บทที่ 27: ระดับ D, ปีศาจร้อยตา

บทที่ 27

ลูกศรสีแดงคล้ำที่ก่อตัวจากพลังงานบริสุทธิ์ควบแน่นขึ้นบนสายธนู ดวงตาแมลงสีแดงฉานล็อกเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปหกกิโลเมตรได้อย่างแม่นยำ เขาปล่อยมือ วูบ!

ไม่มีการระเบิดที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น มีเพียงเสียงแผ่วเบาของวัตถุที่แหวกผ่านอากาศ ลูกศรพลังงานสีแดงฉานเลือนหายไปในความมืดมิดยามราตรีในพริบตา

ห่างออกไปหกกิโลเมตร บนยอดหอคอยส่งสัญญาณโทรทัศน์ 'ปีศาจค้างคาวปีกราตรี' กำลังจะกางปีกทะยานบิน ทันใดนั้นสัมผัสแห่งความตายก็แล่นพล่านจนขนทั่วร่างลุกชัน มันไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง ลำแสงสีแดงพุ่งทะลวงผ่านหน้าอกของมันไป ร่างอันมหึมาหยุดชะงักกลางอากาศ ก่อนจะระเบิดออกเป็นกลุ่มเปลวเพลิงสีดำ...

ภายในห้วงมิติของเข็มขัด กระแสพลังงานบริสุทธิ์กำลังหลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง 【พลังงาน: 3.765%】

'ไซเลนท์' เรียกหน้าต่างข้อมูลของหลินชีขึ้นมาดูอีกครั้ง ตัวเลขบนนั้นทำให้แม้แต่เขายังรู้สึกว่ามันช่างเหลือเชื่อ 【อัตราการซิงโครไนซ์: 69.3%】

หนึ่งเดือน จาก 39.3% พุ่งขึ้นเป็น 69.3% เพิ่มขึ้นถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์เต็ม! เฉลี่ยแล้วเพิ่มขึ้นวันละหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ความเร็วระดับนี้มันเข้าขั้นน่าสะพรึงกลัวชัดๆ!

ไซเลนท์ถึงกับมีความคิดอันบ้าบิ่นผุดขึ้นมา ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เจ้าเด็กนี่... อาจจะปลดผนึกพลังที่แท้จริงของ 'เกราะคูกะ' และนำอานุภาพแห่งเทพเจ้าอย่าง 'ซูเปอร์ ไรซิ่ง อัลติเมท' (Super Rising Ultimate) กลับคืนสู่โลกได้จริงๆ?

...วันสุดท้ายของเดือน หลินชีเพิ่งเลิกเรียนภาคกลางวันและกำลังเดินทางกลับบ้าน จู่ๆ เครื่องสื่อสารส่วนตัวของเขาก็ส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจทั่วไป แต่เป็นเสียงไซเรนรัวเร็วที่ฟังแล้วบีบหัวใจ ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว รถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาเบรกตัวโก่งตรงหน้าเขา ประตูรถเปิดออก ซูชิงก้าวลงมาจากรถ ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งความสุขุมเยือกเย็นอย่างที่เคยเป็น แทนที่ด้วยความเคร่งเครียดในระดับที่หลินชีไม่เคยเห็นมาก่อน

"ขึ้นรถ" "เมืองเจียงประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินระดับ 1 (Red Alert) แล้ว"

บทที่ 27: ระดับ D, ปีศาจร้อยตา

รถเก๋งสีดำพุ่งทะยานไปบนทางด่วน เสียงไซเรนแหลมสูงดังใกล้เข้ามาและผ่านเลยไป ทั่วทั้งเมืองเปรียบเสมือนเครื่องจักรที่ถูกไขลานจนตึง เคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งภายใต้ภัยคุกคามที่มองไม่เห็น

สถานการณ์ฉุกเฉินระดับ 1 หลินชีเคยได้ยินคำนี้แค่ในข่าวเท่านั้น มันหมายถึงเหตุการณ์รุนแรงระดับที่คุกคามความปลอดภัยของคนทั้งเมือง บรรยากาศภายในรถน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก หลินชีไม่ได้เอ่ยถามอะไร เขารู้ว่าเดี๋ยวซูชิงก็จะบอกเขาเอง

