บทที่ 28 มีสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วอยู่ในน้ำ

“เสร็จซะที” ซูไป๋วางถ่านลงและมองดูภาพวาดบนแผ่นหนังสัตว์ที่มีเฉพาะเขาเท่านั้นที่เข้าใจ

เขาเงยหน้าขึ้นมาพบกับสาวเขาวัวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พยายามชะเง้อดูภาพวาดบนผืนหนังสัตว์ ทั้งคู่จึงสบตากัน

“ท่านชาแมน ขะ-ข้าไม่ได้พยายามแอบดูนะเจ้าคะ…” หยานฮัวกะพริบตา ท่าทางมีพิรุธเต็มที่ โบกมือไปมาอย่างตื่นตระหนกพร้อมกับก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าอยากดูก็ดูได้” มุมปากของซูไป๋โค้งขึ้นเล็กน้อย นานๆ ครั้งเขาถึงจะได้เห็นสาวเขาวัวลนลานแบบนี้

*ฟู่ว...* หยานฮัวเห็นว่าซูไป๋ไม่ได้โกรธ เธอจึงค่อยคลายความตื่นเต้นลงได้ เธอแค่สงสัยและพยายามแอบดูอยู่สองสามครั้งเท่านั้น ก่อนที่จะถูกจับได้คาหนังคาเขา

“หา” อวี่อิงจ้องค้างที่สาวเขาวัวอย่างไม่เข้าใจ [ไหนเจ้าว่าจะถามท่านชาแมนให้ว่าน้ำมีปัญหาอะไรหรือไม่ ทำไมกลายเป็นโดนจับได้ว่าแอบมองแล้วก็ลนลานไปได้เนี่ย]

หยานฮัวยังไม่ลืมเรื่องที่เพื่อนของเธอกังวลใจ หลังจากที่ตั้งสติได้แล้ว เธอจึงถามเสียงใสๆ ว่า “ท่านชาแมน ไม่ชอบดื่มน้ำเย็นหรือเจ้าคะ”

“ชอบสิครับ” ซูไป๋ตอบโดยไม่ได้คิดอะไรมาก “การได้ดื่มน้ำเย็นๆ สักแก้วในวันที่อากาศร้อนสามารถช่วยคลายร้อนได้ดีเลยครับ”

“…” อวี่อิงเม้มริมฝีปาก รู้สึกแย่ลงอย่างรวดเร็ว

“ขะ ข้าเข้าใจแล้ว” น้ำเสียงของหยานฮัวดูผิดธรรมชาติเล็กน้อย เธอลอบมองเพื่อนที่กำลังหดหู่สุดๆ และรวบรวมความกล้าก่อนที่จะถามต่อว่า “หากท่านชาแมนชอบดื่มน้ำเย็น แล้วทำไมถึงสั่งให้ต้มล่ะเจ้าคะ”

“อ้อ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ และได้เห็นสีหน้าที่ผิดหวังของสาวหูจิ้งจอก ซูไป๋ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น อย่างไรก็ตาม เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้และพูดอย่างใจเย็นว่า “การต้มน้ำก่อนดื่ม จะช่วยให้ปลอดภัยขึ้นครับ”

“ทำไมล่ะเจ้าคะ” หยานฮัวถามต่อโดยสัญชาตญาณ

หูจิ้งจอกของอวี่อิงตั้งขึ้นทันที พยายามแอบฟังบทสนทนาที่เกิดขึ้น เธอเองก็อยากรู้ว่าเพราะเหตุใดเช่นกัน

“ในน้ำมีสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วอยู่ การต้มน้ำจะฆ่าพวกมันได้ครับ” ซูไป๋อธิบายอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่แสนปกติ

“หา” หยานฮัวตกใจเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าของเธอซีดเผือด

หากท่านชาแมนดื่มน้ำที่มีสัตว์ประหลาดอยู่ในนั้นแล้วเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เผ่ามังกรอัคคีคงถึงกาลอวสาน

[ไม่ เราจะปล่อยให้เกิดเรื่องนั้นขึ้นไม่ได้] ฝ่ายอวี่อิงนั้นหวาดผวายิ่งกว่า ใบหน้าของเธอซีดเผือดสุดๆ ดวงตาสีชมพูของเธอมีน้ำตาคลอออกมา เธอกล่าวด้วยความตื่นตระหนก “ท่านชาแมน ข้าไม่รู้เลยเจ้าค่ะ ว่ามีสัตว์ประหลาดอยู่ในน้ำ”

