บทที่ 25 ท่อส่งน้ำเวอร์ชันสังคมยุคโบราณ
บทที่ 25 ท่อส่งน้ำเวอร์ชันสังคมยุคโบราณ
ซูไป๋ยังไม่มั่นใจในพืชที่เขาไม่รู้จักในสังคมยุคโบราณแห่งนี้ เขาจำเป็นต้องตรวจสอบทุกอย่างด้วยตัวเองจึงจะสบายใจได้ เพราะถึงยังไง เรื่องนี้ก็เกี่ยวพันถึงแหล่งน้ำสำคัญของเผ่า
เขากล่าวกับหยานเจียวว่า “ไปตัดต้นกลวงมาให้ผมดูหน่อยครับ”
“ขอรับ” หยานเจียวกำลังจะวิ่งเข้าไปในป่าโดยไม่ลังเล
“ท่านหัวหน้าเผ่า ข้าไปเองขอรับ” นักรบโทเท็มอีกคนซึ่งนิ่งเงียบมาโดยตลอดกล่าวขึ้น
เขามีชื่อว่าต้ากวา จากนั้นก็พูดต่ออย่างรวดเร็วว่า “คนที่แข็งแกร่งที่สุดควรอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องท่านชาแมนขอรับ”
“เอ้อ…” หยานเจียวเพิ่งตระหนักได้ว่าชาแมนคือคนที่สำคัญที่สุด
*ชิ* หยานฮัวเหลือบมองพ่อของเธอที่กำลังละอายใจในตัวเอง อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ [ความหุนหันพลันแล่นของเขานี้ยังแก้ไม่ได้เสียที]
เมื่อเห็นสายตาเชิงดูถูกของลูกสาวตัวเอง หยานเจียวจึงถลึงตาใส่และตะโกนว่า “อย่ามัวเกียจคร้าน รีบไปช่วยขุดหลุมเร็วเข้า”
“เจ้าค่ะ…” สาวเขาวัวตอบรับอย่างไม่เต็มใจ เมื่อเห็นว่าพ่อของเธอกำลังจะโกรธ เธอก็รีบวิ่งไปขุดหลุม
*เฮอะ* หยานเจียวแค่นเสียงอย่างเย็นชา ก่อนจะหันไปเห็นสีหน้าของซูไป๋ซึ่งกำลังกลั้นหัวเราะอยู่ เขาเองจึงรีบวิ่งไปช่วยขุดด้วยความละอายใจ
[ช่างเป็นหัวหน้าเผ่าที่ตรงไปตรงมาดีจริงๆ ] ซูไป๋แสดงความคิดเห็นในใจตัวเอง
เขาหันไปจ้องมองทะเลสาบเล็กๆ โดยให้ความสนใจเป็นพิเศษกับจระเข้เกราะศิลาบนชายฝั่ง เขาพยายามคิดหาวิธีล่ามันมากินเป็นอาหาร บนโลก มีฟาร์มจระเข้อยู่เป็นจำนวนมาก และเนื้อของพวกมันก็ถูกเสิร์ฟเป็นเมนูในภัตตาคาร
“หนังจระเข้มีประโยชน์มาก ยิ่งถ้าเป็นจระเข้เกราะศิลาพวกนี้ หากนำหนังของพวกมันมาแปรรูป น่าจะทำเป็นชุดเกราะได้ในทันที…” ซูไป๋พึมพำกับตัวเอง
โดยสรุป เขาสนใจจระเข้เกราะศิลาในทะเลสาบเล็กๆ แห่งนี้ และยังคิดหาวิธีปรุงเนื้อของพวกมันเป็นอาหารอีกด้วย [ตุ๋น ย่างบาร์บีคิว หรือทอด…]
“น่าเสียดาย ที่ตอนนี้เราได้ทำแค่มองดูพวกมันเท่านั้น แต่ยังจับมากินไม่ได้” ซูไป๋ถอนหายใจ
“ท่านชาแมน พวกเราเจอน้ำแล้วขอรับ” เฮยหยาตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น
“โอ้ เร็วขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย” ซูไป๋หันไปมองด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นเฮยหยาตัวเปื้อนโคลนราวกับว่าเขาลงไปนอนกลิ้งในนั้น
ซูไป๋ก้าวไปยืนที่ขอบแอ่งน้ำ และเห็นว่าทั้งสามคนช่วยกันขุดหลุมได้กว้างกว่าสองเมตรและลึกหนึ่งเมตร
“ท่านชาแมน เราเจอน้ำตรงนี้แล้วขอรับ หากเราขุดลึกลงไปอีก จะต้องเจอเพิ่มอีกอย่างแน่นอน” เฮยหยาชี้ไปที่บริเวณมุมบ่อโคลนซึ่งมีน้ำกำลังค่อยๆ ไหลซึมออกมา
“ขุดลึกลงไปอีกครับ เดี๋ยวเราต้องช่วยกันเอาก้อนหินมาล้อมขอบหลุมเอาไว้ จากนั้น เราจะต้องเอากิ่งไม้มาวางปิดด้านบนของบ่อน้ำด้วย” ซูไป๋ออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว
พวกเขาจำเป็นต้องเก็บซ่อนแหล่งน้ำไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ร้ายเข้ามายึดครอง เนื่องจากจะทำให้แหล่งน้ำของพวกเขาปนเปื้อนมลพิษ เพราะแน่นอนว่าเมื่อสัตว์ร้ายลงไปแช่ พวกมันอาจขับถ่ายลงไปด้วย
“รับทราบขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งสามตอบรับอย่างตื่นเต้น
“ท่านชาแมน ท่านช่างวิเศษเหลือเกิน ท่านสั่งให้ขุดตรงไหนก็เจอน้ำตรงนั้น จากนี้เราก็ไม่ต้องไปตักน้ำที่ริมทะเลสาบอีกต่อไปแล้ว” เฮยหยากล่าวขณะที่กำลังขุดหลุม เขารู้สึกชื่นชมในตัวชาแมนจากก้นบึ้งหัวใจของเขา
“จริงเจ้าค่ะ” หยานฮัวพยักหน้ารัวๆ ดวงตาอันแสนงดงามของเธอแอบลอบมองซูไป๋ จู่ๆ เธอก็รู้สึกขอบคุณตัวเองที่ยอมทำตามคำขอของชาแมน และพาเขาออกมาตามหาแหล่งน้ำ ตอนนี้พวกเขาแก้ไขปัญหาเรื่องน้ำได้อย่างแท้จริงแล้ว
หยานเจียวก็เพิ่งเข้าใจในขณะนี้ ว่าเพราะเหตุใดชาแมนถึงไม่อยากตักน้ำจากหน้าผา เพราะมันมีวิธีที่ดีกว่าในการตักน้ำจากตรงนี้นั่นเอง
ขณะนี้ทั้งสามเชื่อมั่นในตัวซูไป๋หมดหัวใจ เพราะเขาสามารถทำสิ่งที่อยู่นอกเหนือจินตนาการของทั้งสามได้
*สวบ สวบ…* เสียงบางอย่างแหวกผ่านกิ่งไม้ดังมาจากในป่า ทำให้ทุกคนตื่นตัวขึ้นในทันที
“ท่านชาแมน โปรดถอยไปก่อนขอรับ” หยานเจียวรีบมายืนขวางด้านหน้าของซูไป๋ทันที
“จะเป็นสัตว์ร้ายชนิดใดกันนะ” เฮยหยาพูดด้วยเสียงกระซิบ ขณะที่เขาย่องเข้าประชิดจากทางด้านซ้าย
หยานฮัวกำลังจะอ้อมไปทางด้านขวา ในขณะที่ซูไป๋ดึงตัวเธอมาหลบอยู่ด้านหลังนักรบโทเท็มทั้งสองคน
“…” ร่างคล้ายมนุษย์ปรากฏตัวออกมาจากพุ่มไม้ ลากท่อนไม้กลวงสองท่อนตามหลังมาด้วย พลางจ้องมองไปที่หยานเจียว เฮยหยา และคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ในตำแหน่งพร้อมสู้ ด้วยสีหน้างุนงง
“ต้ากวา ทำไมเจ้าไม่ส่งเสียงบอกกันก่อน” หยานเจียวถลึงตามองอย่างไม่พอใจ
“ข้า…” ต้ากวาพูดอะไรไม่ออก
หากชาแมนไม่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาคงจะถามกลับว่า ‘เราก็ไม่เคยส่งเสียงบอกกันมาก่อนไม่ใช่หรือขอรับ’
“ข้าอะไร รีบเอาต้นกลวงมาทางนี้สิ” เฮยหยารีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่ากระอักกระอ่วน
พวกเขามัวแต่กังวลเรื่องความปลอดภัยของชาแมน จนนักรบโทเท็มผู้มากประสบการณ์ทั้งสองคน แยกแยะไม่ออกระหว่างคนกับสัตว์ร้าย จึงทำให้เกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่
“อ้อ จริงด้วย” ต้ากวาเข้าใจได้ในทันที ว่าทั้งสองคนกำลังรู้สึกอับอายและโกรธเคือง ทางที่ดีที่สุดก็คือทำตามอย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้เรื่องนี้ถูกนำมาใช้เป็นข้ออ้างในการถูกกลั่นแกล้งเมื่อกลับไปที่อาณาเขตเผ่า
เขาวางท่อนไม้กลวงความยาวเจ็ดถึงแปดเมตรสองท่อนลงตรงด้านหน้าของซูไป๋ แล้วถอยหลบออกด้านข้าง
“นี่สินะ ต้นกลวง ดูพิเศษมากทีเดียว” ซูไป๋นั่งยองๆ ขณะตรวจสอบมุมมองตัดตามขวางของท่อนไม้กลวง
ท่อนไม้กลวงทั้งสองท่อนที่อยู่ตรงหน้าเขา มีความหนาพอๆ กับต้นขา เปลือกไม้เป็นสีน้ำตาล มีรูอยู่ตรงกลางท่อนไม้ ใหญ่พอๆ กับนิ้วหัวแม่มือ
