บทที่ 35 - หน้าเขียวคล้ำดั่งตับหมู

บทที่ 35 - หน้าเขียวคล้ำดั่งตับหมู

สำหรับทหารม้าเหล่านี้ อิงปู้มองปราดเดียวก็จำได้แม่นยำ ล้วนเป็นทหารองครักษ์คนสนิทของเขา โดยผู้นำขบวนคือ "หวังฉี" นายทหารคนสนิทตำแหน่งจงเจวียน

เมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของพวกเขา อิงปู้ก็สังหรณ์ใจว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น จึงควบม้าตรงเข้าไปหาทันที

ส่วนหลิวซินกระพริบตาปริบๆ เผลอชะลความเร็วลงรั้งท้ายโดยไม่รู้ตัว

"ต้าหวาง แย่แล้วขอรับ! เมื่อครู่นี้รองแม่ทัพลวี่หม่าถงถือป้ายคำสั่งฮั่นอ๋อง ตีกลองเรียกรวมพล แล้วขึ้นนั่งบนเก้าอี้แม่ทัพใหญ่ ยึดตราประทับแม่ทัพไป โดยอ้างว่าท่านทรยศไปเข้ากับปาอ๋องอีกแล้ว จึงได้รับคำสั่งจากฮั่นอ๋องให้มาทำหน้าที่แม่ทัพใหญ่แทนท่าน"

"นายทหารที่ฮั่นอ๋องส่งมาแทรกซึมในกองทัพเราหลายสิบนาย ต่างพากันสนับสนุนมัน เถียนเหลียวเสนาธิการซ้าย และอวี๋ไห่ผู้ตรวจการทัพ ต้านทานไม่ได้ จึงแสร้งทำเป็นโอนอ่อนผ่อนตาม แล้วลอบส่งพวกข้าหนีออกมาตามหาท่าน ให้ท่านรีบกลับไปที่ค่ายด่วน"

"ต้าหวาง จะทำอย่างไรดีขอรับ? ท่านกลับไปสวามิภักดิ์ต่อปาอ๋องแล้วจริงๆ หรือ?"

หวังฉีเห็นอิงปู้ก็ดีใจจนออกนอกหน้า ไม่สนเหงื่อไคลที่ไหลย้อยเต็มหน้าจากการควบม้าหนีตาย รีบหายใจหอบแฮกๆ รายงานความเปลี่ยนแปลงในค่ายทหารให้ฟังจนเกือบหมดเปลือกในเวลาอันสั้น

อิงปู้ได้ฟังดังนั้น ไฟโทสะก็ลุกโชนขึ้นท่วมหัว ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปตามที่เซี่ยงชางพูดไว้จริงๆ ฮั่นอ๋องส่งหลิวซินมาปลอบโยนเขาในที่แจ้ง แต่ในที่ลับกลับส่งคนมาช่วงชิงอำนาจทหาร

บิดาอุตส่าห์ยอมเชื่อใจเจ้าสักครั้ง แต่เจ้าก็ยังแก้สันดานอันธพาลไม่หาย ไม่คู่ควรให้เชื่อใจเลยแม้แต่น้อย!

เขาหันขวับไปมองหลิวซินด้วยความโกรธแค้น หมายจะทวงถามคำอธิบาย แต่พอหันไปมอง กลับยิ่งทำให้แทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา

หลิวซินหมอบราบไปกับหลังม้า หวดแส้ใส่ไม่ยั้ง ควบหนีกลับไปทางเดิมอย่างทุลักทุเล

ส่วนทหารม้าคุ้มกันหลายสิบนายที่พามาด้วย ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยังคงยืนนิ่งเป็นไก่ตาแตก ทำอะไรไม่ถูก

ต้องยอมรับว่าพรสวรรค์ในการหนีเอาตัวรอดของตระกูลหลิวช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ไม่เคยพาตัวเองไปอยู่ในจุดเสี่ยง และมักจะไหวตัวทันก่อนพายุใหญ่จะมาถึงเสมอ

หลิวซินหนีไปพลาง ในใจก็ก่นด่าหลิวปังไปพลางว่าไม่ใช่คน ต่อหน้าส่งเขามาปลอบใจอิงปู้ แต่ลับหลังกลับส่งคนมายึดอำนาจทหารของอิงปู้ ไม่เห็นหัวเขาเลยสักนิดว่าอาจจะต้องตาย

ส่วนเรื่องคำสั่งยึดอำนาจทหารจะเป็นฝีมือหลิวปังจริงหรือไม่ ทั้งเขาและอิงปู้ต่างไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย

จากความเข้าใจที่พวกเขามีต่อหลิวปัง ปฏิบัติการหน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้ นอกจากเขาแล้วจะมีใครทำได้อีก?