เมื่อเห็นเด็กสาวทั้งสองเกือบจะร้องไห้ด้วยความกลัว ซูไป๋จึงกล่าวอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไรครับ แค่ต้มน้ำก็ปลอดภัยแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร”

“เซียวอวี่ เอาน้ำหม้อนี้ไปทิ้ง” หยานฮัวสั่งอย่างเร่งด่วน เธอต้องการตัดทุกความเป็นไปได้ที่จะเกิดอันตรายขึ้นกับชาแมนออกไป

“ตกลง” อวี่อิงตอบรับในทันที

“หยุดก่อน อย่าเทน้ำทิ้งนะครับ” ซูไป๋รีบห้ามทันที “ไม่ว่าน้ำจากที่ไหนก็มีสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วพวกนี้อยู่ครับ แค่เอาไปต้มก็พอแล้ว”

หากปล่อยให้พวกเธอเทน้ำทิ้ง เขาคงต้องรออีกนานกว่าจะได้ดื่มน้ำอีกครั้ง ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้ต่อท่อนไม้กลวงมายังอาณาเขตของเผ่า ดังนั้นจึงต้องใช้น้ำอย่างประหยัด

“ท่านชาแมน ท่านหมายความว่าในน้ำทั้งหมดล้วนมีเจ้าสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วที่ว่านี้อยู่หรือเจ้าคะ รวมน้ำที่อยู่ในเผ่าทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ” หยานฮัวถาม ดวงตาอันงดงามของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

“น้ำทั้งหมด ไม่เพียงแต่ในเผ่าเท่านั้น แต่รวมถึงในทะเลสาบเล็กๆ นั่นด้วยครับ” ซูไป๋ยืนยัน

“…” หยานฮัวอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แล้วก็หุบลง คอของเธอแห้งผาก หวาดกลัวเกินกว่าจะพูดอะไรออกมา

“ท่านชาแมน แต่ทุกคนก็ดื่มน้ำที่ว่านี้กันมาโดยตลอดนะเจ้าคะ” อวี่อิงกล่าวอย่างไม่มั่นใจ

“งั้นผมขอถามอะไรหน่อยนะครับ” ซูไป๋เลือกที่จะไม่อธิบายตรงๆ

“เจ้าค่ะ” ทั้งคู่พยักหน้าพร้อมกัน

“เคยเห็นคนในเผ่าหรือคนใกล้ตัวอาหารเป็นพิษกะทันหันไหมครับ บางคนอาจจะมีน้ำลายฟูมปาก ขณะที่จู่ๆ ก็ล้มป่วย” ซูไป๋บรรยายถึงอาการป่วยต่างๆ ที่เกิดจากการดื่มน้ำดิบ

แน่นอนว่ายังมีปัจจัยอื่นๆ ที่อาจทำให้เกิดอาการเหล่านี้ได้ แต่การดื่มน้ำดิบคือสาเหตุหลักเกินครึ่งของอาการที่ว่านี้

น้ำก๊อกที่ดื่มตามเมืองต่างๆ บนโลกนั้นผ่านการบำบัดและต้มมาแล้วหนึ่งครั้ง จึงปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ในสังคมยุคโบราณ น้ำดิบจากแหล่งน้ำธรรมชาติย่อมไม่เคยผ่านการบำบัด จึงยังเต็มไปด้วยแบคทีเรีย ไข่พยาธิ และแร่ธาตุที่เป็นอันตรายบางอย่าง การดื่มน้ำเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง ย่อมต้องมีผู้ที่เกิดอาการอาหารเป็นพิษอยู่เป็นประจำ

“…” ใบหน้าของหยานฮัวที่เพิ่งจะกลับมามีสีเหมือนเดิม กลับซีดลงอีกครั้ง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านราวกับกำลังนึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่น่าพอใจ

เธอกลืนน้ำลายแล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ดูเหมือนว่าจะมีอยู่บ้างเจ้าค่ะ มีตายไปแล้วสองคนจากอาการป่วยดังกล่าว”

“ท่านชาแมน แล้วเราควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ” ดวงตาของอวี่อิงเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เมื่อนึกถึงผู้คนรอบตัวเธอที่เกิดอาการตามที่ชาแมนพูดถึง

