บทที่ 43 - แผนต้มตุ๋น

บทที่ 43 - แผนต้มตุ๋น

ธรรมชาติของคนเรานั้นชอบดูเรื่องสนุก โดยเฉพาะเมื่อเหล่าแม่บ้านร้านตลาดมารวมตัวกัน

เสี่ยวไช่ซื่อสัมผัสได้ถึงสายตาเปิดเผยของทุกคน นางรู้สึกว่าแก้มซีกที่โดนตบเริ่มปวดตุบๆ ขึ้นมาอีกครั้ง ความอับอายทำให้นางอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น

"นี่คงเพิ่งโดนผัวตบมาหมาดๆ เมื่อกี้ยังไม่เห็นรอยนิ้วมือเลย" ใครบางคนกระซิบกระซาบ

จางอวิ๋นเหนียงไม่ชอบขี้หน้าเสี่ยวไช่ซื่อเป็นทุนเดิม ผู้หญิงบางคนเมื่อถูกรังแกจะลุกขึ้นสู้ แต่ผู้หญิงบางคนพอตัวเองเปียกฝนก็จ้องแต่จะฉีกร่มคนอื่นให้พังตาม ในอดีตเสี่ยวไช่ซื่อในฐานะแม่เลี้ยงไม่เคยปกป้องนิวนิว ซ้ำยังเห็นเด็กน้อยเป็นเครื่องมือรองรับอารมณ์

แต่ถึงอย่างนั้นจางอวิ๋นเหนียงก็ใจอ่อนจนได้ นางไม่อยากให้เสี่ยวไช่ซื่อต้องยืนเป็นเป้านิ่งให้คนรุมประณาม จึงอุ้มลูกเดินนำออกไปพลางเอ่ยว่า "รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวตลาดวายของดีจะโดนเลือกไปหมดเสียก่อน"

คนอื่นๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทยอยเดินตามนางไป

ทิ้งให้เสี่ยวไช่ซื่อยืนกำหูตะกร้าผักแน่นอยู่ลำพัง ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ แล้วเดินตามกลุ่มคนเหล่านั้นไปห่างๆ

จางกวงจงตื่นมาก็ร้องจะกินน้ำแกงเนื้อ ต่อให้ในใจนางจะคับแค้นเพียงใด ก็จำต้องกล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้

พอพ้นจากสายตาของเสี่ยวไช่ซื่อ นิวนิวก็กลับมาร่าเริงสดใสเหมือนเก่า ดวงตากลมโตมองซ้ายมองขวาอย่างตื่นตาตื่นใจ ทิวทัศน์ในเมืองหลวงช่างแตกต่างจากชนบทบ้านนอก นิวนิวมองกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ

จางอวิ๋นเหนียงเองก็ตามใจลูก พอเห็นนิวนิวจ้องมองร้านขายขนมรูปดอกไม้ตาแป๋ว นางก็ควักเงินซื้อให้ห่อหนึ่ง

แม่นางฉีอดทักไม่ได้ "อวิ๋นเหนียง เจ้าตามใจลูกสาวน่าดูเลยนะ"

คนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

คนรวยจริงเขาไม่มาเช่าบ้านยายเฒ่าเฉียนอยู่หรอก ส่วนใหญ่ไปพักโรงเตี๊ยมหรูๆ หรือไม่ก็เหมาบ้านเป็นหลังไปเลย

บ้านเช่าของยายเฒ่าเฉียนคนอยู่กันแออัดร้อยพ่อพันแม่ แม้จะใกล้สนามสอบ แต่คนเยอะขนาดนี้อากาศก็ชวนอึดอัด

ครอบครัวระดับพวกนาง ปกติไม่ค่อยยอมควักเงินซื้อขนมสวยแต่รูปพวกนี้ให้ลูกสาวกินหรอก อย่างมากก็แค่ถังหูลู่ไม้ละสองอีแปะ ส่วนของดีๆ มักจะเก็บไว้ให้ลูกชายกินเสียมากกว่า

ขนมในมือนิวนิวห่อนั้นราคาตั้งห้าสิบอีแปะ แถมยังมีแค่แปดชิ้นเอง

จางอวิ๋นเหนียงยิ้มตอบ "นิวนิวเป็นเด็กดี น่าเอ็นดู ให้รางวัลแกหน่อยก็สมควรแล้ว"

ขนมห่อนี้ปกติคนเขาซื้อไปเป็นของฝาก แต่จางอวิ๋นเหนียงกลับยื่นให้นิวนิวจัดการตามใจชอบโดยไม่ลังเล

