บทที่ 24 วิธีสุดล้ำในการตักน้ำ

ต้นไม้ที่อยู่รอบๆ ทะเลสาบเล็ก ๆ บดบังทัศนวิสัยของซูไป๋

เขาหันไปหาหยานเจียวกับคนอื่นๆ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ช่วยพาผมวนดูรอบทะเลสาบเล็กๆ แห่งนี้หน่อยครับ”

“ได้ขอรับ” หยานเจียวพยักหน้าและออกเดินนำ เพื่อสำรวจเส้นทางล่วงหน้า

ซูไป๋สังเกตขณะที่พวกเขามาถึงเนินสูงริมทะเลสาบ ซึ่งมีลักษณะเป็นหน้าผาย่อมๆ สูงจากผิวน้ำของทะเลสาบประมาณเจ็ดหรือแปดเมตร

เขายืนอยู่ที่ขอบหน้าผาและมองลงไปด้านล่าง พลางบ่นพึมพำเบาๆ ว่า “ถ้าเราทำถังผูกเชือกสำหรับตักน้ำจากตรงนี้ เราก็น่าจะไม่จำเป็นต้องลงไปตักน้ำที่ริมฝั่งทะเลสาบอีกต่อไป”

“จริงด้วยขอรับ ทำไมข้าถึงไม่เคยคิดมาก่อนนะ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของหยานเจียวก็เป็นประกาย เขามองว่ามันเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม

เฮยหยาเผยให้เห็นฟันแหลมคมเต็มปากขณะพูดว่า “งั้นข้าจะตามกลับไปทีหลัง แล้วบอกให้ทุกคนช่วยกันเก็บเถาวัลย์เพิ่มนะขอรับ”

“ไม่ดีกว่าครับ ประสิทธิภาพมันยังต่ำเกินไป วิธีนี้เพียงแค่ลดระดับความอันตราย แต่ไม่ได้แก้ไขสถานการณ์ที่นักรบโทเท็มต้องเดินทางกลับไปกลับมาเพื่อตักน้ำ” ซูไป๋ส่ายหัวขณะปฏิเสธความคิดนี้

“หา” หยานเจียว เฮยหยา และคนอื่นๆ ถึงกับตกตะลึง [วิธีสุดล้ำขนาดนี้ยังใช้ไม่ได้อีกหรือนี้]

“เดินสำรวจกันต่อเถอะครับ” ซูไป๋ไม่สนใจที่จะอธิบาย

“ตกลงขอรับ” หยานเจียวเดินนำทางอย่างไม่เต็มใจ ลอบคิดในใจว่าเขาจะให้เหล่านักรบโทเท็มใช้วิธีตักน้ำจากหน้าผาในอนาคต

สมาชิกกลุ่มทั้งห้าคนเดินทางมาถึงที่ราบลุ่มซึ่งมีหญ้าป่าขึ้นรกเต็มไปหมด

“โอ้ ตรงนี้ดูดีทีเดียว” ดวงตาซูไป๋สว่างเป็นประกาย ขณะที่เขาสำรวจภูมิประเทศโดยรอบ และค้นพบว่าแอ่งนี้อยู่ในจุดที่ต่ำที่สุดในบริเวณรอบๆ ทะเลสาบเล็กๆ

ขณะที่นึกย้อนไปถึงภูมิประเทศของธารน้ำแห้งก่อนหน้านี้ เขาพูดขึ้นเบาๆ ว่า “ถ้าธารน้ำแห้งสายนั้นตัดผ่านมาทางนี้ ระดับน้ำในทะเลสาบเล็กๆ แห่งนี้คงจะลดลงมากกว่าครึ่งหนึ่งอย่างแน่นอน”

“ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ” หยานเจียว หยานฮัว และคนอื่นๆ ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

“คุณจะไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรหรอกครับ อีกเดี๋ยวก็เข้าใจเอง” ริมฝีปากของซูไป๋โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ขณะที่เขาชี้นิ้วไปที่หญ้าป่าในแอ่งดังกล่าว พร้อมสั่งว่า “ช่วยกันถอนหญ้าตรงนี้ออกให้หมดทีครับ แต่ระวังงูด้วย”

“ตกลงขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนพยักหน้าโดยพร้อมเพรียงกัน

หยานเจียวกับเฮยหยาเดินลงไปในแอ่ง นักรบโทเท็มผู้มากประสบการณ์จะต้องสำรวจกอหญ้าก่อน เพื่อไล่สัตว์ป่าที่อาจหลบซ่อนตัวอยู่ให้ตกใจและวิ่งหนีไป

