บทที่ 14 ทำไมไม่โทรเรียกฉัน

บทที่ 14 ทำไมไม่โทรเรียกฉัน

หลี่อันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแว่ว ๆ จึงหันกลับไปมอง เห็นเพียงฉีเหยียนยืนพิงรถอยู่ เมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปกติใด ๆ หล่อนจึงเดินหน้าต่อไป

ฉีเหยียนดึงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋าด้วยความหงุดหงิด หยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ในปากจุดไฟแล้วสูบเข้าไปสองเฮือกใหญ่

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังโมโหเรื่องบ้าอะไร!

แค่เพราะหล่อนไม่เอ่ยปากชวนเขาเข้าไปด้วยงั้นเหรอ?

หล่อนก็โตจนป่านนี้แล้ว มีอะไรที่จัดการเองไม่ได้บ้าง? เขาไม่เห็นจำเป็นต้องขับรถมาส่งหล่อนด้วยซ้ำ!

เขามักคิดว่าตัวเองเป็นคนควบคุมอารมณ์ได้ดีมาตลอด แต่พอต้องเผชิญหน้ากับหล่อนหลังกลับมาเจอกันครั้งนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบ้า

ทุกอิริยาบถของหลี่อันมีผลต่ออารมณ์ของเขาทั้งสิ้น

สงสัยเขาจะโดนหล่อนทำของใส่เข้าให้แล้ว!

เมื่อเข้ามาในโรงพยาบาล หลี่อันตรงไปลงทะเบียนที่ห้องฉุกเฉินเป็นอันดับแรก

ทุกอย่างราบรื่นดี รออยู่ประมาณสิบนาที พยาบาลก็เรียกชื่อหล่อน

หมอตรวจดูบาดแผลของหล่อนก่อน

"ทำแผลเบื้องต้นมาแล้วใช่ไหมครับ?"

"ค่ะ"

"ทำเองเหรอครับ?"

"ค่ะ" หลี่อันตอบสั้น ๆ ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม

"ทำยังไงครับ?" หมอถามต่อ

หล่อนจึงอธิบายขั้นตอนที่ฉีเหยียนทำให้เมื่อครู่ให้หมอฟัง

"ล้างแผลได้ดีครับ"

จากนั้นหมอก็สอบถามอาการของลูกแมว หลี่อันก็ตอบคำถามจนครบถ้วน

"เคสนี้จัดอยู่ในกลุ่มสัมผัสโรคระดับ 3 นะครับ นอกจากวัคซีนพิษสุนัขบ้าแล้ว ต้องฉีดอิมมูโนโกลบูลิน เพิ่มด้วย"

"ค่ะ"

หลี่อันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้นัก ในเมื่อหมอว่าอย่างนั้น หล่อนก็แค่ปฏิบัติตาม

"ยาตัวนี้ฉีดแล้วจะปวดหน่อยนะครับ ทนหน่อยนะ"

"ค่ะ"

ตอนนั้นหลี่อันไม่ได้ใส่ใจคำเตือนนี้นัก

จะปวดสักแค่ไหนเชียว หล่อนคิดในใจ!

ก็แค่ฉีดยา ต่อให้หล่อนจะเป็นคนกลัวเจ็บ แต่แค่ฉีดยาแค่นี้คงไม่ถึงกับทนไม่ไหวหรอก

แต่พอเข็มจิ้มลงไปจริง ๆ หล่อนถึงรู้ซึ้งว่าหมอไม่ได้พูดเล่นเลยแม้แต่คำเดียว

ที่บอกว่าปวด ก็คือปวดจริง ๆ

ทันทีที่เดินยา น้ำตาของหลี่อันก็ไหลพราก ทำไมมันถึงได้ปวดร้าวขนาดนี้?

แต่หล่อนอายเกินกว่าจะร้องออกมาเสียงดัง โตป่านนี้แล้ว ร้องไห้เพราะฉีดยามันน่าขายหน้าจะตาย!

ทว่าพยาบาลกลับคุ้นชินกับภาพนี้ดี "ปวดมากใช่ไหมคะ?"

หลี่อันยิ้มแหย ๆ ทั้งน้ำตา

"ถ้าปวดก็ร้องออกมาเถอะค่ะ ไม่เป็นไรหรอก ใคร ๆ เขาก็ร้องระงมกันทั้งนั้น"

"อือ... ยังไม่เสร็จอีกเหรอคะ?"

ทำไมนานจัง หล่อนอยากให้มันจบ ๆ ไปสักที

"เข็มนี้ใกล้เสร็จแล้วค่ะ แต่คุณยังต้องฉีดอีกสามเข็มนะ"

คราวนี้หลี่อันถึงกับตะลึงงัน "หา?"

