บทที่ 12 - ทีมเย่เซวียนผ่านเข้ารอบสำเร็จ

บทที่ 12 - ทีมเย่เซวียนผ่านเข้ารอบสำเร็จ

"เอาล่ะครับ ตอนนี้เราจะทำการสุ่มคณะกรรมการให้คะแนน 500 ท่านจากหลังบ้าน โปรดสังเกตข้อความที่ส่งไปทางหลังบ้านของท่าน ทันทีที่ได้รับข้อความ ขอให้ล็อกอินเข้าเว็บไซต์ทางการ และให้คะแนนผลงานทั้ง 100 ชิ้น สำหรับคะแนนต่ำเราไม่บังคับให้คอมเมนต์ แต่ถ้าให้คะแนนเต็ม จำเป็นต้องเขียนวิจารณ์ไม่ต่ำกว่า 100 ตัวอักษรนะครับ"

เสี่ยวซ้ากล่าวกับผู้ชม

กฎนี้มีไว้เพื่อป้องกันการปั่นคะแนนเต็มแบบไม่ลืมหูลืมตา

เพราะมีถึง 100 ผลงาน ถ้าไม่ได้ชอบจริงๆ คงไม่มีใครยอมลำบากมานั่งพิมพ์คอมเมนต์เพื่อผลงานนั้นหรอก

ทันทีที่เสี่ยวซ้าพูดจบ

ทีมงานผู้กำกับก็เปิดสัญญาณภาพจากห้องต่างๆ อีกครั้ง ให้ผู้ชมได้เห็นสภาพการณ์ของผู้เข้าแข่งขันในแต่ละห้อง

ผู้เข้าแข่งขันในห้องต่างก็ได้ยินกติกาการเข้ารอบเช่นกัน ผู้ชมจึงได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดของแต่ละคน

หลังจากหน้าจอในห้องเชื่อมต่อกับเวทีหลักอีกครั้ง พวกเขาก็สามารถมองเห็นคะแนนดาวของห้องตัวเองบนเวทีหลักได้

"86, 80, 56, 78, 12? มีคนได้ 0 ด้วยเหรอ!"

"คะแนนพวกเราได้ 89 แน่ะ! ขาดอีกนิดเดียวก็แตะ 90 แล้ว!"

"เยี่ยมไปเลย 93! ฮ่าๆๆ ไม่เสียแรงที่พวกเราจัดฉากกันตั้งนาน!"

"ทำไมพวกเราได้ 0 ล่ะเนี่ย?!!"

"คุณพระ 15 คะแนน! แบบนี้ตกรอบชัวร์!"

"60 คะแนน... เหมือนจะยังมีลุ้นอยู่นิดหน่อย แต่เป็นตัวเลขที่อันตรายชะมัด"

ผู้เข้าแข่งขันแต่ละห้องต่างจดจ้องคะแนนของห้องตัวเองเป็นอันดับแรก ตาไม่กะพริบมองไปที่หน้าจอใหญ่ มือไม้บีบเข้าหากันแน่นด้วยความลุ้นระทึก

เมื่อผลออกมา มีทั้งคนดีใจและคนเสียใจ

ห้องที่ได้คะแนนสูงกอดคอกันกระโดดโลดเต้น ส่วนห้องที่ได้คะแนนต่ำ โดยเฉพาะห้องที่ได้ 0 คะแนนนั้นบรรยากาศหดหู่มืดมน บางคนถึงกับปล่อยโฮออกมาตรงนั้น

รายการยังคงถ่ายทอดสดอยู่ ผู้ชมทุกคนจึงเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา

สำหรับคะแนนเหล่านี้ ผู้ชมที่ไม่ได้ดูครบ 100 ห้องต่างพากันงุนงง

ยังมีห้องที่ได้ 0 คะแนนอีกเหรอ? ต่อให้แย่แค่ไหนก็ไม่น่าถึงกับศูนย์เปล่า?

มีคนมาไขข้อข้องใจในคอมเมนต์

"ในฐานะคนที่ดูห้อง 0 คะแนนมาแล้ว บอกได้คำเดียวว่า เดี๋ยวพวกนายไปดูย้อนหลัง ก็จะรู้เองว่าการเสียเวลา 30 นาทีทิ้งเปล่ามันเป็นยังไง"

"เนื้อเรื่องออกทะเลกู่ไม่กลับ สอนคนดูแบบงงๆ แถมยังมีฉากดูถูกคนอีก การจัดฉากก็ห่วยแตก เนื้อเรื่องเข้าใจยาก กลางทางยังมีคนลืมบทด้วย พวกเขาเขียนบทไม่จบด้วยซ้ำ! เล่นไปด้นสดไป พูดหน้าไม่รับหลัง ยอมใจเลยจริงๆ!"

พอได้ยินคำเฉลย ผู้ชมต่างก็ขำพรืด

มีผู้เข้าแข่งขันแบบนี้ด้วยเหรอ?

"แล้วขายไม้ค้ำล่ะ? คะแนนของขายไม้ค้ำอยู่ไหน?"

แฟนคลับเดนตายของขายไม้ค้ำในคอมเมนต์เริ่มถามหา

กลายเป็นว่าผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งตาดีเห็นคะแนนของขายไม้ค้ำก่อนใคร

"เฮ้ย! พวกนายดูเร็ว มีห้องนึงได้คะแนนเต็มด้วย! 100 คะแนน!"

"อะไรนะ?! เป็นไปได้ยังไง?"

ผู้เข้าแข่งขันห้องหนึ่งชี้ไปที่หน้าจอก่อนจะร้องอุทาน

เพื่อนร่วมทีมของเขารีบพุ่งไปเกาะหน้าจอใหญ่ ไล่สายตาหาด้วยความไม่อยากเชื่อ

จะเป็นไปได้ยังไงที่จะมีคนได้ 100 คะแนน? ต้องไม่ลืมนะว่านี่คือผู้ชม 500 คน และการให้คะแนนเต็มต้องเขียนคอมเมนต์อย่างน้อย 100 ตัวอักษรเชียวนะ?

ต่อให้รายการสนุกแค่ไหน ใครจะมีอารมณ์สุนทรีย์มานั่งพิมพ์วิจารณ์ยืดยาวขนาดนั้น!

แต่พอพวกเขาเพ่งมองหน้าจอใกล้ๆ ก็ต้องตะลึงเมื่อพบว่ามีคนได้ร้อยคะแนนจริงๆ

"100 คะแนนจริงๆ ด้วย คะแนนเต็ม?!"

"แม่เจ้าโว้ย! ห้อง 13 เหรอ? จะเทพเกินไปแล้ว"

"ห้อง 13 คือใครบ้างเนี่ย?"

ขณะที่ผู้เข้าแข่งขันกำลังตกตะลึง ผู้ชมเองก็อึ้งไม่แพ้กัน

"ถึงฉันจะเคยอวยขายไม้ค้ำไว้ก็เถอะ แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้ 100 คะแนนจริงๆ ผู้ชม 500 คนนี้ตาถึงจริงๆ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ขายไม้ค้ำคือที่สุด! ไม่ต้องสงสัยเลย!"

"ของปลอมหรือเปล่า? ระบบรวนมั้ง?"

"นายจะไปรู้อะไร? ตอนขายไม้ค้ำไลฟ์สด มีคนดูพร้อมกันตั้ง 4 หมื่นคนนะเว้ย อันดับสองของพวกนายที่ได้ 95 คะแนนมีคนดูแค่ 5 พันคนเอง ส่วนห้องอื่นที่ต่ำกว่า 70 คะแนนมีคนดูแค่หลักร้อย เทียบกับขายไม้ค้ำไม่ติดฝุ่น!"

"อะไรนะ?! คนดูสด 4 หมื่นคน?! ฉันพลาดอะไรไปเนี่ย?"

"ผลงานยอดเยี่ยมขนาดนี้ ได้คะแนนเต็มก็สมเหตุสมผลแล้ว!"

พอได้ฟังข้อมูลจากผู้ชมคนอื่น เสียงกังขาในคอมเมนต์ก็เงียบไป

เสี่ยวซ้าเห็นว่าการให้คะแนนจากผู้ชมจบลงแล้ว จึงหันไปมองกรรมการทั้งสามท่านทันที

"คะแนนจากผู้ชมทั้ง 500 ท่านสำหรับ 100 ผลงานออกมาแล้วนะครับ ตอนนี้การถกเถียงเรื่องที่เรื่องขายไม้ค้ำได้คะแนนเต็มกำลังดุเดือดมาก ไม่ทราบว่ากรรมการทั้งสามท่านมีความเห็นอย่างไรบ้างครับ?"

