บทที่ 34 - ชิวโปก็คือผักปวยเล้งในฤดูใบไม้ร่วง

บทที่ 34 - ชิวโปก็คือผักปวยเล้งในฤดูใบไม้ร่วง

"พวกเขาบอกว่าพวกเขา..."

โอวหยางมี่เตรียมจะพูดต่อ

เถียนอวี่ทนไม่ไหว รีบขัดจังหวะ

"ยังจะพูดอีกเหรอ? ไม่ต้องพูดแล้วครับ ไม่ต้องพูดแล้ว พอเถอะ"

โอวหยางมี่จำต้องหุบปาก

"ไม่พูดก็ไม่พูด"

ผู้ชมในไลฟ์สดขำกันกลิ้ง

"ฮ่าฮ่าฮ่า เถียนอวี่โดนเล่นจนน่วม"

"666 ถ้าโอวหยางมี่ยังพูดต่อ อีกฝ่ายคงสติแตกแน่"

"ขำตาย การเสียดสีอย่างจริงใจจากคนซื่อ"

เถียนอวี่เรียบเรียงคำพูดใหม่

"เรากลับมาพูดเรื่องคุณลุงคุณป้ากันดีกว่านะครับ"

"คราวนี้ ผมจะถามเจาะลึกหน่อยนะครับ"

ทั้งสองพยักหน้า รับคำ

เถียนอวี่นึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า

"พวกคุณแต่งงานกันปีไหนครับ?"

เย่เซวียนเหลือบมองโอวหยางมี่

"เรามีนัดกันปี 58"

โอวหยางมี่รับลูกต่อ

"คงเป็นช่วงฤดูหนาว"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

เถียนอวี่ยิ้มอย่างอ่อนใจ

"อุตส่าห์เลิกท่องกลอน หันมาร้องเพลงแทนซะงั้น"

เขาหันไปถามทั้งสองคน

"ตอนจีบกันใครจีบใครครับ?"

เย่เซวียนยิ้มอย่างมีเลศนัย ส่วนโอวหยางมี่หันหน้าหนีพูดอย่างเขินอาย

"ว้าย เรื่องนี้อย่าพูดเลยน่า"

เถียนอวี่รับมุก

"ถือเป็นเรื่องส่วนตัวเหรอครับ?"

เย่เซวียนยิ้มกริ่ม

"จริงๆ แล้วเสี่ยวเถียน คุณน่าจะมีตาดูนะ"

เย่เซวียนนั่งไขว่ห้าง พูดอย่างภูมิใจ

"ตอนนั้น... ถ้าใช้คำสมัยนี้ก็ต้องบอกว่า: พ่อหนุ่มหล่อระเบิดระเบ้อเลยล่ะ"

จากนั้นก็ชี้ตัวเอง พูดว่า

"เธอจีบฉัน"

"ฮ่าฮ่าฮ่า เย่เซวียนยิ้มได้น่าหมั่นไส้มาก"

"ขำตายชัก"

ผู้ชมหัวเราะลั่น

โอวหยางมี่ขมวดคิ้วเถียงกลับอย่างเหลืออด

"ทำไมตาแก่ไม่พูดความจริงฮะ?"

"ตาแก่ให้ทุกคนดูหน้าแก่ๆ ของตัวเองสิ หน้ายังกับช้อนรองเท้า ฉันจะไปวิ่งไล่ตามจีบตาแก่ทำไมฮะ?"

ผู้ชมในไลฟ์สดหลุดขำ

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

ของขวัญหลากหลายรูปแบบเด้งขึ้นมาในโซนเอฟเฟกต์

เย่เซวียนไม่ยอมแพ้

"นี่เรียกว่าหน้าช้อนรองเท้าเหรอ?"

"นี่เขาเรียกหน้าทรงเซี่ยงจี้ขนานแท้ต่างหาก!"

