บทที่ 17 ข้าว่าอย่าดีกว่า

“อาฮัว ท่านชาแมนเป็นอะไรไปเหรอ” อวี่อิงยืนเขย่งเท้าถามกระซิบถามข้างหูหยานฮัวด้วยความกังวลใจ “หรือข้าพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า”

“ข้าว่าไม่น่าใช่นะ” หยานฮัวกล่าวอย่างลังเล

“จริงๆ น่ะเหรอ” อวี่อิงยังไม่มั่นใจ ตั้งแต่เธอตอบไปว่าเธอเขียนหนังสือไม่ได้ สีหน้าของชาแมนก็เปลี่ยนไปและดูเหมือนจะตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

“ทำไมเจ้าไม่ลองถามดูเองล่ะ” หยานฮัวยิ้มและแนะนำด้วยเจตนาที่ไม่ค่อยจะดีนัก

“ข้าว่าอย่าดีกว่า” อวี่อิงผงะถอยหลังและรีบส่ายหน้าทันที

“เจ้ายังขี้กลัวไม่เปลี่ยนเลยนะ” หยานฮัวกล่าวอย่างจนปัญญา

ตัวเธอ ซาหลาน และอวี่อิง เป็นสามเพื่อนซี้ ก่อนหน้านี้ ตอนที่ยังอยู่ในดินแดนบรรพชนของเผ่ามังกรอัคคี ทั้งสามจะนอนในถ้ำเดียวกันเสมอ ทว่า นับตั้งแต่ตอนที่เผ่าอสรพิษดำบุกมาโจมตี ช่วงเวลาดีๆ ก็ทุกทำลายไปจนหมดสิ้น

“ข้า…” อวี่อิงก้มหน้ามองพื้น ยิ่งเขินอายยิ่งกว่าเดิม

เมื่อเห็นสาวหูจิ้งจอกตกที่นั่งลำบาก ซูไป๋จึงพูดขึ้นเพื่อช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “เอาล่ะครับ เขียนหนังสือไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ผมจะสอนพวกคุณเอง”

“หา” หยานฮัวจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีแดงของเธอ ก่อนจะพูดเสียงดังด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านชาแมน ท่านอ่านเขียนได้งั้นหรือเจ้าคะ”

“แน่นอนสิครับ” ซูไป๋ยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวเต็มปาก

“กะแล้วเชียว…” หยานฮัวยิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเองมากขึ้นไปอีก [ท่านชาแมนมาจากเผ่ามหาอำนาจจริงๆ ด้วย เฉพาะเผ่ามหาอำนาจเท่านั้นที่มีระบบการเขียน]

“กะแล้ว คุณพูดถึงเรื่องอะไรเหรอครับ” ซูไป๋ถามด้วยความสงสัย

“อ่า” หยานฮัวถึงกับลนลาน เมื่อนึกถึงคำเตือนของชาแมนชรา ที่ห้ามขุดคุ้ยเรื่องในอดีตของชาแมนคนใหม่มากเกินไป เธอจึงพูดตะกุกตะกักว่า “ปะ เปล่าเจ้าค่ะ ขะ ข้า…”

“ช่างเถอะครับ ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร” ซูไป๋โบกมือ หันกลับไปหาอวี่อิง และถามอย่างอ่อนโยนว่า “คุณอยากเป็นสตรีรับใช้ชาแมนไหมครับ ตอนนี้ผมกำลังต้องการผู้ช่วย”

“เอ๋ ข้าน่ะเหรอเจ้าคะ เป็นสตรีรับใช้ชาแมน” อวี่อิงจ้องมองด้วยดวงตาสีชมพูของเธอ หางจิ้งจอกของเธอตั้งขึ้นด้วยความตื่นเต้น เธอรู้สึกวางตัวไม่ถูก

“ใช่ครับ” ซูไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

อวี่อิงก้มหน้ามองพื้น ใช้สองมือเล็กๆ กำชายชุดหนังสัตว์ของเธอเอาไว้แน่น เธอกล่าวอย่างไม่มั่นใจในตัวเองว่า “แต่ข้าน่ะซุ่มซ่าม แล้วก็มักจะทำผิดพลาดอยู่เสมอ”