ซูไป๋ยืนดูอยู่ด้านข้าง เฝ้ามองดูคนทั้งสี่ถอนหญ้าอย่างกระตือรือร้น สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสาวเขาวัวกำลังก้มตัวลง บริเวณก้นของเธอมีกระโปรงหนังสัตว์คลุมปิดเอาไว้ เขาเกิดความรู้สึกอยากจะลูบมันเบาๆ

เขาระงับอารมณ์ของตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว และหันไปสำรวจบริเวณโดยรอบเพื่อกะระยะทางจากแอ่งไปจนถึงขอบทะเลสาบ

[แอ่งนี้อยู่ห่างออกมาแค่ไม่ถึงสิบเมตร ด้วยกำลังของนักรบโทเท็ม การขุดร่องน้ำน่าจะใช้เวลาไม่นานมาก] ซูไป๋เหลือบมองหยานเจียวและคนอื่นๆ ช่างสมกับที่เป็นนักรบโทเท็ม กอหญ้าถูกกำจัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

*กรรร…* เสียงสัตว์ร้ายคำรามดังมาจากในป่าที่อยู่ไกลออกไป

ซูไป๋สะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงคำรามพลางขมวดคิ้ว และพูดเตือนตัวเอง “บ้าเอ๊ย เราจะขุดร่องน้ำเชื่อมกับทะเลสาบโดยตรงไม่ได้”

เสียงคำรามทำให้เขานึกขึ้นได้ว่า หากพวกเขาขุดร่องน้ำ สัตว์ร้ายก็จะว่ายเข้ามายึดแอ่งน้ำแห่งนี้ทันที และพวกมันก็จะทำให้แหล่งน้ำปนเปื้อน

“มลภาวะทางน้ำถือเป็นปัญหาใหญ่ในขณะนี้ มีสัตว์ร้ายกว่าสิบตัวอยู่ในทะเลสาบเล็กๆ นั่น เราไม่อยากให้แหล่งน้ำของเราเต็มไปด้วยพยาธิ” ซูไป๋ใช้กำปั้นเขกหัวตัวเองหนึ่งที เขาบ่นพึมพำเบาๆ ว่า “การจะกรองน้ำที่แหล่งน้ำโดยตรงก็คงไม่สามารถทำได้…”

“ท่านชาแมน พวกเราดึงหญ้าออกหมดแล้วขอรับ” หยานเจียวเรียกเขาเบาๆ

“งั้นเหรอครับ” ซูไป๋ดึงสติกลับมาอีกครั้ง ขณะจ้องมองแอ่งน้ำที่อยู่ในสภาพเปื้อนโคลน หลังจากถอนหญ้าป่าออกไปแล้ว ก็พบว่าแอ่งน้ำนั้นอยู่ต่ำกว่าที่เขาจินตนาการไว้

เขาเดินลงไปที่แอ่งน้ำ ใช้เท้าย่ำลงบนดินโคลน ก่อนจะก้มตัวลงไปขุดโคลนขึ้นมา แล้วออกแรงนวดโคลนในมือของเขา เขาพบว่ามันมีความชื้นสูงมาก

“ใครก็ได้ช่วยมาขุดตรงบริเวณนี้ลงไปจนกว่าจะเจอทรายทีครับ” ซูไป๋กล่าวพลางยิ้มแฉ่ง

ในที่สุดเขาก็คิดวิธีแก้ไขปัญหาเรื่องการกรองน้ำที่แหล่งน้ำได้แล้ว [ก็ดินนี่แหละคือตัวกรองชั้นดีจริงไหม]

“ข้าเองขอรับ” เฮยหยาขานรับในทันที เขางอนิ้วทั้งสิบก่อนจะเริ่มขุดดินขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ซูไป๋จ้องมองเฮยหยาที่กำลัง ‘ขุดดินเหมือนสุนัข’ อย่างพูดไม่ออก มันเป็นภาพที่ดูแปลกตาจนเกินไป ดินกระเด็นขึ้นสูงหลายเมตร จนคนอื่นๆ ต้องถอยหลบออกมา

