บทที่ 24: ทำลายเปลือก

อีเต้อเหล็กหลอมละลายไปหมดแล้ว เหลือเพียงด้ามจับเท่านั้น

จะเก็บเข้ากระเป๋าก็ต้องแตะตัวมันให้ได้ก่อน

ในขณะที่เจียงฉีกำลังจนปัญญา ไข่ใบยักษ์ที่สูงระดับเข่าของเธอก็ขยับ

เริ่มแรกมันโคลงเคลงไปมา แล้วหมุนซ้ายหมุนขวาราวกับกำลังหาทิศทาง

เจียงฉีเข้าใจการเคลื่อนไหวของมันอย่างน่าอัศจรรย์ รีบกระโดดหลบฉากทันควันก่อนที่มันจะพุ่งเข้าใส่

เจ้าไข่หันขวับกลับมาทันทีแล้วพุ่งเข้าใส่เธออีกครั้ง เจียงฉีหลบไม่ทันได้แต่มองตาปริบๆ ปล่อยให้มันกระแทกเข้าสู่อ้อมแขน

ความรู้สึกแสบร้อนที่คาดว่าจะได้รับกลับไม่เกิดขึ้น แทนที่ด้วยความอบอุ่นสบายตัว

ดูเหมือนเจ้านี่จะเป็นสมบัติล้ำค่าของการเดินทางครั้งนี้

เธอลุกขึ้นนั่งพลางลูบปลายไข่อย่างแผ่วเบา "อยากไปด้วยกันเหรอ?"

ไข่ใบยักษ์ในอ้อมกอดกระโดดดึ๋งสองที ยังไม่ทันที่เจียงฉีจะได้ดีใจ เธอก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน

ความรู้สึกไร้น้ำหนักถาโถมเข้ามา ผนังหินวูบผ่านสายตา ผลึกหลอมเหลวที่เธอเคยชื่นชมเมื่อชั่วโมงก่อน ตอนนี้ดูเหมือนดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความโกรธ จ้องมองเจียงฉีขณะที่เธอดิ่งลงด้วยความเร็วสูงจากถ้ำลาวากลางเขา

มือหนึ่งกอดไข่แน่น อีกมือชักกริชออกมาปักเข้าที่ผนังหิน เสียงครูดดังแสบแก้วหูไม่ขาดสาย แต่มันไม่ได้ช่วยชะลอความเร็วในการร่วงหล่นเลยแม้แต่น้อย

ในช่วงนาทีแห่งการร่วงหล่น เจียงฉีพยายามช่วยตัวเองทุกวิถีทาง แต่ก็ไร้ผล

จนกระทั่งเจียงฉีเข้าใกล้พื้นดินลาวาและเห็นแมกมาเดือดปุดๆ เธอถึงได้ตระหนักว่านี่คือปล่องภูเขาไฟ และเธอก็ตกลงมาในภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด!

เธอกระชับอ้อมกอดไข่แน่น รีบเช็กเวลาล่าสมบัติ ยังเหลืออีกกว่ายี่สิบนาที

ดูท่าคราวนี้คงไม่ได้กลับไปแน่แล้ว

เธอหลับตาลง เตรียมรับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ร่างกายจะหลอมละลายทันทีที่กระแทกแมกมา

แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับมาไม่ถึง

เมื่อลืมตาขึ้น เธอเห็นหมอกไฟสีแดงรองรับอยู่ใต้เท้า ช่วยพยุงตัวเธอไว้

เธอค่อยๆ ร่อนลงจอดบนหินก้อนใหญ่ เจียงฉีควรจะเหงื่อแตกพลั่ก แต่ร่างกายกลับแห้งผากอย่างไม่น่าเชื่อ เหงื่อทั้งหมดระเหยไปจนหมดสิ้น

อยู่ในถ้ำไม่ถึงชั่วโมง ร่างกายเธอกำลังเผชิญภาวะขาดน้ำ

เจียงฉีเงยหน้ามองสำรวจรอบๆ

พื้นที่เธอยืนอยู่เป็นแท่นวงกลม ตรงกลางมีหลุมเล็กๆ เธอเดินเข้าไปวางไข่ลงไป ปรากฏว่ามันวางลงล็อกพอดีเป๊ะ

แมกมารอบข้างเริ่มเดือดพล่าน กระเด็นใส่แท่นไม่หยุดหย่อน เนื่องจากเธอยืนห่างออกมาหน่อยเพื่อหลบลูกหลง จึงเห็นคลื่นแมกมาลูกใหญ่กำลังจะโถมเข้าใส่ไข่ เจียงฉีหยิบแส้ออกมาตวัดรัดไข่ไว้ พยายามจะดึงมันกลับมา