จะโทษคนอื่นก็ไม่ได้ ต้องโทษประวัติโชกโชนของหลิวปังเองที่สร้างภาพจำไว้แบบนี้

อย่างเช่นก่อนหน้านี้ หลิวปังถูกเซี่ยงหยูตีจนแตกพ่ายยับเยินหลายครั้ง ก็มักจะแอบหนีไปที่ค่ายทหารของหานซิ่น แล้วยึดอำนาจทหารมาเพื่อตั้งหลักใหม่

สาเหตุที่เขายึดอำนาจทหารได้อย่างราบรื่น ก็เพราะเขาวางคนของตัวเองไว้ในกองทัพหานซิ่นมากมาย นายทหารเหล่านั้นย่อมฟังคำสั่งเขา หานซิ่นจึงเป็นเพียงแม่ทัพในนาม

ทำแบบนี้บ่อยเข้า ไม่ว่าหานซิ่น เผิงเยว่ อิงปู้ หรือแม้แต่โจวอิน ต่างก็ระแวดระวังตัวแจ แม้จะขัดขวางไม่ให้เขาส่งคนมาแทรกซึมไม่ได้ แต่ก็พยายามดันคนสนิทของตัวเองขึ้นมาคานอำนาจ

อย่างเถียนเหลียวเสนาธิการซ้าย และอวี๋ไห่ผู้ตรวจการทัพ รวมถึงนายทหารอีกกลุ่มใหญ่ในกองทัพอิงปู้ ก็เป็นคนที่อิงปู้ปั้นมากับมือและจงรักภักดีต่อเขา

การหนีของหลิวซิน ยิ่งเป็นการยืนยันว่าการยึดอำนาจครั้งนี้เป็นฝีมือของหลิวปังแน่นอน

อิงปู้ตะโกนด่าลั่น คว้าคันธนูยาวขึ้นมา ง้างสายจนตึงเปรี๊ยะ "ผึง" เสียงสายธนูสั่นสะเทือน หลิวซินที่หมอบอยู่บนหลังม้าและหนีไปได้ไกลหลายสิบเมตรแล้ว ก็ร่วงตกลงมาทันที

ส่วนทหารม้าหลายสิบนายที่ยังงุนงง ไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว ก็ถูกองครักษ์ร้อยกว่านายของอิงปู้กรูกันเข้าไปล้อมกรอบ แล้วสังหารโหดจนหมดสิ้น ไม่มีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว

ยิงหลิวซินระบายแค้นไปแล้ว แต่อิงปู้ยังไม่หายโกรธ เขาถือทวนยาวพุ่งเข้าไปแทงทหารม้าฮั่นอีกหลายคนจนตายคาที่ ถึงค่อยหยุดมือ

เมื่อทหารม้าฮั่นถูกฆ่าล้างบางจนหมด เขาชูทวนขึ้นฟ้า ตะโกนบอกทหารรอบกาย

"ตามข้ากลับไปฆ่าลวี่หม่าถงและพวกคนทรยศให้สิ้นซาก!"

เซี่ยงชางมองอิงปู้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง อำนาจทหารคือกล่องดวงใจของเขา หลิวปังมาแย่งอำนาจทหาร ก็เท่ากับควักหัวใจเขา เขาจะทนได้อย่างไร?

นายทหารคนสนิทเหล่านี้ล้วนภักดีต่ออิงปู้ หลายคนเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายที่ติดตามเขามาหลายปี ลาภยศสรรเสริญล้วนผูกติดอยู่กับเขา จึงขานรับเสียงดังสนั่น

ทันใดนั้น ม้าตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าอิงปู้ บนหลังม้ามีคนถูกมัดมือมัดเท้า ปากถูกอุด นอนดิ้นกระดึ๊บๆ เหมือนหนอนไหม ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ

อิงปู้เห็นเข้าก็นึกขึ้นได้ สั่งให้ทหารแก้เชือกและคืนอาวุธให้ แล้วควบม้านำหน้ามุ่งสู่ค่ายทหารอย่างรีบร้อน

เซี่ยงชางที่หลุดพ้นพันธนาการ ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก รับอาวุธและคันธนูคืนมา กระตุ้นม้าติดตามไปติดๆ เขาดูออกว่าอิงปู้กำลังโกรธจัดเหมือนภูเขาไฟที่กำลังปะทุ จึงสงบปากสงบคำ ไม่พูดจายั่วยุอีก

ณ ค่ายทหารของอิงปู้ หน้ากระโจมแม่ทัพใหญ่

นายทหารสองกลุ่มยืนประจันหน้ากัน แบ่งฝ่ายชัดเจน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิด รอบนอกยังมีทหารสวมเกราะครบชุดล้อมไว้อีกชั้น

บรรยากาศหนักอึ้งและเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน เหมือนแค่สะเก็ดไฟเพียงนิดเดียวก็พร้อมจะจุดระเบิด

"เถียนเหลียว อวี๋ไห่ ข้าขอถามพวกเจ้า พวกเจ้ายังเป็นทหารฮั่นหรือไม่ ยังฟังคำสั่งฮั่นอ๋องอยู่หรือไม่? บัดนี้ข้าได้รับคำสั่งจากฮั่นอ๋อง ให้มารักษาการตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ พวกเจ้าไม่เพียงขัดขืนไม่รับคำสั่ง ยังบังอาจนำทหารมาล้อม คิดจะกบฏหรืออย่างไร?"