นิวนิวหยิบขนมขึ้นมาหนึ่งชิ้นอย่างระมัดระวัง นางเพียงแค่ดมกลิ่นหอมๆ แล้วยื่นไปจ่อที่ปากจางอวิ๋นเหนียง "ท่านแม่ หอมม้ากมาก แม่กินสิเจ้าคะ"

จางอวิ๋นเหนียงปลื้มใจในความกตัญญูของลูกสาว แต่ก็ปฏิเสธ "แม่ไม่หิวลูกกินเถอะ แม่รอไปกินพร้อมพ่อเขา"

นิวนิวได้ยินดังนั้นก็ไม่รีรอ กัดขนมคำเล็กๆ เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข

พอกินหมดไปชิ้นหนึ่ง แม้จะยังอยากกินต่อ แต่นิวนิวก็ห่อขนมที่เหลือเก็บไว้อย่างดี ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเก็บไปแบ่งพี่ชายกินที่บ้าน

"อร่อยไหมลูก" จางอวิ๋นเหนียงถามเสียงนุ่ม

นิวนิวพยักหน้าแรงๆ ตอบเสียงเบา "ขนมดอกไม้อร่อยมากเจ้าค่ะ แต่หนูเคยกินที่อร่อยกว่านี้"

จางอวิ๋นเหนียงไม่ได้คิดอะไรมาก "หนูว่าอะไรอร่อยที่สุดล่ะ"

นางนึกว่านิวนิวจะตอบว่าไก่อบ เพราะเห็นเด็กน้อยบ่นถึงบ่อยๆ ตั้งแต่ได้กินครั้งนั้น

แต่นิวนิวกลับตอบว่า "ของที่กินในฝันอร่อยที่สุดเจ้าค่ะ"

จางอวิ๋นเหนียงนึกขำ ที่แท้แม่หนูน้อยก็ยังฝังใจกับความฝันเรื่องของกินอยู่นั่นเอง

ไม่นานกลุ่มแม่บ้านก็เดินมาถึงย่านขายผัก

ผักสดในเมืองส่วนใหญ่ชาวสวนนอกเมืองเป็นคนเข็นมาส่ง แถวนี้บ้านเรือนหนาแน่น นานวันเข้าจึงกลายเป็นตลาดสดขนาดย่อม

เนื่องจากไม่มีคนจัดระเบียบ ที่นี่จึงวุ่นวายสับสนปนเป มีทั้งคนขายผัก คนซื้อของ แผงลอย และขอทาน ปะปนกันไปหมด

แม่นางฉีเลือกผักไปพลางบ่นไปพลาง "อยู่เมืองหลวงไม่กี่วัน เงินในถุงจะเกลี้ยงแล้ว ผักที่นี่แพงหูฉี่เลย"

คนอื่นๆ ได้ยินก็รีบระบายความอัดอั้น

"ไม่รู้เพราะพวกเราแห่กันมาสอบหรือเปล่าของเลยขึ้นราคา ซื้อกับข้าวทีไรเงินหายวูบ สามีข้าก็บ่นว่าข้าใช้เงินไม่เป็น"

"อยู่บ้านเดินไปเก็บในสวนก็ได้กินแล้ว ไม่เห็นต้องมาเสียเงินเสียทองแบบนี้เลย"

บัณฑิตส่วนใหญ่แค่ค่ากระดาษพู่กันหมึกก็หมดไปโข ทุกครั้งที่มาสอบคือการเทกระเป๋าหน้าตักของครอบครัว การส่งเสียคนเรียนหนังสือสักคนจึงเป็นภาระหนักอึ้ง

ถ้าสอบติดซิ่วไฉ พอกัดฟันสู้ต่อไหว หวังว่าสักวันจะได้ทุนคืน

แต่ถ้าสอบไม่ติด เงินทองที่ถมลงไปก็เหมือนละลายแม่น้ำ

การสอบระดับมณฑลแต่ละครั้งคนผ่านมีจำกัด สนามสอบเปรียบเสมือนสะพานไม้ซุงที่มีคนแย่งกันเดินเป็นหมื่นเป็นพัน ย่อมมีคนสมหวังและคนผิดหวัง

จางอวิ๋นเหนียงเห็นบรรยากาศเริ่มหดหู่ จึงเปลี่ยนเรื่องคุย "ถ้าบ้านข้าอยู่ใกล้เมืองหลวงก็ดีสินะ ข้าจะขนผักมาขายทุกวันเลย เผลอๆ จะรวยไม่รู้เรื่อง"

แม่นางฉีหัวเราะคิกคัก "ฝันไปเถอะย่ะ ข้ายังอยากมีบ้านในเมืองหลวงสักหลังเลย"