เธอออกแรงดึงสุดตัว แต่มันไม่ขยับเลย

เหมือนมันจะติดแน่นอยู่กับที่

แมกมาอีกระลอกกระเด็นมาทางเธอ เมื่อเจียงฉีกระโดดหลบแล้วหันกลับไปมองที่แท่น ไข่ที่ฝังอยู่ตรงกลางกลับไร้รอยขีดข่วนโดยสิ้นเชิง

ดูเหมือนแมกมาจะทำอะไรมันไม่ได้

เจียงฉีเตรียมหามุมปลอดภัยเพื่อดูสถานการณ์ แต่ดูเหมือนว่าถ้ำลาวาแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เธอ

เปลวเพลิงรุนแรงพุ่งเข้าใส่จากทางด้านขวาหลัง เจียงฉีหลบไม่ทัน ไหล่ขวาถูกไฟลวกจนพองเป็นแผล

นกยักษ์สูงเกือบสี่เมตร ขนสีแดงเพลิง สวมมงกุฎทองคำ ก้าวออกมาจากเงามืด

รูปร่างหน้าตาคล้ายกับ 'หงส์ไฟ' ในตำนานของจีนโบราณไม่มีผิด

โดยไม่รีรอ มันส่งเสียงร้องแหลมยาวใส่เจียงฉี เธอย่อตัวลง ยกมือปิดหูทั้งสองข้าง ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พบว่าตัวเองไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว

เมื่อลดมือลง ก็เห็นเลือดสีแดงฉานเปรอะเต็มฝ่ามือ

เธอเงยหน้าจ้องหงส์ไฟอย่างดุดัน เจียงฉีรัวกระสุนปืนพกใส่ทันที แต่มันไม่คิดจะหลบด้วยซ้ำ และไม่ได้รับบาดเมจเลยแม้แต่น้อย

เห็นดังนั้น เธอรีบซ้ำด้วย 'ฟันน้ำแข็ง' และ 'บอลเพลิง' แต่ทำได้แค่สร้างควันจางๆ บนปีกอันงดงามของมันเท่านั้น

สกิลติดคูลดาวน์ หงส์ไฟกระพือปีก สร้างกระแสลมในถ้ำพัดกระหน่ำใส่เธอ

เธอเปิดใช้ <ระลอกน้ำ> แต่ก็ต้านทานได้เพียงวินาทีเดียว ก่อนที่ร่างของเจียงฉีจะปลิวไปกระแทกผนังหิน ร่วงลงมากระอักเลือดคำโต

อวัยวะภายในปั่นป่วนไปหมด เธอกระดกน้ำยาฟื้นฟูเลือดไปสองขวด หลอดเลือดถึงจะกลับมาแตะ 300 ได้อย่างยากลำบาก

หูไม่ได้ยินเสียงภายนอก แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวบอกว่าเธอเอาชนะไม่ได้แน่ เมื่อเหลือบมองเวลานับถอยหลังที่เหลืออีก 15 นาที เธอรู้ว่าต้องยื้อเวลาให้ได้ถึงจะรอด

เธอค่อยๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้น แขนขวาหักจากการตกกระแทก มือซ้ายกำแส้หมอกพิษแน่น คอยตวัดสวนกลับในจังหวะทีเผลอ พลางหลบหลีกแมกมาและก้อนหินที่หงส์ไฟพัดกระหน่ำใส่

ถ่วงเวลา! แผนเดียวตอนนี้คือถ่วงเวลา!

อาจเป็นเพราะเธอได้สัมผัสไข่ใบนั้น และในเมื่อมันยอมให้เธอแตะต้อง เธอจะต้องเอามันมาให้ได้!

เจียงฉีตัดสินใจเด็ดขาด ถึงเวลาเทเลพอร์ตเมื่อไหร่ เธอจะงัดไข่ออกมาแล้วเอากลับไปด้วยให้ได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็ขอเย้ยหน้านกเวรนี่สักทีเถอะ

หมอกสีเขียวจางๆ คละคลุ้งไปทั่วถ้ำลาวา แต่ส่วนใหญ่ถูกพัดกลับมาหาเจียงฉี โชคดีที่เธอมีภูมิคุ้มกัน ไม่อย่างนั้นคงเป็นการหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ

ห้านาทีผ่านไป เธอดื่มน้ำยาฟื้นฟูเลือดไปอีกหกขวด ผิวหน้าบางส่วนถูกครูดจนเป็นแผลเหวอะ

อีกห้านาทีผ่านไป น้ำยาฟื้นฟูเลือดสิบขวดหมดเกลี้ยง

หงส์ไฟออมแรงไว้ไม่ให้เธอถึงตาย ราวกับต้องการทรมานและกดขี่เธอเล่น

ณ จุดนี้ ในหัวเจียงฉีไม่มีอะไรอื่นนอกจากจ้องมองหงส์ไฟด้วยสายตาอาฆาตแค้น ถ้าคราวนี้ไม่ตาย เธอจะต้องกลับมาล้างแค้นให้ได้!