เถียนอวี่พูดอย่างเอือมระอา

"หนักกว่าช้อนรองเท้าอีกครับ"

ผู้ชมในไลฟ์สดขำจนท้องคัดท้องแข็ง

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"หน้าเซี่ยงจี้ ฟังดูแย่กว่าเดิมอีก"

"เราหาคำเปรียบเทียบที่มันดูดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า"

โอวหยางมี่ยื่นมือออกมา พลางพิงพนักเก้าอี้พูดว่า

"ตอนฉันสาวๆ นะ ไม่ได้โม้เลยนะ"

"คิ้วโก่งดั่งคันศร ปากนิดจมูกหน่อย ใครเห็นก็อยากมอง"

"อู๋เหล่าเอ้อข้างบ้านฉันน่ะ แค่มองฉันแวบเดียว ตัวสั่นพั่บๆ เลยเชียวล่ะ"

เย่เซวียนฉีกยิ้มกว้าง พูดอย่างอารมณ์ดี

"อู๋เหล่าเอ้อมันเป็นเส้นเลือดในสมองอุดตัน มองใครมันก็สั่นทั้งนั้นแหละ"

ผู้ชมในไลฟ์สดหัวเราะก๊าก

การกดส่งของขวัญในห้องไลฟ์สดไม่หยุด

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า อู๋เหล่าเอ้อ"

"อู๋เหล่าเอ้อ: ฉันไปทำอะไรให้พวกแก"

"อู๋เหล่าเอ้อก็คือตัวฉันเอง"

"ขำตายแล้ว"

เถียนอวี่รีบพูด

"คุณลุงพูดแบบนั้นไม่ถูกนะครับ"

"จริงๆ คุณป้าตอนนี้ก็ยังดูสวยสง่าอยู่เลย"

โอวหยางมี่โบกมือปฏิเสธ

"เดี๋ยวนี้ไม่ไหวแล้ว"

"เดี๋ยวนี้ผมก็ขาวโพลน ตีนกาก็เพิ่มขึ้น"

"ฟันหน้าขาวๆ สองซี่ ปีที่แล้วก็ปลดประจำการอย่างสมเกียรติไปแล้ว"

เย่เซวียนหัวเราะพรืดอยู่ข้างๆ

ผู้ชมยิ่งขำหนักเข้าไปอีก

"พูดยังงี้ก็ได้เหรอ? ปลดประจำการอย่างสมเกียรติ ฮ่าฮ่าฮ่า"

"ตลก ตลกเกินไปแล้ว"

"พูดจาคมคายจริงๆ"

กรรมการทั้งหลายก็อดขำไม่ได้

"น่าสนใจแฮะ วิธีคิดแบบนี้"

เสิ่นเถิงเอ่ยชม

เถียนอวี่พูด

"ปลดประจำการก็ยังเอามาใช้ได้นะเนี่ย"

จากนั้นเขาก็พูดกับทั้งสองคน

"เอ่อ คุณลุงคุณป้าครับ"

แล้วเขาก็เปลี่ยนใจ ลุกขึ้นยืน

"ผมถามทีละคนดีกว่า ผมถามคุณป้าก่อนนะครับ"

โอวหยางมี่มองเขาแล้วขานรับ

เถียนอวี่เดินไปข้างเธอ ยื่นไมค์ให้ถามว่า

"คุณป้าครับ ตอนนั้นคุณลุงเขาจีบคุณป้ายังไงครับ?"

โอวหยางมี่มองเย่เซวียน คอแห้งผากเล็กน้อย

"เขาก็เข้ามาตีสนิทกับฉัน ว่างๆ ก็มาชวนคุย ไม่ช่วยตัดหญ้า ก็มาอ่านกลอนให้ฟัง"

พูดจบก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ เอามือป้องปากกระซิบกับเถียนอวี่ราวกับกลัวใครได้ยิน

"แถมยังชอบหาโอกาสส่ง 'ชิวโป' ให้ฉันด้วยนะ"

เย่เซวียนสวนกลับทันควัน

"ยายแกอย่ามามั่ว ฉันจำได้ว่าฉันเคยส่งปากกา ส่งโต๊ะ แล้วก็ส่งกระทะก้นดำให้บ้านเธอใบหนึ่ง ฉันไปส่งชิวโปให้เธอตอนไหน?"

พูดจบเขาก็มองเถียนอวี่ด้วยความสงสัย

"ชิวโปคือตัวอะไร?"

เถียนอวี่รีบอธิบาย

"ชิวโปคือสิ่งที่วัยรุ่น..."

โอวหยางมี่ชิงพูดตัดหน้า

"ชิวโปคืออะไรตาแก่ก็ไม่รู้เหรอ? ทำไมไม่มีการศึกษาแบบนี้นะ"

"แล้วมันคืออะไรล่ะ?"