“ต้นกลวงพวกนี้ใช้ได้ครับ” ซูไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาพึงพอใจอย่างมากกับต้นกลวง พวกมันคือท่อส่งน้ำตามธรรมชาติ แถมยังมี ‘ผนังท่อ’ ที่หนามากอีกด้วย
ดวงตาสีแดงของหยานฮัวเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น ขณะที่เธอถามด้วยเสียงใสๆ “ท่านชาแมน จะเอาต้นกลวงพวกนี้ไปใช้ทำอะไรหรือเจ้าคะ”
“เราจะใช้พวกมันในการขนส่งน้ำครับ” ซูไป๋อธิบาย
“หา ขนส่งน้ำ” หยานฮัวตกตะลึง
หยานเจียว เฮยหยา และต้ากวา ต่างสับสน ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงฟังสิ่งที่ชาแมนพูดไม่รู้เรื่อง
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่พวกเขาเคยได้ยินว่าสามารถใช้ต้นกลวงในการขนส่งน้ำได้ มันเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษเองก็ไม่เคยนึกมาก่อน
“ยังไม่เข้าใจเหรอครับ” ซูไป๋เอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ
“พวกเราไม่เข้าใจขอรับ/เจ้าค่ะ” พวกเขาส่ายหน้าโดยพร้อมเพรียงกัน
“ถ้าน้ำไหลเข้ามาจนเต็มหลุมที่พวกเราขุด มันก็จะล้นใช่ไหมครับ”
ซูไป๋ชี้ไปที่บ่อน้ำที่ขุดเสร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง ก่อนจะอธิบายต่ออย่างช้าๆ : “แต่ถ้าเราฝังท่อนไม้กลวงไว้ในหลุม น้ำมันก็จะไหลผ่านรูตรงกลางของท่อนไม้กลวงแทน ถูกไหมครับ ทีนี้ถ้าเราต่อท่อนไม้กลวงหลายๆ ท่อนเข้าด้วยกัน ยาวไปจนถึงอาณาเขตเผ่า น้ำมันก็จะไหลไปจนถึงที่นั่นเลย จริงไหมครับ”
“อ๋ออ…” ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง รู้สึกตกตะลึงในแนวคิดของเขา
“จริงด้วยขอรับ ทำไมข้าถึงไม่เคยคิดมาก่อนเลย” เฮยหยายกมือขึ้นกุมหัวตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ดวงตาของหยานเจียวเบิกกว้างทันทีที่เขาเข้าใจแนวความคิด พลางอุทานว่า “เชื่อมต่อท่อนไม้กลวงเข้าด้วยกัน ความคิดนี้ช่างสุดยอดจริงๆ ขอรับ”
สำหรับผู้คนในสังคมยุคโบราณ ความคิดนี้อาจฟังดูเรียบง่าย แต่ก็ไม่มีใครเคยคิดถึงเรื่องนี้ หรือแม้แต่จะกล้าคิดเรื่องทำนองนี้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว สำหรับผู้คนที่ต้องดิ้นรนเพื่อให้ท้องอิ่มไปวันต่อวัน ย่อมไม่อาจคิดค้นวิธีการใช้ท่อนไม้กลวงขนส่งน้ำได้อย่างแน่นอน ทุกคนก็แค่เดินมาตักน้ำจากทะเลสาบหรือแม่น้ำที่อยู่ใกล้ๆ แล้วขนมันใส่ถังไม้กลับไป
[ความคิดของพวกเขาถูกตีกรอบไว้เนื่องจากการดิ้นรนเอาชีวิตรอด] ซูไป๋ส่ายหัว รู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องเตรียมพัฒนาระบบการศึกษาเรื่องวัฒนธรรมและการเขียนอ่านหนังสือ
ไม่ต่างจากการที่ทุกคนรู้ว่าในอากาศมีออกซิเจน แต่หากไม่มีใครสอน ก็จะไม่อาจรู้ได้ว่ามนุษย์ต้องการแก๊ซอะไรในการมีชีวิตรอด
“คิดในสิ่งที่อยู่เหนือจินตนาการของผู้อื่น นี่สินะ คือความหมายของการเป็นชาแมน” หยานฮัวจ้องมองไปที่เงาร่างของซูไป๋ เหตุการณ์ในวันนี้ ทำให้มุมมองการใช้ชีวิตตลอด 19 ปีที่ผ่านมาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง