บทที่ 33 - ก็แค่หน้าตาขี้เหร่ไปหน่อย!

บทที่ 33 - ก็แค่หน้าตาขี้เหร่ไปหน่อย!

"คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเย่เซวียนจะมีพรสวรรค์ขนาดนี้"

"มุกนี้ระดับสูงเลยนะ!"

"โอ๊ย เย่เซวียนเก่งเกินไปแล้ว!"

ผู้ชมในไลฟ์สดต่างพากันชื่นชม

"ฉันสงสัยว่าหลังจากเรื่องในเวยป๋อคราวนั้น เย่เซวียนต้องกลับไปทำการบ้านมาแน่ๆ"

"กดดันนะเนี่ย คลิปรายการนี้ต้องไปถึงหูทีมงานกาล่าตรุษจีนแน่ๆ รอดูรีแอคชันพวกเขาเลย"

ผู้ชมในไลฟ์สดต่างกระตือรือร้นช่วยกันดันแฮชแท็กในเวยป๋อ

ตอนนี้ยอดคนดูในห้องพุ่งแตะ 1 ล้านคนแล้ว ประมาณครึ่งหนึ่งแห่กันไปที่เวยป๋อพร้อมแฮชแท็กใหม่

#ผลงานใหม่เย่เซวียน

#กดดันทีมงานกาล่าตรุษจีน

#เย่เซวียนศึกชิงจ้าวตลก

สามแฮชแท็กพุ่งทะยานขึ้นฟ้า

ใต้แฮชแท็กมีคนเข้ามาถกเถียงกันมากมาย

"เย่เซวียนคนนี้คือใครกันแน่? ฉันเห็นชื่อเขาบ่อยมาก"

"คนดีของพี่ จนป่านนี้เธอยังไม่รู้อีกเหรอ? นี่คือผู้เข้าแข่งขันตัวท็อปของรายการศึกชิงจ้าวตลกนะ เดี๋ยวแปะลิงก์ให้ ไปดูผลงานเขาซะ"

"นี่กะจะคุยกับทีมงานกาล่าตรุษจีนผ่านผลงานเลยสินะ"

"เขาคงอยากพิสูจน์ฝีมือให้ทีมงานเห็นแหละ"

"มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่รู้สึกว่า การที่เย่เซวียนแต่งเรื่องตามโจทย์กรรมการได้ แถมยังเอาเหตุการณ์จริงมาผูกเรื่องได้ด้วย เป็นเรื่องที่เทพมาก?"

"ฉันก็คิดเหมือนกัน"

"+1"

"+2"

"+10086"

ผู้คนนับไม่ถ้วนเข้ามาร่วมวงสนทนา

ความนิยมพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไม่ใช่แค่มีการแท็กหาทีมงานกาล่าตรุษจีน

ยังมีคนตามกระแสเข้ามาดูรายการศึกชิงจ้าวตลกอีกเพียบ

"ตามชื่อเสียงมา ขอมาดูหน่อยซิว่าแสดงเป็นยังไง"

ผู้ชมอีกนับแสนคนหลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์สด

เข้ามาจังหวะที่เย่เซวียนล้มคะมำพอดี

เขาอ่านบทกลอนจบเตรียมจะนั่งลง แต่ลืมไปว่าตัวเองเดินหน้าออกมาไกลหน่อย

ผลคือก้นจูบพื้น หงายหลังตึง

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"ขำไม่ไหวแล้ว สีหน้านั่น!"

เถียนอวี่และโอวหยางมี่รีบเข้าไปประคองเขาขึ้นมา

"เจ็บตรงไหนไหมครับ? โอ๊ะ รีบลุกเร็ว"

เถียนอวี่ตรวจดูอาการเขา

"ฉันลืมไปว่าก้าวออกมาสองก้าว"

เย่เซวียนคลำเอว พูดแก้เขิน

โอวหยางมี่พูดกับเย่เซวียนว่า

"ไม่เป็นไรหรอก พูดได้ดีมาก"

แล้วเธอก็ชูสองนิ้วเป็นตัว V ให้เขา

เย่เซวียนก็ชูสองนิ้วตอบกลับโดยสัญชาตญาณ

"สำเร็จ"

"ไม่ขายหน้า?"