“สัตว์ประหลาดตัวจิ๋วพวกนี้มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ต้องขยายใหญ่หลายร้อยหลายพันเท่า ถึงจะมองเห็นได้ครับ พวกมันจะปะปนอยู่ในน้ำดิบ เมื่อดื่มเข้าไป มันก็จะไปอาศัยอยู่ในร่างกายของเรา จากนั้นมันก็จะเข้าไปทำลายพลังงานในร่างกาย เมื่อเวลาผ่านไป ก็จะทำให้เกิดอาการป่วยและอาหารเป็นพิษครับ” ซูไป๋อธิบายเกี่ยวกับอันตรายของแบคทีเรียด้วยภาษาที่เข้าใจง่าย

“เจ้าสัตว์ประหลาดจิ๋วมันตัวเล็กขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ” หยานฮัวและอวี่อิงต่างอุทานอย่างตกใจ

“ดังนั้นวิธีที่ง่ายที่สุดคือการฆ่าพวกมันด้วยความร้อนสูงครับ” ซูไป๋อธิบายด้วยเสียงนุ่มนวล

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ จากนี้ไป พวกเราจะต้องต้มน้ำก่อนดื่ม” หยานฮัวถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีใจที่ยังมีวิธีแก้ปัญหา

“ในเมื่อเข้าใจแล้ว ผมฝากคุณไปบอกทุกคนในเผ่าเรื่องการต้มน้ำก่อนดื่มด้วยนะครับ” ซูไป๋ออกคำสั่ง

“ได้เลยเจ้าค่ะ” หยานฮัวตอบรับอย่างไม่ลังเล

“แล้วก็ ให้ใครสักคนช่วยทำของพวกนี้ให้ผมทีครับ” ซูไป๋ยื่นรูปวาดบนแผ่นหนังสัตว์ให้ และเริ่มอธิบายว่า “อันใหญ่ๆ ตรงนี้คือกระบอกไม้ ผมอยากให้ปากด้านนี้เล็กกว่า โดยมีแผ่นหนังหุ้มปิดด้านล่างเอาไว้ แล้วใส่ถ่านกับทรายเข้าไป เรียงกันโดยแบ่งเป็นสามชั้นนะครับ” เครื่องกรองน้ำของเขาเป็นเวอร์ชันปรับปรุง ใช้ถ่านกับทรายแบ่งเป็นสามชั้น ซึ่งจะช่วยให้น้ำที่ผ่านการกรองนั้นสะอาดขึ้นมาก

“เจ้าค่ะ” ดวงตาสีแดงของหยานฮัวจดจ้องไปที่ภาพวาดบนผืนหนังสัตว์อย่างตั้งใจ พยายามอย่างหนักที่จะจดจำสิ่งที่ชาแมนพูด เพื่อนำไปอธิบายให้ช่างไม้ที่เก่งที่สุดในเผ่าฟัง

“งั้นก็ไปได้แล้วครับ ผมขอภายในวันพรุ่งนี้นะครับ” ซูไป๋กล่าว

“ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” หยานฮัวหยิบภาพวาดบนผืนหนังสัตว์แล้วรีบวิ่งออกจากเต็นท์กระโจม ตั้งใจจะไปอธิบายสิ่งที่ชาแมนต้องการก่อนที่เธอจะลืม

“ทั้งพ่อทั้งลูกต่างก็มีบุคลิกที่หุนหันพลันแล่นเหมือนกันจริงๆ …” ซูไป๋กล่าวพลางหันหน้าไปมองสาวหูจิ้งจอกที่กำลังต้มน้ำอยู่

เมื่อเห็นเนื้อแดดเดียว เขาจึงสั่งว่า “เซียวอวี่  ช่วยย่างเนื้อสำหรับเราสองคนทีครับ”

“เจ้าค่ะ” อวี่อิงตอบรับอย่างว่าง่าย พร้อมคุ้ยหาไม้เสียบเนื้อที่เหลาเตรียมไว้ เธอใช้ไม้แทงทะลุเนื้อแดดเดียวชิ้นขนาดเท่าฝ่ามือ ก่อนจะเริ่มนำไปย่างบนเปลวไฟ

เมื่อเห็นวิธีย่างของสาวหูจิ้งจอก ซูไป๋จึงแนะนำว่า “ย่างด้วยการวางบนถ่านก็ได้ครับ เนื้อแดดเดียวจะไม่ค่อยติดบนถ่าน แถมยังช่วยให้อร่อยขึ้นด้วย”

“จะ เจ้าค่ะ” อวี่อิงรีบขยับเนื้อแดดเดียวเสียบไม้ออกจากเปลวไฟ และนำไปวางไว้บนถ่านที่กำลังร้อนระอุเป็นสีแดง