“ท่านชาแมน อย่าฟังนางพูดเรื่องไร้สาระเลยเจ้าค่ะ” หยานฮัวก้าวเข้ามายืนอยู่ด้านหลังของสาวหูจิ้งจอก เธอใช้มือทั้งสองข้างลูบไหล่ของอวี่อิง และพูดต่อว่า “นางก็แค่ขี้กลัวไปหน่อย เวลาประหม่า นางจะทำอะไรไม่ค่อยถูก แต่พอเริ่มสนิทกันแล้ว ท่านจะพบว่านางสามารถจัดการงานต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว”

“ข้า…” อวี่อิงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โดนมือของหยานฮัวปิดปากเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“อย่าพูดอะไรไร้สาระ รีบตอบรับข้อเสนอของท่านชาแมนเร็ว” หยานฮัวเกยคางของเธอไว้บนหัวของอวี่อิง และเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า “เจ้าน่ะเคยฝันอยากเป็นสตรีรับใช้ชาแมนไม่ใช่เหรอ โอกาสของเจ้ามาถึงแล้วนะ”

“…” อวี่อิงนิ่งเงียบไปในขณะที่นางรู้สึกสับสนในใจ

“ถ้าคุณไม่เต็มใจ ผมก็ไม่บังคับนะครับ” ซูไป๋พูดพร้อมหัวเราะเบาๆ

“ไม่เจ้าค่ะ นางเต็มใจ” หยานฮัวตะโกนเสียงดังอย่างร้อนใจ รีบดึงมือกลับเพื่อเปิดปากอวี่อิง

“อาฮัว แล้วเจ้าล่ะ” อวี่อิงหันกลับไปเงยหน้ามองหยานฮัว เธอถามอย่างกังวลใจด้วยเสียงเล็กๆ ของเธอ “เจ้าเองก็อยากเป็นสตรีรับใช้ชาแมนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ…”

ความฝันของพวกนางล้วนมีจุดเริ่มต้นที่เหมือนกัน ทั้งสามคนอยากเป็นสตรีรับใช้ชาแมน และเรียนรู้สิ่งต่างๆ จากชาแมน

ว่ากันว่าสตรีรับใช้ชาแมน คือหนึ่งในตำแหน่งที่เป็นความฝันอันสูงสุดของสมาชิกหญิงทุกคนในเผ่า อีกตำแหน่งหนึ่งได้แก่นักรบโทเท็ม

“อวี่อิง เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว” หยานฮัวเอามือปิดปากอวี่อิงไว้อีกครั้ง เสียงใสๆ ของเธอแฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า “ฝันของข้าเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้ข้าอยากเป็นนักรบโทเท็ม”

หลังจากนั้น เธอก็ใช้ริมฝีปากงับหูของอวี่อิงไว้ และกล่าวต่ออย่างอ่อนโยนว่า “ข้าขอฝากเจ้าทำความฝันในส่วนของซาหลานให้เป็นจริงแทนด้วยนะ”

“…” เมื่อได้ยินเช่นนี้ อวี่อิงก็รู้สึกเกร็งไปทั้งตัว ดวงตาสีชมพูของนางเบิกกว้างขึ้น และค่อยๆ เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

นางพยักหน้าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง และกล่าวด้วยเสียงสะอื้น “ข้า ฮึก ฮึก ฮึก…”

“หยานฮัว มือของคุณยังปิดปากเธออยู่” ซูไป๋ช่วยเตือน

“อุ้ย ขอโทษที…” หยานฮัวยกมือออกทันที และรู้สึกเขินเล็กน้อย

“ตกลงคุณอยากเป็นสตรีรับใช้ชาแมนไหมครับ” ซูไป๋ถามอีกครั้งอย่างอ่อนโยน

“ข้าจะทำหน้าที่สตรีรับใช้ชาแมนอย่างสุดความสามารถเจ้าค่ะ” อวี่อิงกำมือเล็กๆ ของเธอไว้แน่น แล้วออกแรงเขย่าด้วยท่าทางที่แสนน่ารัก

“ถ้างั้น ผมจะมอบหมายหน้าที่แรกให้เลยนะครับ” ซูไป๋หลงเสน่ห์สาวหูจิ้งจอกคนนี้ในทันที เขาพยายามห้ามตัวเองไม่ให้หยิกแก้มของสาวหูจิ้งจอกที่ดูนุ่มนิ่มน่าจับ