กล้องตัดภาพไปที่กรรมการทั้งสาม

เสิ่นเถิงเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก

"ผลงานขายไม้ค้ำทำออกมาได้ดีมากครับ ผมคิดว่าการที่เขาได้คะแนนเต็มนั้นสมศักดิ์ศรีแล้ว ผลงานทั้ง 100 ชิ้นพวกเราทั้งสามคนก็ได้ดูมาหมดแล้ว ขายไม้ค้ำคู่ควรกับคะแนนนี้จริงๆ"

"ใช่ครับ ไม่ว่าจะมองจากความสมบูรณ์ของบท คุณภาพของบท หรือทักษะการแสดงของนักแสดง ขายไม้ค้ำก็อยู่เหนือกว่าผลงานอื่นๆ มาก"

โจวซิงซิงพยักหน้าเห็นด้วย

"แถมทุกคนอย่าลืมนะว่า ก่อนเริ่มการแข่งขัน ห้อง 13 ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีในการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้"

เมื่อเห็นกรรมการสองท่านเอ่ยชม เฉินซือเฉิงก็รีบเสริมขึ้นมา

"ผู้เข้าแข่งขันกลุ่มอื่นทำพลาดอย่างชัดเจนในเรื่องหนึ่ง นั่นคือการพยายามสร้างฉากที่อลังการเกินไป"

"แต่เราให้เวทีมาแค่ห้องหนึ่งห้อง จริงๆ เจตนาของเราไม่ใช่ให้ผู้เข้าแข่งขันไปโฟกัสที่ฉากเลย"

"ผมคิดว่าในเรื่องความกระชับฉับไว มีแค่ห้อง 13 เท่านั้นที่ทำได้ จุดนี้ควรค่าแก่การให้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนศึกษา"

โจวซิงซิงหันไปอธิบายกับผู้ชม

"แก่นแท้ของตลกไม่ใช่ความหยาบโลน มันมีวิธีการนำเสนอได้หลากหลาย แต่ต้องแฝงการเสียดสีไว้ในความตลก และในความเสียดสีต้องเจืออารมณ์อื่นๆ ไว้ให้คนได้ขบคิด"

"พูดตามตรง ผมแปลกใจมากที่นักศึกษาจบใหม่จากวิทยาลัยการแสดงสามคนสามารถทำผลงานแบบนี้ออกมาได้ ผมคิดว่าคะแนนเต็มคือเหรียญรางวัลสำหรับความสามารถและทัศนคติของพวกเขา"

พูดจบ เขาก็หยิบป้ายคะแนนตรงหน้าขึ้นมา เขียนเลข 100 แล้วชูขึ้น

"ผมเองก็จะให้ 100 คะแนนกับพวกเขาอย่างไม่ลังเลครับ!"

การกระทำของโจวซิงซิงส่งผลต่อกรรมการอีกสองท่าน พวกเขาต่างเขียนคะแนนหนึ่งร้อยลงบนป้ายแล้วชูขึ้น พร้อมปรบมือให้กับห้อง 13

เสี่ยวซ้ายิ้มแล้วพูดกับทุกคน

"ถึงจะยังไม่เข้าสู่ช่วงให้คะแนนจากกรรมการอย่างเป็นทางการ แต่เราก็สัมผัสได้ถึงคำชมและความชื่นชอบจากเหล่ากรรมการแล้วนะครับ"

"สำหรับผลงานของห้อง 13 จะถูกอัปโหลดไว้บนเว็บไซต์ทางการพร้อมกับผลงานของห้องอื่นๆ ให้ได้รับชมย้อนหลัง ใครที่สนใจสามารถเข้าไปดูได้เลยครับ"

"งั้นตอนนี้ขอเชิญเข้าสู่ช่วงการให้คะแนนจากกรรมการครับ"

"3, 2, 1!"

สิ้นเสียงของเสี่ยวซ้า หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ตรงหน้ากรรมการทั้งสามก็ปรากฏหน้าต่างให้คะแนนผลงานทั้งร้อยชิ้น

พวกเขากรอกคะแนนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลังจากผ่านการรอคอยที่ค่อนข้างยาวนาน

เสี่ยวซ้าก็ประกาศคะแนนจากกรรมการขึ้นบนหน้าจอใหญ่

"ก่อนอื่น ขอเชิญร่วมแสดงความยินดี"

"เย่เซวียน, โอวหยางมี่, เถียนอวี่ สามผู้เข้าแข่งขันจากห้องหมายเลข 13 ประสบความสำเร็จในการคว้าคะแนนเต็ม 100 คะแนนจากทั้งทีมผู้ชมและทีมกรรมการในการแข่งขันรอบแรกครับ!"

"ขอเสียงปรบมือให้กับพวกเขาด้วยครับ!"

(จบแล้ว)