เหล่าแม่บ้านแยกย้ายกันไปเลือกซื้อของตามแผงต่างๆ

บ้านจางอวิ๋นเหนียงคนเยอะ นางต้องซื้อเสบียงตุนไว้กินสองสามวัน ตะกร้าผักจึงเต็มเอี้ยดในเวลาไม่นาน

นิวนิวเห็นแม่ถือของหนัก ก็ดิ้นขลงจากอ้อมแขน ขอลลงเดินเอง

เสี่ยวไช่ซื่อเดินตามมาทีหลัง แต่นางคอยจับตามองแผ่นหลังของคนกลุ่มนี้ไว้ตลอด จึงตามมาถึงตลาดได้ไม่ยาก

นางยังทันได้ซื้ออะไร ขอทานแก่คนหนึ่งก็เข้ามาขวางทาง "ฮูหยิน ข้ามีสูตรลับประจำตระกูล ข้าขายให้ท่านแค่สามตำลึง..."

เสี่ยวไช่ซื่อนึกว่าเป็นพวกต้มตุ๋น จึงตวาดไล่ "ไสหัวไป"

ขอทานแก่รีบแก้ตัว "ฮูหยินเชื่อข้าเถอะ ข้าไม่ใช่คนหลอกลวง สูตรลับของข้าเป็นของจริง..."

เสี่ยวไช่ซื่อกำลังจะอ้าปากด่า แต่สายตาเหลือบไปเห็นแผ่นหลังคุ้นตาที่แผงผักไม่ไกล นางจึงเกิดความคิดชั่วร้าย ชี้ไปที่ขอทานแก่แล้วบอกว่า "ตาแก่ ไม่ใช่ข้าไม่อยากซื้อสูตรเจ้า แต่ข้าไม่มีเงิน เจ้าเห็นผู้หญิงจูงเด็กคนนั้นไหม นางนั่นแหละเศรษฐี ไปขายให้นางไป๊!"

ขอทานแก่ฟังแล้วกลับยืนนิ่ง ยื่นชามกะลาแตกๆ มาตรงหน้าเสี่ยวไช่ซื่อแทน

เสี่ยวไช่ซื่องงเป็นไก่ตาแตก "ข้าก็ชี้ช่องรวยให้แล้วไง มาเกาะแกะข้าทำไมอีก"

ขอทานแก่ทำหน้าตายแบบคนไร้ยางอาย "เจ้าเกลียดผู้หญิงลูกติดคนนั้นใช่ไหมล่ะ อยากยืมมือข้าไปเล่นงานเขา เจ้าจะไม่จ่ายค่าแรงข้าหน่อยหรือ"

เสี่ยวไช่ซื่อเต้นผาง "หนอยแน่! ยอมรับแล้วสินะว่าไม่มีสูตรลับอะไรทั้งนั้น แกมันจ้องจะไถเงินชัดๆ!"

ขอทานแก่หัวเราะ "เฮอะๆ" แล้วตะโกนลั่น "เด็กๆ ออกมา!"

สิ้นเสียง ก็มีขอทานเนื้อตัวมอมแมมโผล่ออกมาห้าหกคน ล้อมหน้าล้อมหลังเสี่ยวไช่ซื่อไว้

ขอทานแก่สั่งสอนนางว่า "ถ้าเจ้าไม่คิดร้ายคนอื่น ข้าก็คงไม่มายุ่งกับเจ้าหรอก"

เสี่ยวไช่ซื่อก่นด่าในใจ ไอ้ตาแก่เจ้าเล่ห์ พูดจาดูดีที่แท้ก็โจรปล้นกลางแดด แต่นางตัวคนเดียวเป็นแค่ผู้หญิง สู้พวกหมาหมู่ไม่ไหว จำต้องยอมกลืนเลือด

หลังจากยอมควักเงินจ่ายไปยี่สิบอีแปะ ขอทานแก่ถึงยอมโบกมือไล่ลูกน้องให้ถอยไป

"วางใจเถอะ ขอทานอย่างข้าคำไหนคำนั้น"

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ขอทานแก่ก็ถือชามกะลาเบียดเสียดผู้คน ตรงดิ่งไปขวางหน้าสองแม่ลูกสกุลกู้ ฉีกยิ้มจนเห็นฟันหลอ "ฮูหยิน ข้าดูโหงวเฮ้งท่านแล้วเป็นคนใจบุญ ข้ามีสูตรลับประจำตระกูล ขายให้ท่านแค่สามตำลึง..."

[จบแล้ว]