รถมุ่งหน้าไปยังทางเข้าฐานลับใต้ดินที่คุ้นเคย ครั้งนี้ ด่านตรวจระหว่างทางไม่มีการสแกนตรวจสอบใดๆ ประตูอัลลอยด์หนาหนักถูกยกขึ้นรอไว้ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงเสียอีก ผ่านตลอดโดยไร้สิ่งกีดขวาง แค่นี้ก็บ่งบอกถึงความเร่งด่วนของสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี

รถจอดสนิทหน้าอาคารสีดำ ซูชิงแทบจะถีบประตูรถเปิดแล้วพุ่งตัวออกไป "ตามมา!" เธอทิ้งคำพูดไว้สั้นๆ แล้ววิ่งเข้าไปทางประตูหลัก หลินชีสะพายกระเป๋านักเรียนวิ่งตามไปติดๆ

ทั้งสองลงลิฟต์ไปยังห้องบรรยายสรุปที่เคยมาครั้งก่อน แต่ครั้งนี้ ภาพภายในห้องแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ห้องเนืองแน่นไปด้วยผู้คน มีทั้งนักวิทยาศาสตร์ในชุดกาวน์ขาว เจ้าหน้าที่ภาคสนามในชุดคอมแบทสีดำ และชายวัยกลางคนในชุดสูทที่มีสีหน้าเคร่งเครียดน่ากลัว ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนจ้องเขม็งไปที่ภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่กลางห้อง การมาถึงของหลินชีไม่ได้ดึงดูดความสนใจของใครเลย สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดไปที่หน้าจอนั้นเช่นกัน

บนหน้าจอฉายภาพจากกล้องวงจรปิดที่ 'จัตุรัสไทม์สแควร์' ใจกลางเมือง ภาพสั่นไหวอย่างรุนแรงและมีคลื่นรบกวนแทรกอยู่มาก แต่ก็ยังชัดเจนพอที่จะเห็น ปีศาจตนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางจัตุรัส มันเป็นปีศาจร่างบวมฉุสูงห้าเมตร ร่างกายเป็นสีเทาซีดราวกับศพ ไม่มีแขนขา ไม่มีใบหน้าที่ชัดเจน ทั้งตัวดูเหมือนก้อนเนื้อเน่าเฟะที่ไร้รูปทรง และบนพื้นผิวของก้อนเนื้อเน่านั้น มีดวงตานับร้อยดวงงอกออกมาอย่างยั้วเยี้ย ดวงตาเหล่านี้มีขนาดและรูปร่างแตกต่างกันไป บ้างเหมือนตาคน บ้างเหมือนตาแมลง และบ้างก็เหมือนลูกตาปลาทะเลลึกที่ขุ่นมัวและแดงก่ำ ดวงตาทุกดวงกลอกกลิ้งไปมาอย่างไร้ทิศทาง แค่ได้เห็นภาพนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้สติสัมปชัญญะของคนปกติพังทลายลงได้

จัตุรัสอยู่ในสภาพยับเยิน รถยนต์คว่ำกระจัดกระจาย ป้ายโฆษณาพังยับเยิน และยังมีผู้คน... ที่แข็งค้างอยู่ในท่าทางต่างๆ ทั้งวิ่งหนี ตะโกน หรือคุกเข่าขอชีวิต พวกเขาไม่มีบาดแผล แต่ร่างกายกลับเหี่ยวแห้งลงด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด จนสุดท้ายกลายเป็นศพแห้งกรังที่ไร้ซึ่งสัญญาณชีพ

"รหัสเป้าหมาย: ปีศาจร้อยตา" เสียงของซูชิงดังขึ้นข้างหูหลินชี "ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว มันปรากฏตัวขึ้นที่จัตุรัสไทม์สแควร์โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ทาง 'หน่วยไนท์วอทช์' (Night Watchmen) ของทางการได้ส่งหน่วยรบพิเศษออกไปทันที"