“ท่านชาแมน เราขุดรูตรงนี้ไปเพื่ออะไรหรือขอรับ” หยานเจียวถามด้วยความสงสัย

“คุณไม่เคยขุดบ่อน้ำมาก่อนเหรอครับ” ซูไป๋ถามด้วยความประหลาดใจ

“บ่อน้ำคืออะไรเจ้าคะ” หยานฮัวถามด้วยเสียงสดใส

“เอ่อ…” ซูไป๋พูดไม่ออก อธิบายอย่างจนปัญญา “มันคือการขุดหลุมจากพื้นดินลงไป เพื่อให้เราสามารถนำน้ำที่อยู่ใต้ดินมาใช้งานได้ครับ”

“การขุดรูจะทำให้มีน้ำใช้งั้นหรือขอรับ/เจ้าคะ” หยานเจียวและหยานฮัวอุทานพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ

“แต่ก็ไม่ใช่ทุกที่ๆ จะขุดลงไปแล้วเจอน้ำนะครับ” ซูไป๋ถอนหายใจ

อย่างเช่นภายในป่า การจะขุดบ่อน้ำถือเป็นเรื่องที่ยากมาก โครงสร้างทางธรณีวิทยาจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับพื้นที่โดยรอบ ซูไป๋จึงสั่งให้เฮยหยาขุดหลุม เพราะมีทะเลสาบอยู่ใกล้ๆ และน้ำสามารถซึมผ่านใต้ดินได้

“แล้วถ้าเราขุดบ่อน้ำในอาณาเขตเผ่า จะเจอน้ำหรือไม่ขอรับ” หยานเจียวถามอย่างมีความหวัง

“ไม่เจอครับ” ซูไป๋ส่ายหน้าดับความหวังในทันที ทำเลที่ตั้งอาณาเขตเผ่านั้นไม่ดีเอาเสียเลย มีต้นไม้ตามธรรมชาติล้อมรอบน้อยมาก นั่นหมายความว่าใต้ดินก็มีน้ำอยู่น้อยเช่นกัน

“…” แววตาแห่งความหวังของหยานเจียว หยานฮัว และนักรบโทเท็มคนอื่นๆ หม่นลงในทันที

“ว่าแต่ คุณรู้จักพืชที่ลำต้นด้านในกลวงบ้างไหมครับ” ซูไป๋ถามอย่างคาดหวัง

เขาไม่แน่ใจว่าในสังคมยุคโบราณแห่งนี้มีไม้ไผ่อยู่หรือไม่ หากไม่มี เขาคงต้องพับแผนการวางระบบขนส่งน้ำกลับไปที่อาณาเขตเผ่าในทันที คงทำได้เพียงให้นักรบโทเท็มคุ้มกันคนในเผ่าเดินทางมาตักน้ำกลับไป ให้มากพอสำหรับการดื่มกินติดต่อกันหลายวันในเที่ยวเดียว

“มีเจ้าค่ะ มีหลายชนิดเลย” หยานฮัวตอบด้วยน้ำเสียงสดใส

“หลายชนิดเลยเหรอครับ” ซูไป๋อดประหลาดใจไม่ได้

“เจ้าค่ะ มีต้นกลวง ต้นตาแดง และหญ้ากลวง” หยานฮัวไล่รายชื่อต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว

“แล้วในบรรดาที่พูดมา มีต้นไหนขึ้นอยู่แถวๆ นี้บ้างไหมครับ” ซูไป๋ถามอย่างร้อนใจ เพราะอยากรู้ว่ามีสิ่งที่คล้ายกับต้นไผ่อยู่บ้างหรือไม่

“เราเห็นแค่ต้นกลวงอยู่แถวนี้นะขอรับ พืชอีกสองชนิดที่เหลือ จะขึ้นเฉพาะแถวๆ ดินแดนบรรพชน” หยานเจียวอธิบายเพิ่มเติม

“มันขึ้นเยอะไหมครับ แล้วลำต้นสูงแค่ไหน สามารถตัดได้ง่ายไหม” ซูไป๋ถามคำถามสามข้อติดต่อกัน

“ก็มีเยอะอยู่นะขอรับ พวกมันสูงประมาณยี่สิบมัดได้” หยานเจียวขมวดคิ้วขณะใช้ความคิด ก่อนจะพูดต่อว่า “เรื่องตัดก็ไม่ยากเลยขอรับ ข้าชกด้วยกำปั้นสองสามทีต้นกลวงก็ล้มแล้วขอรับ”

“ยี่สิบมัด ก็น่าจะสูงประมาณสิบเมตรได้ เยี่ยมเลย” ซูไป๋รู้สึกโล่งอกอย่างมาก

เขาพบพืชที่จะใช้แทนไม้ไผ่ได้อย่างไม่คาดคิดมาก่อน