“เชิญสั่งมาได้เลยเจ้าค่ะ” อวี่อิงตอบด้วยเสียงเล็กๆ อีกครั้ง กลับเข้าสู่บุคลิกขี้กลัวตามเดิม

“งานแรกของคุณคือไปล้างหน้าครับ ตอนนี้คุณดูสกปรกเหมือนแมวจรจัดเลย” มีความขบขันแฝงอยู่ในดวงตาสีดำของซูไป๋ ขณะที่เขาจ้องมองใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นของอวี่อิง โดยเฉพาะรอยฝ่ามือที่หยานฮัวทิ้งเอาไว้ในตอนที่เธอปิดปากนาง

“หา” อวี่อิงนิ่งอึ้งไป

หยานฮัวเองก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน

“งานนี้ไม่ได้ยากเกินไปใช่ไหมครับ” ซูไป๋ถามอย่างไม่เข้าใจในท่าทีของทั้งสองสาว

“ท่านชาแมน น้ำเป็นสิ่งที่ล้ำค่าอย่างมากสำหรับเผ่าเราเจ้าค่ะ” อวี่อิงเม้มริมฝีปาก และรวบรวมความกล้าในการพูดต่อ “ข้าไม่กล้าเอาน้ำมาใช้ล้างหน้าหรอกเจ้าค่ะ มันเป็นการสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ”

“งั้นหรือ” ซูไป๋ยกคิ้วขึ้น เขายังไม่เข้าใจสถานการณ์เกี่ยวกับการใช้น้ำของเผ่า

เขาถามด้วยความอยากรู้ว่า “เผ่าของเราไปเอาน้ำมาจากไหน”

“ด้านบนของป่ามีทะเลสาบเล็กๆ อยู่เจ้าค่ะ แต่ในน้ำมีฝูงสัตว์ร้ายที่ทรงพลังอาศัยอยู่ จึงมีเพียงนักรบโทเท็มเท่านั้นที่สามารถเข้าไปที่นั่นได้” หยานฮัวชี้นิ้วไปทางภูเขาที่อยู่สูงเหนือป่าทางทิศตะวันตก นางอธิบายต่อด้วยเสียงทุ้มลึกว่า “น้ำที่เผ่าเราใช้สอย ล้วนถูกขนกลับมาโดยนักรบโทเท็ม โดยปกติแล้ว จะมีเพียงพอให้เราดับกระหายเท่านั้นเจ้าค่ะ”

“พูดอีกอย่างก็คือ ทั้งเผ่าเนี่ย ไม่ได้อาบน้ำติดต่อกันมาสิบเจ็ดวันแล้วใช่ไหมครับ” สีหน้าของซูไป๋เปลี่ยนไปในทันที หลังจากนั้นเขาก็กวาดตามองทั้งสองสาว และขยับเท้าก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

“หา” ทั้งหยานฮัวและอวี่อิงต่างนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ [เขาให้ความสำคัญกับการอาบน้ำเนี่ยนะ ทำไมไม่สนใจเรื่องการมีน้ำดื่มก่อนล่ะ]

เมื่้อได้เห็นสีหน้าที่แสดงความรังเกียจและการถอยเว้นระยะห่างของซูไป๋ อวี่อิงรู้สึกโกรธจนอยากจะพุ่งเข้าไปกัด

*เชอะ* หยานฮัวแค่นเสียงอย่างเย็นชา แสดงความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน

*อะแฮ่ม…* ซูไป๋กระแอมอย่างเคอะเขิน และรีบพูดต่อว่า “พาผมไปดูทะเลสาบที่ว่านั่นหน่อยครับ ผมอยากประเมินว่าพอจะหาวิธีใหม่ในการขนน้ำกลับมาใช้ได้ไหม”

[น้ำเป็นทรัพยากรที่สำคัญมาก คนเราจะอยู่โดยขาดน้ำไม่ได้ ภารกิจหลักตอนนี้คงต้องเป็นการแก้ไขปัญหาเรื่องการใช้น้ำ อย่างน้อยที่สุดเผ่าควรมีน้ำมากพอที่จะอาบได้]