ลวี่หม่าถงยืนอยู่ตรงกลาง ใบหน้าเรียวยาวฉายแววโกรธเกรี้ยว มือหนึ่งถือตราแม่ทัพ อีกมือถือป้ายคำสั่งทองคำ จ้องหน้าข่มขู่นายทหารฝ่ายตรงข้าม

ด้านหลังเขามีหลี่อู๋แม่ทัพหน้า หวังเมิ่งแม่ทัพหลัง หยางสี่แม่ทัพกองกลาง และนายทหารระดับสูงอีกสิบกว่านาย ยืนเรียงหน้ากระดานปกป้องเขาไว้ พร้อมจ้องมองฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาดุดัน

ฝ่ายตรงข้ามส่วนใหญ่เป็นนายทหารระดับกลาง เช่น รองแม่ทัพ นายกองทหารม้า ผู้คุมกฎ แม้ตำแหน่งจะด้อยกว่าลวี่หม่าถงและพวก แต่ชนะที่จำนวนซึ่งมีมากกว่าสามสิบคน ภายใต้การนำของเถียนเหลียวและอวี๋ไห่ พวกเขายืนหยัดเผชิญหน้ากับกลุ่มนายทหารระดับสูงโดยไม่เกรงกลัว

"ขอท่านรองแม่ทัพโปรดใจเย็น ทุกคนต่างรู้ดีว่าท่านแม่ทัพใหญ่ของเราจงรักภักดีต่อฮั่นอ๋องมาโดยตลอด เพิ่งจะออกไปหารือราชการทหารกับกองทัพโจวอินได้ไม่นาน ท่านก็มาชิงอำนาจทหาร — แม้ท่านจะมีป้ายคำสั่งฮั่นอ๋อง แต่จะรู้ได้อย่างไรว่าฮั่นอ๋องไม่ได้ถูกคนเป่าหูจนหูเบา?"

เผชิญหน้ากับคำถามของลวี่หม่าถง เถียนเหลียวเสนาธิการซ้ายปั้นหน้ายิ้มจอมปลอม แต่น้ำเสียงกลับเย็นยะเยือก

"ถูกต้อง! จะให้พวกเราทำตามคำสั่งผิดๆ เพียงเพราะฮั่นอ๋องถูกหลอก แล้วยอมให้พวกท่านจัดการท่านแม่ทัพใหญ่ตามใจชอบได้อย่างไร? ทำไมไม่รอให้ท่านแม่ทัพใหญ่กลับมา แล้วพูดคุยกันให้รู้เรื่องต่อหน้า? หากพวกท่านจัดการผิดพลาด ท่านแม่ทัพใหญ่เสียหายเป็นเรื่องเล็ก แต่หากเสียงานใหญ่ของฮั่นอ๋องขึ้นมา ลวี่หม่าถง ท่านรับผิดชอบไหวหรือ?"

อวี๋ไห่ผู้ตรวจการทัพก็ตะโกนสนับสนุนทันที สวนกลับด้วยข้อหาฉกาจฉกรรจ์ก่อนเลย

ทั้งสองคนไม่มีความเคารพแม้แต่น้อย ยังคงเรียกชื่อตำแหน่งเดิมของลวี่หม่าถง แสดงชัดเจนว่าไม่ยอมรับแม่ทัพใหญ่คนใหม่ผู้นี้

เมื่อทั้งสองคนเปิดฉากตอบโต้ นายทหารด้านหลังก็เริ่มส่งเสียงเอะอะ โห่ร้องสนับสนุน ดันตัวเข้ามาข้างหน้า ตะโกนก้อง

"พูดได้ดี! — พี่น้องทั้งหลาย ท่านแม่ทัพใหญ่ถูกใส่ร้าย จะถูกฮั่นอ๋องยึดอำนาจทหาร พวกเราจะยอมได้รึ?"

"ไม่มีทางยอม!"

"ใครกล้ายึดอำนาจทหารของท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าจะฟันมันให้ยับ!"

...

ลวี่หม่าถงและกลุ่มนายทหารระดับสูง สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด เขียวคล้ำราวกับตับหมูเน่าก็ไม่ปาน

[จบแล้ว]