นี่เธอ เจียงฉี กลับมาเกิดใหม่เพื่อล้างแค้นไม่ใช่หรือไง?

พอเวลานับถอยหลังเหลือสามนาที ลมกรรโชกในถ้ำก็หยุดลง ก้อนหินที่ปลิวว่อนร่วงกราวลงพื้น แมกมาที่กระเด็นใส่เป็นระยะก็สงบลง

เสียงปริแตกดังมาจากแท่น น่าเสียดายที่เจียงฉีไม่ได้ยิน เธอเห็นเพียงหงส์ไฟหันขวับไปจ้องรอยร้าวที่ขยายวงกว้างบนเปลือกไข่อย่างตาไม่กะพริบ

จะงอยปากสีแดงเล็กๆ เจาะโผล่ออกมาจากรอยแตก ค่อยๆ กะเทาะเปลือกออก หัวนกตัวน้อยโผล่ออกมา ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ใส่เจียงฉี

จากนั้นหงส์ไฟก็หันมาโบกปีกใส่เจียงฉี เธอรู้สึกเหมือนถูกลมพัดพาตัวลอยกลับไปที่แท่น

ในความเป็นจริง สภาพเธอตอนนี้เหมือนตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว—แขนขาหัก ผิวหนังพุพองไหม้เกรียม ผมเผ้ายุ่งเหยิง เลือดโชกไปทั้งตัว มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ยังคงสว่างไสวเจิดจ้า

ลวดลายประหลาดแผ่ออกมาจากลูกนกที่เพิ่งฟัก ครอบคลุมร่างของเจียงฉีอย่างรวดเร็ว

แก้วหูที่เสียหายได้รับการซ่อมแซม บาดแผลต่างๆ ค่อยๆ สมานตัวราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

ดูเหมือนเธอจะสร้างพันธะสัญญาบางอย่างกับเจ้านกน้อยตัวนี้—หรือพูดให้ถูกคือ หงส์ไฟตัวน้อยตัวนี้

หงส์ไฟตัวแม่ข้างๆ ส่งเสียงร้องกึกก้องกังวานสู่ท้องฟ้า แต่คราวนี้เจียงฉีไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ วินาทีต่อมา ร่างของมันก็สลายกลายเป็นแสงไหลริน อาบไล้ไปทั่วร่างของเจียงฉีและหงส์ไฟตัวน้อย

เจียงฉีเปิดหน้าต่างสถานะ หลอดเลือดเต็มเปี่ยม และความคืบหน้าการตื่นรู้เพิ่มขึ้นอีก 10%

"ผู้ตื่นรู้เอ๋ย ทายาทของข้า 'ชื่อเจวี๋ย' ได้ทำพันธสัญญากับเจ้าแล้ว ข้าจักช่วยส่งเสริมวิวัฒนาการของเจ้าจนกว่าเกล็ดหัวใจจะงอกเงย หวังว่าเจ้าและชื่อเจวี๋ยจะเติบโตไปพร้อมกัน"

เสียงนุ่มนวลดังขึ้น ชื่อเจวี๋ยเองก็ส่งเสียงร้องตอบรับ ผ่านการเชื่อมต่อทางจิต เจียงฉีรู้ว่ามันกำลังบอกว่า "หนูเข้าใจแล้ว หนูจะทำค่ะ"

เจียงฉีเข้าใจความหมายและตอบกลับไป "ขอบคุณท่านผู้อาวุโส ชื่อเจวี๋ยเป็นคู่หูของฉันแล้ว ฉันจะไม่ทอดทิ้งเธอ"

เธอเดินเข้าไปอุ้มทั้งเปลือกไข่และลูกนกขึ้นมาแนบอก ถ้ำลาวาตอนนี้เงียบสงัดวังเวง เธอไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีกแล้ว

เธอก้มลงลูบหัวที่มีขนหรอมแหรมของชื่อเจวี๋ยเบาๆ "ชื่อเจวี๋ย ฉันชื่อเจียงฉี กลับไปด้วยกันนะ"

เจ้าตัวน้อยชื่อเจวี๋ยตอบกลับมาในใจ "อื้อ... เจียงฉี หนูไม่มีแม่แล้ว..."

ระหว่างรอเวลานับถอยหลังหมดลง เจียงฉีนั่งขัดสมาธิกอดเปลือกไข่ "เมื่อกี้คือแม่ของหนูเหรอ?"

"อื้อ ท่านคือแม่ของหนู แต่ท่านตายไปพร้อมกับพ่อตั้งแต่ก่อนหนูฟักเป็นตัวแล้ว สิ่งที่เห็นเมื่อกี้คือพลังเฮือกสุดท้ายที่ท่านทิ้งไว้เพื่อปกป้องหนู"