...ฉีเหยียนรออยู่ข้างนอกนานสองนาน เห็นหลี่อันยังไม่ออกมาสักที กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงเดินตามเข้ามาดู

เขาเจอหลี่อันนั่งอยู่ที่หน้าห้องฉีดยา

"ทำไมถึงนานนัก?"

"ฉันโดนฉีดไปหลายเข็มเลย ตอนนี้ต้องนั่งรอสังเกตอาการน่ะ"

เสียงของหล่อนอู้อี้เหมือนคนเป็นหวัด ตอนนั้นเองฉีเหยียนถึงสังเกตเห็นว่าตาของหล่อนแดงก่ำ

"ร้องไห้เหรอ?"

พอไม่ทักก็ยังพอทน แต่พอเขาเอ่ยถาม น้ำตาที่หลี่อันเพิ่งจะกลั้นไว้ได้ก็พาลไหลออกมาอีกรอบ

"คุณพูดถูก คนเราไม่ควรหาเรื่องทำอะไรเกินตัวจริง ๆ"

หล่อนเริ่มนึกเสียใจขึ้นมาตงิด ๆ!

รู้แค่ว่าต้องมาฉีดวัคซีน แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะปวดทรมานขนาดนี้!

ฉีเหยียนเกือบจะหลุดขำ แต่พอเห็นสภาพร้องไห้ขี้มูกโป่งของหล่อน เขาก็เพียงแค่ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ก่อนจะกลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม

เขาล้วงกระเป๋าเสื้อกางเกง หวังจะหาทิชชูส่งให้หล่อน แต่ควานหาอยู่นานก็เจอแค่บุหรี่ครึ่งซองกับไฟแช็กอันหนึ่ง

หลี่อันเดาไว้แล้ว เขาเป็นผู้ชายหยาบกระด้างแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร

ในกระเป๋าสะพายหล่อนมีทิชชูอยู่ หล่อนจึงหยิบออกมาซับคราบน้ำตาบนใบหน้า

"นั่งสิ"

ดึกป่านนี้คนในโรงพยาบาลบางตา ตรงนี้มีแค่พวกเขาสองคน ที่นั่งจึงว่างเหลือเฟือ

ฉีเหยียนทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ หล่อน

"หมอว่าไงบ้าง?"

"หมอบอกว่าคุณทำแผลได้ดีมาก ขอบคุณนะ"

หล่อนกล่าวขอบคุณเขาอย่างจริงใจอีกครั้ง

"ทำไมมันบวมเป่งขนาดนั้น?" ฉีเหยียนข้ามคำขอบคุณของหล่อน สายตาจับจ้องไปที่มือซึ่งวางอยู่บนหน้าตักของหญิงสาว

หลี่อันก้มมองตาม "สงสัยยาที่เพิ่งฉีดไปเมื่อกี้ยังไม่กระจายตัวมั้งคะ"

"ไม่ได้ฉีดที่ไหล่เหรอ?"

"วัคซีนพิษสุนัขบ้าฉีดที่ไหล่ค่ะ แต่อิมมูโนโกลบูลินฉีดที่มือ"

อย่างนี้นี่เอง!

มิน่าล่ะหล่อนถึงได้เจ็บขนาดนั้น!

คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วของฉีเหยียนยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก

"ทำไมไม่โทรเรียกฉัน?" คำพูดหลุดออกจากปากไปโดยไม่ทันยั้งคิด แต่พอพูดจบเขาก็นึกเสียใจทันที

ทำไมหล่อนต้องโทรหาเขาด้วย?

พวกเขาเป็นอะไรกันงั้นเหรอ!

หลี่อันเองก็คิดเช่นเดียวกัน

เลิกกันไปตั้งนานแล้ว เขาก็มีคนใหม่ไปแล้ว

หล่อนมีสิทธิ์อะไร ในฐานะอะไร ที่จะไปเรียกเขาเข้ามา?

ความสัมพันธ์ตอนนี้มันคลุมเครือจนหาคำจำกัดความไม่ได้ด้วยซ้ำ

พออารมณ์เริ่มเย็นลง หล่อนจึงเริ่มทบทวนสถานการณ์ทั้งหมดอีกครั้ง และตระหนักได้ว่ามันไม่เหมาะสมเอาเสียเลย

"คุณกลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยว ผู้กองซ่ง จะเข้าใจผิด หล่อนอาจจะไม่พอใจเอานะ"

หล่อนฝืนยิ้ม พยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติที่สุด

"ผู้กองซ่ง?" ฉีเหยียนทวนชื่อนั้น น้ำเสียงฟังดูแปร่งหูชอบกล

"อืม ก็พวกคุณสองคน..."

ฉีเหยียนรู้ว่าหล่อนกำลังเข้าใจผิด แต่ก็ไม่ได้คิดจะอธิบาย "หล่อนไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นหรอก"

งั้นเหรอ?