"ไม่"

ทั้งสองกระซิบกระซาบกัน

ผู้ชมเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้

"ฮ่าฮ่าฮ่า สองคนนี้ตลกชะมัด"

"คุณลุงคุณป้าครับ รายการทอล์กโชว์เนี่ย จริงๆ ก็คือการพูดคุย จริงๆ ก็คือการนั่งเม้าท์มอยกันนั่นแหละครับ"

เขาเรียบเรียงคำพูด คิดหาคำที่อีกฝ่ายจะเข้าใจง่ายๆ

"เหมือนพวกคุณนั่งคุยกันบนเตียงเตาที่บ้านทางอีสานนั่นแหละครับ"

"เพราะงั้นอยู่บ้านเป็นยังไง อยู่ที่นี่ก็ทำตัวแบบนั้น ไม่ต้องตื่นเต้นนะครับ ตกลงไหม?"

เถียนอวี่ยิ้มปลอบใจ

สองคนนี้ตื่นเต้นเกินเหตุ แถมยังเริ่มออกทะเลไปไกลจากหัวข้อที่เขาอยากจะคุย

ด้วยความเป็นมืออาชีพของพิธีกร เขาต้องคอยตบๆ ให้เข้าประเด็นตลอดเวลา

เย่เซวียนฟังแล้วก็ยิ้ม

"งั้นก็เรื่องผ่อนคลายสินะ"

พูดจบเขากับโอวหยางมี่ก็ยิ้ม แล้วยกขาขึ้นมาขัดสมาธิบนเก้าอี้ เย่เซวียนถึงกับถอดรองเท้าเลยด้วยซ้ำ

"บอกเร็วกว่านี้ก็เข้าใจไปนานแล้ว"

ทั้งสองนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ห้องส่งเหมือนนั่งอยู่บนเตียงเตาที่บ้าน พูดไปเย่เซวียนก็ถอดรองเท้าเสร็จสรรพ

เถียนอวี่มองทั้งคู่ตาค้าง

ผู้ชมในไลฟ์สดระเบิดเสียงหัวเราะ

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า——"

"ขำจะตายแล้ว——"

"นี่คืออยู่บ้านสินะ?"

"สมจริงมาก ไม่เหมือนการแสดงเลย"

"ผ่อนคลาย = กลิ่นมาเต็ม"

"บอกเร็วกว่านี้ก็เข้าใจไปนานแล้ว ก็ถอดรองเท้าไปนานแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กรรมการทั้งสามก็หัวเราะลั่น

โอวหยางมี่ขมวดคิ้วมองเย่เซวียน

"ตาแก่ ใส่รองเท้าเดี๋ยวนี้"

เย่เซวียนมองเธออย่างไม่เข้าใจ

"เขาให้ผ่อนคลายนี่นา"

โอวหยางมี่บ่นอุบ

"เขาให้ผ่อนคลายจิตใจ แกไปผ่อนคลายเท้าทำไม?"

"เหม็นจะตายชัก ตีนเหม็นเนี่ย"

ผู้ชมขำก๊ากอีกรอบ

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ขำตายชัก ตีนเหม็น!"

เย่เซวียนหันไปมองเถียนอวี่ที่กำลังตะลึงด้วยความสงสัย

"ถอดรองเท้าไม่ได้เหรอ?"

เถียนอวี่ทำหน้ากระอักกระอ่วน ไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่ก้มหน้าอึกอัก

"เสียมารยาทน่ะ"

โอวหยางมี่พูดไปก็ช่วยเขาใส่รองเท้าไป

เถียนอวี่รีบเปลี่ยนเรื่อง

"เอ่อ คุณลุงคุณป้าครับ ผมขอถามหน่อยว่า พวกคุณ... ไม่เคยดูรายการเราใช่ไหมครับ?"

"ดูสิ!"

เย่เซวียนตอบ

เคยดูแล้วทำไมยังทำแบบนี้อีกล่ะ?

เถียนอวี่แอบบ่นในใจ

แต่เขาแสดงออกมาไม่ได้

"พ่อหนุ่มไม่ใช่แซ่เถียนเหรอ? รายการพูดความจริงนั่นน่ะ"

โอวหยางมี่ก็พูดเสริม

"พ่อหนุ่มไม่ใช่ชื่อเถียนอวี่เหรอ?"

