุกคนและกล่าวว่า “อรุณสวัสดิ์ครับ กินอาหารเช้ากันหรือยังเนี่ย”

“อะ-อรุณสวัสดิ์ขอรับ…” หยานเจียวตอบอย่างมึนงง

“ท่านชาแมน ไม่เป็นไรแล้วหรือขอรับ” เฮยหยาถามอย่างตรงไปตรงมา

“ผมจะเป็นอะไรไปได้ล่ะครับ” ซูไป๋ยักไหล่ เขารู้ดีว่ากลุ่มคนที่วิตกกังวลเหล่านี้ พากันมาที่นี่เพราะความเข้าใจผิดของสาวเขาวัว

“ท่านไม่ได้โดนวางยาพิษหรือขอรับ” ต้ากวากะพริบตาก่อนจะถาม

“ผมสบายดีครับ ผมจะไปโดนวางยาพิษได้ยังไง” ซูไป๋มองบน

*แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก…* หยานฮัวหอบหายใจอย่างหนัก เธอวิ่งมาถึงด้านนอกเต็นท์กระโจมหลักจนได้

“ถ้าเช่นนั้นทำไมอาฮัวถึงบอกว่า…” หยานเจียวไม่อาจพูดต่อจนจบประโยค เขาหันกลับไปมองสาวเขาวัวที่กำลังงุนงงอย่างหนัก ใบหน้าของเขาเริ่มเปี่ยมไปด้วย ‘ความเมตตา’ มากขึ้นเรื่อยๆ

“ท่านพ่อ ท่านชาแมนเป็นยังไงบ้าง” หยานฮัวถามด้วยความกังวลใจ

“เจ้าก็ดูเอาเองสิ” หยานเจียวกัดฟันพูด ขยับหลบออกไปด้านข้าง เผยให้เห็นซูไป๋ที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา

“เอ๋ ทำไมถึงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ” หยานฮัวรู้สึกตกใจ หันไปมองสาวหูจิ้งจอกขี้อาย ที่ก็ดูแข็งแรงดีเช่นกัน ไร้ซึ่งวี่แววของการถูกวางยาพิษ

“ว่าไงนะ นี่เจ้าแช่งให้ชาแมนมีอันเป็นไปหรือยังไง” หยานเจียวหรี่ตาลง รู้สึกคันมืออยากจะประเคน 'กำปั้นแทนรักจากพ่อ' ใส่หัวของเธอ [ข้าอยากจะอัดลูกสาวตัวเองให้น่วมเสียจริง กล้าดียังไงมาหลอกเรา นางไม่โดนข้าตีมาสิบปีแล้ว จู่ๆ ข้าก็อยากจะสั่งสอนนางเสียตอนนี้เลย]

“หา ได้ยังไงกัน” หยานฮัวรู้สึกตัวในทันที ว่าเธอต้องเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไปแน่ๆ

“ข้าเพิ่งจะนึกขึ้นได้ แหะแหะ ว่าข้าต้องออกลาดตระเวน…” เธอพูดพลางหัวเราะแก้เขิน เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่เป็นมิตรจากลุงๆ ทั้งหลาย ก่อนจะออกวิ่งไปอย่างสุดฝีเท้า

“นางจะทำข้าเป็นบ้าจริงๆ สักวัน ไปเอานิสัยแบบนี้มาจากใครกันนะ” หยานเจียวกัดฟันบ่นพึมพำ

“ฮาฮา…” เฮยหยา ต้ากวา และหวาหมิง ต่างจ้องมองหยานเจียวด้วยรอยยิ้มที่แสนเย็นชา

“พวกเจ้ามองอะไรกัน นางไม่เห็นจะเหมือนข้าสักนิด” หยานเจียวถลึงตาใส่อย่างโมโห ดวงตาของเขากระตุกในขณะที่หันหลังเดินออกไป

“ข้าว่าอาฮัวก็ใจร้อนเหมือนท่านหัวหน้าเผ่าตอนหนุ่มๆ นั่นแหละ” เฮยหยายังราดน้ำมันใส่กองไฟต่อไป