ได้ยินแบบนั้น หลี่อันก็หลุบตาลง ซ่อนความน้อยใจไว้ภายใน

ช่างเถอะ ดูเหมือนหล่อนจะเอาไม้บรรทัดของคนใจแคบไปวัดใจสุภาพบุรุษเสียแล้ว หล่อนจึงเลือกที่จะเงียบ

จู่ ๆ เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก็ดังลั่นออกมาจากห้องฉีดยาด้านหลัง ทั้งสองคนหันขวับไปมองพร้อมกัน

แวบแรกฉีเหยียนดูตกใจ แต่แล้วเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้

"เมื่อกี้เธอก็ร้องแบบนี้เหรอ?"

"อือ... ไม่ใช่นะ..." ไม่ได้เล่นใหญ่ขนาดนั้นสักหน่อย แต่... ก็ไม่ได้เบากว่ากันเท่าไหร่หรอก เพียงแต่หลี่อันไม่อยากยอมรับ

ทำไมต้องถามจี้ใจดำด้วยนะ!

หล่อนเหลือบมองเขาค้อน ๆ สายตาแฝงแววตัดพ้อโดยไม่รู้ตัว

ไม่รู้ทำไม สายตาค้อนวงเล็ก ๆ ของหล่อนกลับทำให้ฉีเหยียนอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างประหลาด

"สังเกตอาการเสร็จแล้วกลับได้เลยใช่ไหม?" เขาถามต่อ

"ยังต้องฉีดกันบาดทะยักอีกเข็มค่ะ!"

"ยังต้องฉีดอีกเหรอ?"

"อือ"

"เดี๋ยวฉันเข้าไปเป็นเพื่อน"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ"

"ทำไม? ยังจะทำเก่งอีกเหรอ?" ฉีเหยียนเริ่มทำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

"เปล่าค่ะ คือตำแหน่งที่ฉีดมันค่อนข้างเฉพาะเจาะจง... มันไม่ค่อยสะดวกน่ะค่ะ"

พยาบาลเพิ่งบอกตำแหน่งที่จะฉีดให้หล่อนรู้ จะว่าไปหล่อนก็ไม่ได้ฉีดยาตรง 'จุดนั้น' มานานมากแล้วเหมือนกัน มันน่าอายจะตายไป

พอได้ยินหล่อนพูดแบบนั้น ฉีเหยียนก็นึกขึ้นได้

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ นั่นสินะ เขาจะลืมเรื่องนั้นไปได้ยังไง?

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรต่อ ประตูห้องฉีดยาด้านหลังก็เปิดออก คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินประคองกันออกมา

ฝ่ายหญิงร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยน

พอออกมา ทั้งคู่ก็นั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ หญิงสาวยังคงร้องไห้ไม่หยุด ส่วนชายหนุ่มก็คอยปลอบประโลมอยู่ไม่ห่าง

"ไม่ร้องนะคนเก่ง เดี๋ยวเสร็จแล้วเค้าพาไปกินของอร่อย ๆ นะ"

"เค้าจะซื้อเค้กที่เตงชอบให้กินด้วย!"

"รสสตรอว์เบอร์รีไง"

"เค้กชั้นนึง สลับกับแยมสตรอว์เบอร์รี แล้วก็โปะด้วยวิปครีมหนา ๆ อ้อ ด้านบนมีสตรอว์เบอร์รีลูกโต ๆ วางอยู่อีกชั้นนึงด้วยนะ"

คำบรรยายของเขาเห็นภาพจนหลี่อันรู้สึกเหมือนมีเค้กวางอยู่ตรงหน้า แถมยังได้กลิ่นหอมลอยมาแตะจมูก

"อื้ม~ หอมจังเลย! เตงไม่กินเหรอ? ไม่กินจริง ๆ เหรอ? งั้นเค้ากินคนเดียวนะ"

"เค้ากินแล้วนะ กินแล้วจริง ๆ นะ งั่ม... งั่ม..."

เขาแกล้งทำท่าถือเค้กกินจริงจัง แถมยังทำท่าทางตลก ๆ ประกอบ

ในที่สุดหญิงสาวก็หลุดขำออกมาทั้งน้ำตา "เชอะ! เกลียดเตงที่สุดเลย! น้ำมูกเกือบไหลออกมาแล้วเนี่ย! ความผิดเตงเลยนะ!"

หลี่อันเผลอยิ้มตามภาพตรงหน้าอย่างลืมตัว

แต่พอยิ้มได้ครู่เดียว ความเศร้าก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอก

ถ้าบอกว่าไม่นึกอิจฉาเลยสักนิด ก็คงโกหก

หล่อนกับฉีเหยียนเคยมีช่วงเวลาดี ๆ แบบนั้นเหมือนกัน แต่มันผ่านไปนานแสนนานแล้ว เหลือไว้เพียงความทรงจำที่ชวนให้ใจหายยามนึกถึง