"ใช่ครับ"

เถียนอวี่พยักหน้า เลียริมฝีปาก คิ้วยังขมวดมุ่น

โอวหยางมี่ยิ้มให้เขา

"คนหมู่บ้านฉันชอบพ่อหนุ่มมากเลยนะ ชมกันใหญ่เลย บอกว่าพ่อหนุ่มจัดรายการได้ดีมาก"

"จริงเหรอครับ? พูดอย่างนั้นเลยเหรอ?"

เถียนอวี่เริ่มดีใจขึ้นมาบ้าง

โอวหยางมี่พูดต่อ

"ก็แค่หน้าตาขี้เหร่ไปหน่อย!"

เย่เซวียนที่กำลังยิ้มหน้าระรื่นหันขวับไปมองเธอด้วยความตกใจ

เถียนอวี่หันหน้าหนีอย่างหมดคำจะพูด

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ขำไม่ไหวแล้ว!"

"ช่วยด้วย ศิลปะการสนทนานี่มันขั้นเทพ"

"หักมุมเฉย!"

"《ชมกันใหญ่เลย》"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ปวดท้องไปหมดแล้ว"

คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงฮา

ถ้าได้ยินเสียงจริงๆ

เสียงหัวเราะคงถล่มห้องไลฟ์สดพังไปแล้ว

เอฟเฟกต์ปรบมือและคำว่า 666 ปลิวว่อน ระเบิดตู้มต้ามในโซนของขวัญ

เย่เซวียนขมวดคิ้วมองเธอ

"ยายทำไมพูดแบบนี้?"

โอวหยางมี่ทำหน้าใสซื่อ

"ก็พูดความจริงไง"

"พูดความจริงซี้ซั้วทำไม?"

เย่เซวียนดุ

"ฮ่าฮ่าฮ่า ใครเข้าใจจุดขำบ้าๆ ของฉันบ้าง"

"พูดความจริงซี้ซั้วทำไม ก็แปลว่าเถียนอวี่ขี้เหร่จริงๆ น่ะสิ ไม่พูดซะยังดีกว่า ฮ่าฮ่าฮ่า"

เย่เซวียนรีบขอโทษเถียนอวี่

"ขอโทษด้วยนะ ฮ่าฮ่าฮ่า ยายแกไม่ได้หมายความอย่างนั้น"

"ยายแกหมายความว่า คนเขาชอบรายการที่พ่อหนุ่มจัดกันทั้งนั้น โอ๊ย คนทั้งหมู่บ้านชอบดูที่สุดเลย!"

"เขาบอกว่าพ่อหนุ่มจัดรายการมีเอกลักษณ์! บอกว่าเวลายิ้มเหมือนร้องไห้เลย"

เถียนอวี่ที่เพิ่งจะเริ่มยิ้มออก หน้าเหี่ยวลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

เขาเม้มปากเป็นเส้นตรง มองความว่างเปล่าอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ขำตายแล้ว!"

"ศิลปะแห่งการชมคน!"

"ช่วยด้วย! ปากคอเราะร้ายมาก"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า——"

ผู้ชมในไลฟ์สดระเบิดเสียงหัวเราะอย่างรุนแรง

"ไม่ใช่"

เย่เซวียนได้สติ รีบแก้ต่าง

"เขาบอกว่าเวลาร้องไห้เหมือนยิ้มต่างหาก!"

เถียนอวี่เงยหน้ามองเพดานอย่างปลงตก

"หมู่บ้านคุณลุงเขาชมคนกันแบบนี้เหรอครับเนี่ย?"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ช่วยด้วย! ตลกเกินไปแล้ว!"

"เถียนอวี่ไว้อาลัยให้หน้าตาตัวเองอยู่"

"ดูสิเขาดีใจจนยิ้มแก้มปริเลย"

"เด็ด! เด็ดขาดจริงๆ!"

"ขำจนจะตายแล้วจริงๆ!"

ผู้ชมในไลฟ์สดหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง

พวกเขารัวนิ้วกดส่งของขวัญ พิมพ์คอมเมนต์แสดงความเห็นกันอย่างสนุกสนานทั้งในเว็บและในห้องไลฟ์

กรรมการทั้งสามยิ้มพลางส่ายหน้า

"ตลกจริงๆ ตลกมาก"

ประเด็นสำคัญคือ มุกตลกที่เย่เซวียนออกแบบ ล้วนเป็นบทสนทนาบ้านๆ ทั่วไป

ฟังดูเหมือนคนแก่คุยกันที่บ้าน แต่ดันตลกซะงั้น

(จบแล้ว)