“เลิกพูด แล้วไปกันเถอะ” หวาหมิงรีบตัดจบ

“ท่านชาแมน วันนี้เราจะต่อท่อนไม้กลวงกันแล้วขอรับ” ต้ากวาโค้งคารวะขณะพูด

“ระวังตัวด้วยนะครับ” ซูไป๋ภาวนาให้พวกเขาปลอดภัยจากใจจริง

“ขอรับ” ทุกคนตอบรับอย่างพร้อมเพรียง

“ฮ่าฮ่า… เมื่อกี้ตลกดีนะครับ” ซูไป๋หัวเราะ

“ท่านชาแมน หยานฮัวจะเป็นอะไรไหมเจ้าคะ” อวี่อิงถามด้วยความกังวล

ซูไป๋เอียงคอและกล่าวอย่างไม่มั่นใจ “ก็ไม่น่าจะเป็นอะไรล่ะมั้งครับ”

*พรึบ* ชายเต็นท์กระโจมถูกยกขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนที่สาวเขาวัวจะจ้องมองทั้งคู่ด้วยแววตาอันเคียดแค้น

“หยานฮัว เจ้าไม่ต้องไปลาดตระเวนแล้วหรือ” อวี่อิงถาม

“ฮ่าฮ่าฮ่า…” ซูไป๋ยังคงไม่หยุดหัวเราะ

“อวี่อิง พวกเจ้านั่นแหละทำข้าเดือดร้อน” หยานฮัวกล่าวด้วยสีหน้าสลด

อวี่อิงกะพริบตาและถามอย่างไร้เสียงดา “เจ้าจะโดนท่านลุงหยานเจียวทุบหัวอีกหรือไม่”

“ก็แน่น่ะสิ ข้าถึงต้องมาหลบที่นี่คืนนี้ไง มิเช่นนั้น ท่านพ่อจะต้องลงโทษข้าแน่…” หยานฮัวกล่าวด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

เธอนึกย้อนไปว่าทำให้ท่านพ่อของเธอต้องอับอายเพียงใด ด้วยความเป็นคนไร้เหตุผล ยังไงเธอก็คงไม่รอดพ้นจากการโดนดุด่า

“เอิ่ม…” อวี่อิงลอบมองซูไป๋ ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี

หากเป็นแต่ก่อน ทุกครั้งที่สาวเขาวัวรู้ตัวว่าจะโดนดุด่า เธอก็จะมาซ่อนตัวที่บ้านของอวี่อิง แต่ตอนนี้อวี่อิงอาศัยอยู่กับชาแมน เธอไม่สามารถช่วยเหลือหยานฮัวได้อีกแล้ว

“เอ้อ…” หยานฮัวเพิ่งรู้ตัวว่าเธอพูดสิ่งที่ไม่เหมาะสมออกไป จึงกำลังจะอ้าปากถอนคำพูด

“ไม่เป็นไรครับ พวกเราเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบที่ทำให้คุณโดนดุ” ซูไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เอ๋ จริงหรือเจ้าคะ” ดวงตาสีแดงของหยานฮัวเบิกกว้าง เธอกำลังจะพูดว่า ‘ข้าล้อเล่นน่ะ’ เพื่อปล่อยผ่านเรื่องนั้นไป เธอไม่คิดว่าชาแมนจะยอมทำตามคำขอของเธอ

“อื้ม” ซูไป๋พยักหน้า มองว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ไม่ใช่ว่าพวกเขาต้องนอนเตียงเดียวกันเสียเมื่อไหร่

“ดีเลยเจ้าค่ะ” อวี่อิงรู้สึกโล่งอก ดีใจที่สาวเขาวัวน่าจะรอดพ้นจากการโดนลงโทษในครั้งนี้

“ช่าย” จู่ๆ หยานฮัวก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย เมื่อนึกถึงการต้องหลับนอนในเต็นท์กระโจมเดียวกับชาแมนคืนนี้

“มาเตรียมอาหารเช้ากันเถอะครับ เราควรเริ่มงานกันได้แล้ว” ซูไป๋ออกคำสั่ง มีหลายอย่างที่เขาต้องทำในวันนี้ การปฏิรูปเผ่าเป็นเรื่องเร่งด่วน

“เจ้าค่ะ” อวี่อิงตอบรับอย่างรวดเร็ว และลงมือย่างเนื้อแดดเดียวอย่างคล่องแคล่ว