เธอยกมือขึ้นปัดหน้าจอคอนโซลข้างๆ วิดีโออีกตัวเด้งขึ้นมาที่มุมจอหลัก มันถูกถ่ายจากกล้องบันทึกการรบของหน่วยไนท์วอทช์ 'หุ่นรบจักรกล' สีเงินสูงสามเมตรเจ็ดเครื่องเคลื่อนพลเข้าหาปีศาจด้วยรูปแบบการรบเต็มอัตราศึก ปืนไรเฟิลเกาส์ในมือพ่นลิ้นไฟสีฟ้าออกมา กระสุนแม่เหล็กไฟฟ้าที่สามารถเจาะทะลุรถถังได้ระดมยิงใส่ 'ปีศาจร้อยตา' ดุจห่าฝน แต่ทันทีที่กระสุนเหล่านั้นสัมผัสผิวของปีศาจ พลังงานจลน์ทั้งหมดกลับสูญสลายไป และร่วงหล่นลงพื้นอย่างหมดสภาพ ไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนได้เลย

วินาทีถัดมา ดวงตานับสิบกว่าดวงบนร่างปีศาจร้อยตาก็หันขวับมาพร้อมกัน ล็อกเป้าไปที่หุ่นรบทั้งเจ็ดเครื่อง วูม— คลื่นที่มองไม่เห็นกวาดผ่านไป หุ่นรบทั้งเจ็ดเครื่องหยุดชะงักทันที ราวกับพลังงานทั้งหมดถูกสูบออกไป เสียงกรีดร้องโหยหวนของนักบินดังลอดออกมาจากห้องควบคุม เพียงแค่สามวินาที เสียงกรีดร้องก็เงียบกริบ หุ่นรบจักรกลราคาแพงระยับทั้งเจ็ดทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงคล้ำไหลซึมออกมาจากรอยต่อของห้องนักบิน ตายเรียบ ในการปะทะเพียงครั้งเดียว พวกเขาไม่ได้แตะต้องตัวคู่ต่อสู้เลยด้วยซ้ำ

เสียงสูดหายใจด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วห้องบรรยายสรุป

"จากการประเมินความผันผวนของพลังงานและพลังทำลายล้าง..." น้ำเสียงของซูชิงเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง "ระดับความอันตรายของมันคือ ระดับ D+ (D บวก)"

หัวใจของหลินชีบีบตัวแน่น เขารู้ว่าระดับนี้หมายถึงอะไร ในฐานข้อมูลของ 'สกายชิลด์' (Sky Shield) มีการจำแนกระดับภัยคุกคามของปีศาจไว้อย่างชัดเจน โดยใช้เครื่องหมาย '+' และ '-' เพื่อแยกความผันผวนในระดับเดียวกัน

ระดับ E: ปีศาจทั่วไป พลังทำลายล้างเทียบเท่าอาวุธปืนขนาดเล็ก คนธรรมดาต้านทานไม่ได้ แต่ทหารหนึ่งหมู่ที่ผ่านการฝึกฝนสามารถจัดการได้ พวกที่หลินชีฆ่าไปตลอดเดือนนี้ล้วนอยู่ในระดับนี้

ระดับ D: จอมปีศาจ (Great Demons) เพียงตนเดียวสามารถบดขยี้กองกำลังสมัยใหม่ที่มีอาวุธครบมือได้อย่างง่ายดาย ยิ่งไปกว่านั้น ปีศาจระดับนี้ยังมีสติปัญญาไม่ด้อยไปกว่ามนุษย์

และเหนือกว่าระดับ D คือ ระดับ C คำอธิบายของระดับ C ในฐานข้อมูลมีเพียงประโยคเดียว 'ครอบครองพลังมหาศาลเพียงพอที่จะทำลายล้างเมืองได้ทั้งเมือง'

ส่วนระดับ B ที่สูงขึ้นไปอีก ว่ากันว่าองค์กรไนท์วอทช์มีชุดเกราะระดับ B ที่เป็นเหมือนอาวุธค้ำจุนโชคชะตาของชาติซ่อนอยู่ แต่ไม่เคยมีใครเห็น และไม่เคยมีปีศาจระดับ B ลงมาจุติ

และตอนนี้...