เย่เซวียนงง

"ชิวโป ก็คือผักปวยเล้งในฤดูใบไม้ร่วงไงเล่า"

โอวหยางมี่บอกเขา

ผู้ชมในไลฟ์สดระเบิดเสียงฮาครืน

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ขำตายชัก!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า——"

"อะไรวะนั่น! ผักปวยเล้งในฤดูใบไม้ร่วง!"

เถียนอวี่หัวเราะอย่างขบขัน

"ผมเพิ่งเคยได้ยินวันนี้แหละครับว่าชิวโปแปลว่าอย่างนี้"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ผู้ชมขำกลิ้งอีกรอบ ทุ่มของขวัญเข้าห้องไลฟ์สดกันรัวๆ

กรรมการทั้งสามต้องเอามือปิดปากกลั้นขำ แม้แต่เสี่ยวซ้ายังต้องพยายามกลั้นยิ้ม

เถียนอวี่เดินไปหาเย่เซวียน พูดกับเย่เซวียนว่า

"คุณลุงครับ ส่งแค่ผักปวยเล้งไม่ได้นะครับ"

"เวลาคนเขาจีบกันมันต้องมีของแทนใจที่ดูดีหน่อย คุณลุงลองนึกดูซิว่ามีอะไรบ้างไหม?"

เย่เซวียนหัวเราะ "หึหึ"

"พูดถึงเรื่องนี้มันมีประวัติศาสตร์ ให้ยายแกเล่าเถอะ"

เย่เซวียนชี้ไปที่โอวหยางมี่

โอวหยางมี่ก็ยินดีรับช่วงต่อ

"ฉันเล่าเอง"

"ตอนที่เรารักกันใหม่ๆ น่ะ ฉันก็อยากจะให้เสื้อไหมพรมเขาสักตัว"

"ตอนนั้นจนไม่มีเงินซื้อ พอดีฉันต้องไปเลี้ยงแกะให้ฝ่ายผลิต ฉันเห็นแกะมันผลัดขน ฉันก็เลยถอนขนแกะ"

"กลับบ้านตอนเย็น ก็เอามาปั่นเป็นไหมพรม กลางวันก็ถักเสื้อไปด้วย เลี้ยงแกะไปด้วย แล้วก็ถอนขนแกะไปด้วย"

"ผลคือถักจะเสร็จอยู่แล้ว ขาดแค่แขนเสื้อสองข้าง ทางฝ่ายผลิตมาเจอเข้าซะก่อน"

"ไม่ใช่แค่ยึดเสื้อไหมพรมไปนะ ยังจัดงานวิจารณ์ประณามฉันอีกแน่ะ"

โอวหยางมี่สะกิดแขนเย่เซวียน

"ตอนนั้นมันมีข้อหาชื่อว่าอะไรนะ...?"

เถียนอวี่นึกดู แล้วต่อให้

"เอ่อ—— ขุดกำแพงสังคมนิยม!"

"ใช่!"

เย่เซวียนรับคำ

โอวหยางมี่รีบพูดต่อ

"ใช่ เขาตั้งข้อหาฉันว่า ถอนขนแกะสังคมนิยม!"

ผู้ชมในไลฟ์สดพากันหัวเราะ

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า——"

"ขำจะตายแล้ว—— สำนวนถอนขนแกะได้รับคำนิยามใหม่แล้ว!"

"ขำไม่ไหว ข้อหาถอนขนแกะสังคมนิยม!"

"6666666"

เถียนอวี่พูด

"โทษหนักนะนั่น"

เย่เซวียนทำหน้ามุ่ย

"ยายแกน่ะซื่อบื้อ ตอนนั้นปล่อยแกะตั้ง 50 ตัว ยายแกดันไปถอนขนอยู่ตัวเดียว"

"ถอนซะแกะตัวนั้นโล้นเหมือนเก๋อโยว ใครมันจะดูไม่ออกล่ะ"

ผู้ชมในไลฟ์สดขำพรืด

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"เก๋อโยว: เกี่ยวไรกะตู"

"เก๋อโยว: ขอบใจนะ!"

"เก๋อโยวเดินด่ากราดออกจากห้องไลฟ์สด ฮ่าฮ่าฮ่า"

"เด็ดจริง เก๋อโยวโดนพาดพิงเฉย"

"ขำตายชัก! ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เถียนอวี่ยังอดอมยิ้มไม่ได้

"ผมฟังออกแล้ว สรุปว่าของแทนใจชิ้นนี้ก็คือให้ไม่สำเร็จ"

(จบแล้ว)